White Vengeance (2011) ฌ้อปาอ๋อง ศึกแผ่นดินไม่สิ้นแค้น
เรื่องย่อ
White Vengeance บอกเล่าเรื่องราวของสองพี่น้องที่ต่อสู้เพื่ออำนาจสูงสุดในช่วงการล่มสลายของราชวงศ์ฉินซึ่งปกครองจักรวรรดิจีนตั้งแต่ 221 ถึง 206 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อเกิดกบฏขึ้นประเทศก็ตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย Liu Bang และ Xiang Yu กลายเป็นผู้นำของกองทัพที่กบฏและกลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานในการรบ Xiang Yu และ Liu Bang เป็นเพื่อนสนิทที่ทั้งคู่รับใช้ King Huai of Chu King Huai White Vengeance
ใช้อุบายบอกว่าใครก็ตามที่สามารถโค่นล้มอาณาจักร Qin ใน Guanzhong ได้จะเป็น Lord Qin เพื่อที่จะได้รับประโยชน์จากการแข่งขันระหว่าง Xiang Yu และ Liu Bang Xiang Yu มั่นใจมากเกินไป เขาต่อสู้กับกองกำลังหลักของกองทัพฉินและมอบความไว้วางใจให้ Liu Bang กับ Yu Ji ผู้หญิงที่เขารัก หลิวปังแสดงความรักต่อหยูจี๋และใช้โอกาสบุกกวนจงก่อนเมื่อกองทัพฉินส่วนใหญ่ออกไปต่อสู้กับกองทัพของเซียงหยู เซียงหยูโกรธมากและถูกหักหลังเมื่อพบมัน Xiang วางแผนที่จะฆ่า Liu ในงานเลี้ยงที่ Hong Men ซึ่งระหว่างนั้น Zhang
ผู้กำกับ
- Daniel Lee
บริษัท ค่ายหนัง
- Feng Na
นักแสดง
- Shaofeng Feng
- Leon Lai
- Hanyu Zhang
- Anthony Chau-Sang Wong
- Yifei Liu
- Jordan Chan
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
แอดมินได้ชมเรื่องนี้เมื่อปีที่แล้ว… White Vengeance ครั้งนั้นรู้สึกเบื่อมาก ดูไม่รู้เรื่องเลย ง่วง ชอบแค่ตอนท้ายๆเรื่องนิดหน่อย ทำให้หลังจากนั้นก็พยายามหาเรื่องที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ยุคนี้มาอ่าน เมื่ออาทิตย์ที่แล้วแอดได้เอาเรื่องนี้กลับมารับชมอีกครั้ง และพบว่ารู้สึกสนุกมากกว่าเดิมเยอะเลย 🙂 การดำเนินเรื่องที่เรียบๆ บทบู๊น้อยมาก แต่รู้สึกว่ามันมีอะไร…ไม่รู้ทำไมเหมือนกันครับ 5555 นักแสดงส่วนใหญ่เป็นรุ่นใหญ่ นิยมแสดงภาพยนตร์ทำให้แอดมินไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตานัก แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร
ที่เล่ามาไม่ได้อะไรครับ แค่อยากถามความเห็นจากคนที่เคยชมภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเป็นยังไงบ้าง สนุกรึป่าว หรือมีแอดมินสนุกอยู่คนเดียว ^^ ส่วนเรื่องที่สองคือ “ฌ้อปาอ๋อง ศึกแผ่นดินไม่สิ้นแค้น” (White Vengeance) 2011 นำแสดงโดย : หลีหมิง เฝิงเส้าเฟิง หลิวอี้เฟย หวงชิวเซิง กำกับโดย : หลี่เหรินกั่ง เรื่องนี้แอดได้มาชมหลังจากดูเรื่องบนรอบแรกไปแล้ว แล้วคิดว่าเรื่องนี้สนุกกว่ามากๆ นักแสดงก็เป็นนักแสดงรุ่นใหม่ ส่วนใหญ่จะเห็นหน้าจากซีรีส์ งานศิลป์ดูเว่อร์วังอลังการไปสักหน่อย อาจจะดูขัดกับประวัติศาสตร์ยุคนั้นไปบ้าง แต่แอดก็ชอบนะ 55 ตัวละครที่ชอบที่สุดคือหลิวปังครับ มาเฉลยตอนหลังนี่ …แอดก็บอกไม่ถูกเลยว่าเป็นคนดีรึเปล่า 5555
นี่คือภาพยนตร์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์จีน แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้สิทธิ์ทางศิลปะและเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ผลลัพธ์ที่ได้คือเรื่องราวที่แทบจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลิวปังและเซียงหยูในสงครามชู่-ฮั่น White Vengeance เรื่องราวนี้เกี่ยวกับสงครามที่โด่งดังที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์จีนระหว่างหลิวปังและเซียงหยูที่เป็นคู่ปรับกันเพื่อแย่งชิงอำนาจปกครองจีนทั้งหมด ประวัติศาสตร์ระบุชัดเจนว่าใครเป็นผู้ชนะ และหลิวปังกลายเป็นจักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์ฮั่น แต่เรื่องนี้เป็นหนึ่งในเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นที่สุดในประวัติศาสตร์จีน รองจาก “สามก๊ก”
อะไรก็ตามที่พวกเขาเปลี่ยนแปลงไปจากเรื่องราวในประวัติศาสตร์ กลับทำให้เรื่องราวแย่ลง ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้สร้างจึงเลือกที่จะสร้างเรื่องราวให้กลายเป็นดราม่าอย่างภาพยนตร์เรื่องนี้ พล็อตเรื่องของเรื่องราวต้นฉบับดีกว่าเรื่องนี้มาก ไม่มีการสร้างความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในเรื่องราวจริงของหลิวปังและเซียงหยู นอกจากนี้ยังไม่แสดงให้เห็นว่าเหตุใดเซียงหยูที่ชนะอย่างชัดเจนในตอนเริ่มต้นจึงสูญเสียกองกำลังของเขาไป และสุดท้ายก็ถูกกองทัพของหลิวปังล้อม งานเลี้ยงที่ประตูหงเป็นจุดเปลี่ยนอย่างหนึ่งของสงครามครั้งนี้ และเซียงหยูมีโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่จะฆ่าหลิวปัง แต่ล้มเหลวในการคว้าโอกาสนี้ไว้ เขาไม่เคยฟื้นจากความผิดพลาดนี้ และกลยุทธ์ของเขาวนเวียนไปมาหลังจากการพบกันครั้งนี้ จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในที่สุด
มีฉากสำคัญมากมายในสงครามครั้งนี้ และตัวละครทั้งหมดก็มีความน่าสนใจ แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับทำให้ทุกอย่างพังไปหมด รายละเอียดที่ดีทั้งหมดของเรื่องราวไม่เคยปรากฏอยู่ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ภาพยนตร์ความยาวสองชั่วโมงนี้อาจยาวเป็นชั่วโมงครึ่งได้อย่างง่ายดาย หากตัดเอาดราม่าไร้ประโยชน์ที่ผู้เขียนบทใส่เข้าไปในเรื่องราวออกไป ความล้มเหลวในการเขียนบทคือจุดตกต่ำที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้ เมื่อเปรียบเทียบกับที่ผู้กำกับจอห์น วูแทรกการตีความของเขาเข้าไปในเรื่องราวอย่างระมัดระวัง ซึ่งทำให้เรื่องราวนั้นดีมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีการเล่าเรื่องเช่นนั้นอยู่เบื้องหลัง น่าเสียดาย สำหรับเงินที่พวกเขาทุ่มให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ มันอาจจะกลายเป็นผลงานระดับ White Vengeance “นักฆ่า” อีกครั้งก็ได้ มีภาพยนตร์เกี่ยวกับหลิวปังและเซียงหยูที่ดีกว่านี้รออยู่ โดยจะเน้นไปที่ตัวละครที่น่าสนใจและเรื่องราวที่เข้มข้นขึ้น
ฉันเห็นด้วยบางส่วนกับบทวิจารณ์ของโจ ซัน แต่ไม่เห็นด้วยที่ภาพยนตร์ที่ยืมมาจากเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์จะต้องตรงกับข้อเท็จจริง แต่การนำสิ่งที่เป็นประวัติศาสตร์มาสร้างเป็นภาพยนตร์นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหลีกเลี่ยงการตัดสินโดยการเปรียบเทียบ ภาพยนตร์เรื่องนี้ย่อมได้รับการวิจารณ์อย่างวิจารณ์เช่นเดียวกับภาพยนตร์จีนเรื่องอื่นๆ ที่มีข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ที่คล้ายกัน แต่ฉันไม่ได้คิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นความล้มเหลวทันทีอีกครั้งเมื่อนักลงทุนและผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวจีนพยายามสร้างภาพยนตร์จากประวัติศาสตร์จีนโบราณ เพราะบทภาพยนตร์นั้นแย่มาก ไม่เพียงบิดเบือนเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์เพื่อให้เข้ากับเนื้อเรื่องเท่านั้น
แต่ยังล้มเหลวในการให้พื้นหลังแก่ตัวละครทั้งหมดเพื่อพัฒนาด้วย โครงเรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากช่วงกลางของเหตุการณ์เท่านั้น จากนั้นจึงพยายามอย่างหนักที่จะผสมผสานความโรแมนติก ความรักที่ร้ายแรง และการตัดสินที่ร้ายแรงในสนามรบ มันไม่ได้หว่านเมล็ดพันธุ์มากพอที่จะให้ตัวละครพัฒนาเป็นบทบาทที่เติบโตเต็มที่ หรือหว่านน้อยเกินไปจนทำให้โครงเรื่องตรงไปตรงมาแคบลง นอกจากนี้ White Vengeance เนื่องจากเป็นเรื่องเกี่ยวกับสงครามและการต่อสู้ระหว่างกองกำลังทหารพลเรือนมากเกินไป พวกเขาจึงต้องใช้ฉากต่อสู้มากมายเพื่อให้เข้ากับฉากหลัง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้ฟุตเทจที่ไม่มีความหมายมากมายเพื่อแสดงฉากที่น่าเบื่อด้วยเอฟเฟกต์ CGI สูง
และในขณะเดียวกันก็สิ้นเปลืองงบประมาณการผลิตจำนวนมากในการจัดฉาก นักแสดงที่คัดเลือกมาสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นคนดัง แต่ก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน นักแสดงที่รับบทหลิวปังเป็นสายพันธุ์ที่หายากเพราะแสดงเหมือนมัมมี่อย่างเคร่งครัด แต่ยังสามารถเป็นตัวละครระดับไอคอนของภาพยนตร์ได้ เรื่องราวของความรักสามเส้าก็ล้มเหลวอย่างน่าอนาจใจ แม้กระทั่งน่าหัวเราะ ฉากต่อสู้ก็ซ้ำซากจำเจ น่าเบื่อมาก ทุกองค์ประกอบในภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกใช้และใส่เข้าไปอย่างไม่ถูกต้องและผิดพลาด ไม่มีอะไรถูกต้องเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ คำตัดสินสุดท้ายของฉันเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ บทภาพยนตร์: 0/10 กำกับ: 3/10 การแสดง: 5/10 น่าเบื่อ จังหวะ: 10/10
แม้ว่าจะเริ่มต้นด้วยปัจจัยที่ทำให้สับสนเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากไม่ได้ตระหนักถึงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่รู้จักกันในชื่องานเลี้ยงที่ประตูหงระหว่างคู่ปรับอย่างหลิวปัง (เลออนไหล) และเซียงหยู (เฟิงเส้าเฟิง) ซึ่งเป็นขุนศึกที่ถูกจักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์ฉินต่อสู้กันเพื่อแสวงหาผลประโยชน์จากการทะเลาะเบาะแว้งระหว่างกลุ่มกบฏ ทั้งคู่รับใช้กษัตริย์หวยแห่งชู แต่โดยพื้นฐานแล้ว ทั้งคู่ต่างก็แสวงหาตำแหน่งสูงสุดของแผ่นดิน แต่ละคนมีลักษณะและรูปแบบที่แตกต่างกันมาก ซึ่งจะกำหนดว่าผู้ปกครองประเภทใดควรขึ้นครองบัลลังก์ โดยเซียงหยูถูกมองว่าโหดเหี้ยมกว่าในคู่นี้ และหลิวปังมีเมตตามากกว่า
แต่แน่นอนว่านี่ไม่ใช่บทเรียนประวัติศาสตร์ และแม้ว่าการดำเนินการส่วนใหญ่ที่ประตูหงจะได้รับการครอบคลุมค่อนข้างดีแล้ว แต่การที่แดเนียล ลีแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความอิสระทางศิลปะและคุณค่าของผลงานก็เป็นประโยชน์ต่อภาพยนตร์เรื่องนี้มาก บทนำนั้นชวนสะเทือนใจมากเพราะมีการย้อนอดีตและแนะนำตัวละครในประวัติศาสตร์และตัวละครสมมติมากมายอย่างรวดเร็ว ซึ่งจะสร้างความสับสนให้กับผู้ที่ไม่รู้เรื่อง (เช่นฉันในตอนแรก) แต่อย่าเพิ่งรีบร้อนเพราะหลังจากนั้นไม่นาน คุณจะเริ่มมองข้ามชายมีเคราทั้งหมด ตำแหน่งของพวกเขา และความภักดีของพวกเขาในแต่ละฝ่ายที่เป็นคู่แข่ง และเน้นไปที่ตัวละครที่มีความสำคัญ เป็นการปูทางไปสู่เหตุการณ์ที่ประตูหง และการดำเนินการที่ประตูหงเองซึ่งน่าประทับใจจริงๆ ที่ ก้าวเข้าสู่เกียร์สูงสุดอย่างแท้จริง และไม่เคยลดความเร็วลงเลยจนถึงตอนจบที่น่าติดตามเต็มไปด้วยการพลิกผัน ความขัดแย้ง และแผนการ
เช่นเดียวกับเกมแห่งการเลือกใน Go / Weiqi ดำเนินไปเหมือนเกมหมากรุกที่วัดผลได้ White Vengeance โดยแต่ละฝ่ายจะพิจารณาและคาดเดาการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม และวางแผนกลยุทธ์ตอบโต้ของตนเองล่วงหน้า จุดแข็งของเรื่องนี้อยู่ที่ความสมดุลระหว่างความแข็งแกร่งและสมองอย่างเป็นธรรมชาติ โดยมีการแสดงของแอนดี้ ออน ผู้รับบทฮันซิน แม่ทัพผู้เปลี่ยนใจและแลกความภักดีเพื่อแสดงความชื่นชม และแม้แต่จอร์แดน ชานเองที่นำความกบฏมาด้วยเสมอเพื่อแสวงหาการต่อสู้ที่ดี แต่จุดสนใจอยู่ที่แอนโธนี่ หว่อง ผู้รับบทฟาน เจิ้ง ที่ปรึกษาของเซียงหยู และจางเหลียน คู่แข่งของเขา ซึ่งรับบทโดยจาง ฮันหยูผู้มีเสน่ห์มาก ซึ่งอยู่ฝ่ายหลิวปัง
ชายทั้งสองคนขโมยซีนไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วยแผนการอันชาญฉลาดของพวกเขาในการให้เจ้านายของพวกเขาได้เปรียบเหนือคู่ต่อสู้ และข้อได้เปรียบที่เปลี่ยนแปลงไปทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าดูมาก โดยจุดสุดยอดคือการเผชิญหน้ากันครั้งแรกที่ประตูหงอันเป็นสัญลักษณ์ซึ่งเต็มไปด้วยการทรยศ การหักหลัง และการเล่นโกะพร้อมกันห้าครั้งซึ่งเป็นไฮไลท์ นอกจากนี้ เหตุการณ์ดังกล่าวยังเกิดขึ้นในช่วงต้นของภาพยนตร์ด้วย โดยเป็นการปูทางไปสู่การวางโครงเรื่องเพิ่มเติมนอกเหนือจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งเดียว ซึ่งจะเป็นตัวเร่งให้เกิดแผนการที่ซับซ้อนและขยายความออกไป
แดเนียล ลี ดูเหมือนจะยืนกรานที่จะสร้างสมดุลระหว่างแอคชั่นกับโครงเรื่องในครั้งนี้ และต้องขอบคุณช่างฝีมือของเขาที่จัดฉากภายในที่ดูสวยงามด้วยทิวทัศน์ CG ป้อมปราการและปราสาทที่ไม่มีอยู่อีกต่อไป ซึ่งไม่ดูปลอมเหมือนอย่างที่พบในภาพยนตร์สองเรื่องก่อนหน้านี้ของเขา การถ่ายภาพยนตร์ของโทนี่ เชียงก็สวยงามเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเล่นแสงและเงา รวมถึงความสมดุล ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้โดดเด่นในฐานะภาพยนตร์ที่ดูสวยงามที่สุดเรื่องหนึ่งในการจับภาพแอคชั่นบนหน้าจอ และช่วงเวลาที่เงียบสงบที่เรื่องราวของลีเรียกร้องเมื่อสำรวจตัวเลือกและตัวละคร
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Arena Wars (2024) อารีน่าวอร์ส
House of Ga a (2024) บัลลังก์แห่งกาอา
