Name: Fantasia (1940) แฟนเทเชีย
Duration: 124 min

Fantasia (1940) แฟนเทเชีย

เรื่องย่อ

Fantasia อนิเมเตอร์ของดิสนีย์สร้างภาพให้กับดนตรีคลาสสิกตะวันตกขณะที่ Leopold Stokowski ดำเนินการ Philadelphia Orchestra “The Sorcerer’s Apprentice” นำเสนอมิกกี้เมาส์ในฐานะนักมายากลผู้ทะเยอทะยานที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของเขา “พิธีกรรมแห่งฤดูใบไม้ผลิ” บอกเล่าเรื่องราวของวิวัฒนาการตั้งแต่สัตว์เซลล์เดียวไปจนถึงการตายของไดโนเสาร์ “Dance of the Hours” เป็นบัลเลต์การ์ตูนที่แสดงโดยนกกระจอกเทศ ฮิปโป ช้าง และจระเข้ “คืนบนภูเขาหัวโล้น” และ “อาเว มาเรีย” วางกองกำลังแห่งความมืดและแสงสว่างเข้าปะทะกันในขณะที่ความเพลิดเพลินของปีศาจถูกขัดจังหวะด้วยการมาถึงของวันใหม่

ผู้กำกับ

James Algar
Samuel Armstrong
Ford Beebe Jr.

บริษัท ค่ายหนัง

Walt Disney Animation Studios

นักแสดง

Deems Taylor
Leopold Stokowski
The Philadelphia Orchestra
Corey Burton
Walt Disney
Hugh Douglas

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

claudio_carvalho

ในปี 1940 วอลต์ ดิสนีย์ได้ออกฉาย Fantasia “แฟนตาเซีย” ซึ่งเป็นภาพยนตร์ภาคที่สามของสตูดิโอของเขาและอาจเป็นโครงการที่ทะเยอทะยานที่สุดของเขา โดยผสมผสานดนตรีคลาสสิกที่ควบคุมวงโดยลีโอโปลด์ สตอคอฟสกีและแอนิเมชั่นได้อย่างลงตัว ผลลัพธ์ที่ได้คือภาพยนตร์ที่ได้รับการชื่นชมจากทุกยุคทุกสมัย เมื่อวานนี้ ฉันได้ชม “แฟนตาเซีย” อีกครั้ง ซึ่งตอนนี้อยู่ในดีวีดีรุ่นพิเศษฉลองครบรอบ 60 ปี ซึ่งได้รับการบูรณะและรีมาสเตอร์ใหม่พร้อมเสียงในระบบ THX พร้อมช่วงพัก โปรแกรมสำหรับผู้ที่ไม่เคยดูหรือต้องการดูซ้ำนั้นประกอบด้วยเนื้อหาดังต่อไปนี้

TheLittleSongbird

Fantasia เป็นภาพยนตร์ที่ให้ความรู้มาก และผมรู้สึกทึ่งมากที่แอนิเมชั่นเรื่องนี้ผสมผสานกับดนตรีคลาสสิกได้อย่างลงตัว ผมขอพูดได้ไหมว่า Leopold Stokowski เป็นหนึ่งในวาทยกรที่ดีที่สุดในศตวรรษที่ 20 เทียบเคียงได้กับ Herbert Von Karajan เลยก็ว่าได้ ผมเคยฟังซิมโฟนีหมายเลข 5 ของ Sibelius เมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว และเขาทำหน้าที่วาทยกรในปีก่อนที่เขาจะเสียชีวิต และตอนนั้นเขาอายุเกือบ 90 ปีแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น Fantasia ซิมโฟนีนี้ยังเป็นเวอร์ชันที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้ยินมาอีกด้วย กลับมาที่ Fantasia อีกครั้ง ดีมส์ เทย์เลอร์เป็นผู้แนะนำเพลงแต่ละเพลงอย่างเชี่ยวชาญ และไม่ใช้เวลานานเกินไปเมื่อเทียบกับภาคต่อ (แม้แต่เพลงประกอบก็ดูน่าสนใจ) ในภาคต่อ เกือบครึ่งหนึ่งของภาพยนตร์ให้ความรู้สึกเหมือนมีการแนะนำมากเกินไปและดนตรีไม่เพียงพอ Fantasia แก้ไขปัญหานี้ได้อย่างยอดเยี่ยม:

1. Toccata ของบาค – เงาของวงออเคสตราที่สวยงาม และภาพนามธรรมอันยอดเยี่ยม วงออเคสตราเล่นเพลงนี้ได้มาตรฐานที่ยอดเยี่ยมมาก และฉันเกลียดที่จะพูดแบบนี้ แต่ฉันชอบเพลงที่เล่นโดยวงออร์เคสตรามากกว่า เดิมทีเพลงนี้เขียนขึ้นสำหรับออร์เคสตรา สิ่งที่ดีที่สุดเกี่ยวกับ Stokowski ก็คือคุณจะเห็นเขาควบคุมวงโดยไม่ต้องใช้ไม้บาตอง ซึ่งถือว่าฉลาดมาก

2. The Nutcracker ของไชคอฟสกี้ – ฉันแนะนำให้คุณดูบัลเล่ต์ เพราะมันเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก นี่เป็นผลงานของคนรักดนตรีคลาสสิก แอนิเมชั่นในเรื่องนี้ยอดเยี่ยมมาก แต่สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือการที่ตอนจบเปลี่ยนเป็นฉากต่อไปทันทีโดยไม่ซ้ำซากจำเจ วอลทซ์หรือการเต้นรำของนางฟ้าหิมะเป็นจุดเด่นของเรื่องนี้ ทำให้ฉันนึกถึงคริสต์มาสอย่างมาก

3. Dukas’s Scorceror’s Apprentice – เรื่องราวที่โด่งดังที่สุด เป็นเรื่องราวเดียวที่ปรากฏในภาคต่อ YenSid (Disney หันหลังกลับ) มีหมวกวิเศษที่เขาปล่อยให้เกะกะอยู่ทั่วไป และมิกกี้เมาส์ก็หยิบมันขึ้นมา และพบกับปัญหาต่างๆ แอนิเมชั่นเรื่องนี้ดีมาก และถึงแม้ฉันจะไม่ใช่แฟนตัวยงของเรื่องนี้ แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่ามันสนุก

4. Rite of Spring ของ Stravinsky – Fantasia นี่เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้หนังเรื่องนี้ไม่ได้คะแนน 10 เรื่องนี้ยาวเกินไป มันยาวกว่า Beethoven เสียอีก เป็นหัวข้อที่น่าสนใจ ไดโนเสาร์ แต่บัลเล่ต์ยังไม่เรียบง่ายพอ เรื่องนี้ค่อนข้างน่าเบื่อ และควรตัดออกไปดีกว่า เรื่องนี้มีไว้เพื่อให้บริบททางประวัติศาสตร์เท่านั้น อย่างไรก็ตาม มีแอนิเมชั่นที่สวยงามและโซโลบรรเลงที่ไพเราะ สตราวินสกีเกลียดสิ่งที่หนังเรื่องนี้ทำกับผลงานของเขา แต่ยังไงฉันก็ไม่ชอบสตราวินสกีเท่าไหร่ ฉันไม่มีปัญหาอะไรกับแอนิเมชั่นหรือวิธีการแสดง มันยาวเกินไป

Spleen

ไม่น่าจะมีคำตัดสินเดียวสำหรับ “แฟนตาเซีย” ต้องมีแปดคำตัดสิน: คำตัดสินหนึ่งสำหรับแต่ละส่วนในเจ็ดส่วน และคำตัดสินที่แปดสำหรับภาพยนตร์โดยรวม – เพราะแม้ว่าทั้งเจ็ดส่วนจะแตกต่างกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกมันควรอยู่ด้วยกัน และน่าเสียดายที่พื้นที่ไม่เอื้ออำนวยให้ฉันสรุปคำตัดสินทั้งแปดข้อได้ ฉันจะต้องจำกัดตัวเองให้อยู่ในรายละเอียดที่เป็นตัวแทนของภาพรวม ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันจะพยายาม

เราเรียนรู้วิธีดำเนินการของ “แฟนตาเซีย” ซึ่งเป็นธีมเชื่อมโยงในส่วนที่สอง ซึ่งเป็นเวอร์ชันย่อของชุด “เดอะนัทแคร็กเกอร์” ของไชคอฟสกี้ (ขาดโอเวอร์เจอร์และมาร์ช) บัลเลต์ของไชคอฟสกี้เกี่ยวข้องกับการทำให้สิ่งไม่มีชีวิตมีลักษณะเหมือนคน Fantasia รวมถึงสัตว์ตัวเล็กๆ แปลกๆ เช่นเดียวกับ “เดอะนัทแคร็กเกอร์” ของดิสนีย์ แต่ดิสนีย์ได้ละทิ้งรายละเอียดเฉพาะออกไปแล้ว การเต้นรำแบบจีนเต้นโดยเห็ด (ซึ่งดูเหมือนไม่ใช่คนจีน) การเต้นรำแบบอาหรับโดยปลาทอง “อาหรับ”

การเต้นรำแบบรัสเซียโดยพืชมีหนามและกล้วยไม้ “รัสเซีย” บางครั้งก็มีมากกว่านั้น “วอลทซ์แห่งดอกไม้” แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลทั้ง 2 ครั้ง โดยมีใบไม้ นางฟ้า ฝักเมล็ด เมล็ดพืช เกล็ดหิมะ ทุกอย่างยกเว้นดอกไม้ แต่การเพิกเฉยต่อตัวอักษรของคำแนะนำนั้น ดิสนีย์ก็ยึดมั่นในจิตวิญญาณอย่างสมบูรณ์แบบ แท้จริงแล้ว เขายึดมั่นในจิตวิญญาณมากกว่าบัลเลต์ดั้งเดิมเสียอีก เพราะเราต้องยอมรับว่าบัลเลต์บนเวทีเป็นศิลปะที่เสื่อมทรามและเป็นทางการมากเกินไป ซึ่งทำให้ดนตรีที่น่าตื่นเต้นที่สุดในโลกบางเพลงดูจืดชืดราวกับวอลเปเปอร์ ภาพอันน่าทึ่งของดิสนีย์แสดงถึงความรู้สึกในการเคลื่อนไหวของไชคอฟสกี้ได้มากกว่านักเต้นที่อยู่บนโลกเสียอีก เรารู้สึกว่านี่คือสิ่งที่ดนตรีบัลเลต์ได้รับการออกแบบมาอย่างแท้จริง เช่นเดียวกับดนตรีบัลเลต์อีกสองชิ้นในรายการนี้

อุปกรณ์พื้นฐานนี้ – เพิกเฉยต่อคำแนะนำที่ชัดเจน แต่ยังคงยึดมั่นในจิตวิญญาณ – ถูกนำไปใช้ในทุกส่วน (บางตอนก็ดีกว่าตอนอื่นๆ แต่ไม่มีตอนไหนที่เรียกได้ว่าล้มเหลว) “The Sorcerer’s Apprentice” ของ Dukas ได้ถูกนำมาสร้างเป็นการ์ตูนมิกกี้เมาส์แล้ว – แต่ว่าเป็นการ์ตูนมิกกี้เมาส์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา และเราตระหนักดีว่าเรื่องราวของ The Sorcerer’s Apprentice นั้นเป็นต้นแบบที่การ์ตูนมิกกี้เมาส์ที่ดีที่สุด Fantasia ทุกเรื่องพยายามจะสื่อมาตลอด Pastoral Symphony ยึดตามแนวทางของเบโธเฟน แต่ได้ย้ายทุกอย่างตั้งแต่ป่าไม้ในยุโรปกลางไปจนถึงดินแดนแห่งความฝันจากตำนานคลาสสิก (ท่อนที่สองซึ่งเป็นท่อนที่มีเซนทอร์กำลังเกี้ยวพาราสี – ถือเป็นความล้มเหลว ในที่สุด จิตวิญญาณและตัวอักษรของเบโธเฟนก็ถูกละเลยไป น่าเสียดายที่นักวิจารณ์บางคนมองข้ามท่อนนี้ไปจนมองข้ามการตีความที่ยอดเยี่ยมซึ่งอยู่คู่กัน)

JoshyR

นี่เป็นประสบการณ์การชมภาพยนตร์ที่หาได้ยากและไม่เหมือนใคร เทียบได้กับ 2001: A Space Odyssey ฉันชอบดูภาพยนตร์เรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลายครั้งฉันมักจะหลับตาแล้วปล่อยความคิดเพ้อฝันให้เป็นไปตามจินตนาการของตัวเอง แทนที่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ ส่วนที่ฉันชอบที่สุดคือฉากเปิดเรื่องที่มีดนตรีประกอบที่ตื่นเต้นเร้าใจและภาพที่สวยงามที่บอกเล่าถึงสถานการณ์ของโลกในปี 1940 ตอนจบของ Ave Maria ถือเป็นบทสรุปที่สมบูรณ์แบบสำหรับผลงานชิ้นเอกนี้ ความตายได้หายไปและในที่สุดความสงบก็มาถึง แต่คงต้องรออีกห้าปีและอีกหลายล้านชีวิต ฉันไม่สามารถดูภาพยนตร์เรื่องนี้โดยไม่ดูในบริบทนี้ สำหรับฉันแล้ว มันเป็นงานศิลปะที่ทั้งเป็นส่วนหนึ่งและล้ำหน้ากว่ายุคสมัย

Vartiainen

Fantasia ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของ Walt Disney Studios ซึ่งเป็นผลงานศิลปะที่ในที่สุดก็ทำให้ผู้คนเชื่อว่าภาพยนตร์แอนิเมชั่นสามารถเป็นมากกว่าความบันเทิงสำหรับเด็กได้ แต่น่าเสียดายที่มันเร็วเกินไป ผู้คนต่างคาดหวังว่าภาพยนตร์แอนิเมชั่นจะเป็นความบันเทิงสำหรับเด็ก เพราะนั่นคือสิ่งที่ Disney เป็นที่รู้จัก แต่กลับได้รับความบันเทิงจากงานศิลปะชั้นสูงแทน ไม่มีอะไรผิดกับเรื่องนั้น แต่คุณต้องคาดหวังไว้ก่อน ดังนั้น Fantasia จึงล้มเหลวทางการเงิน และสิ่งที่ควรจะเป็นซีรีส์ภาพยนตร์ต่อเนื่องก็เหลือเพียงซีรีส์เดียวจนกระทั่งถึงศตวรรษใหม่

แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ดนตรีประกอบโดยนักแต่งเพลงคลาสสิกที่ดีที่สุดที่เคยมีมา ขับร้องโดยวง Philadelphia Orchestra โดยมี Deems Taylor เป็นพิธีกร นำเสนอแอนิเมชั่นที่ยอดเยี่ยมที่สุดบางเรื่องที่ Disney เคยทำมา เป็นภาพยนตร์คลาสสิกที่ยอดเยี่ยมตั้งแต่แรกเริ่ม และเป็นเรื่องน่าเสียดายที่มันทำได้ไม่ดีนัก โชคดีที่เรื่องนี้ได้รับการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นหนึ่งในผลงานที่ดีที่สุดของดิสนีย์ และจะได้รับการรับชมและชื่นชมไปอีกหลายศตวรรษ

สำหรับส่วนต่างๆ ของแต่ละส่วนนั้นไม่ได้มีคุณภาพเท่ากัน ถึงแม้ว่าส่วนต่างๆ เหล่านั้นจะมีความดีในแบบของตัวเองก็ตาม ส่วนเปิดเรื่อง Toccata and Fugue in D Minor ไม่ใช่ส่วนโปรดส่วนตัวของฉัน แต่ก็ถือเป็นส่วนเปิดเรื่องที่ดีสำหรับการพูดถึงแนวคิดเบื้องหลัง Fantasia และก็ดูสวยงามในแบบของตัวเอง แม้ว่าส่วนเปิดเรื่องจะไม่ได้เก่าเหมือนส่วนอื่นๆ แต่ก็ทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินพอ ส่วน Nutcracker Suite นั้นยอดเยี่ยมมาก ภาพสวยงาม ประกอบกับดนตรีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดชิ้นหนึ่ง หลังจากดูส่วนนี้ครั้งหนึ่ง ก็ยากที่จะไม่ได้เห็นนางฟ้าและฤดูกาลเต้นรำไปมาทุกครั้งที่ได้ยินส่วนนี้

และยังมี The Sorcerer’s Apprentice ทุกคนรู้จักเรื่องนี้และน่าจะเคยดูแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้ดูทั้งเรื่องก็ตาม เป็นช่วงที่มีเรื่องราวมากที่สุดและเป็นหนึ่งในช่วงสั้นๆ ของมิกกี้เมาส์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่มีมา ยิ่งใหญ่ ตลก และแม้กระทั่งดูคุกคามเล็กน้อย อาจเป็นช่วงที่แข็งแกร่งที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้