The Man Who Wasn’t There (2001) ปมฆ่า ปริศนาอำพราง
เรื่องย่อ
2492 ซานตาโรซา แคลิฟอร์เนีย ช่างตัดผมที่พูดน้อยและสูบบุหรี่เป็นลูกโซ่ที่มีซุ้มประตูล้มเล่าเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่พยายามจะหนีจากชีวิตที่น่าเบื่อหน่าย เป็นเรื่องราวของการล่วงประเวณีที่น่าสงสัย, แบล็กเมล์, การเล่นผิดกติกา, ความตาย, การเยาะเย้ยในเมืองซาคราเมนโต, การเหยียดเชื้อชาติ, การคิดค้นวีรบุรุษสงคราม, โกนขา, นักเล่นเปียโน gamine, มนุษย์ต่างดาว และหลักการที่ไม่แน่นอนของไฮเซนเบิร์ก เอ็ด เครน The Man Who Wasn’t There ตัดผมในร้านสะใภ้ของเขา ภรรยาของเขาดื่มเหล้าและอาจกำลังมีชู้กับบิ๊กเดฟเจ้านายของเธอซึ่งมีเงิน 10,000 ดอลลาร์เพื่อลงทุนในห้างสรรพสินค้าแห่งที่สอง เอ็ดมีโอกาสสร้างรายได้จากการซักแห้ง แบล็กเมล์และการลงทุนเป็นโอกาสของเขาที่จะเป็นมากกว่าผู้ชายที่ไม่มีใครสังเกตเห็น นั่งบนเก้าอี้และฟัง
ผู้กำกับ
- Joel Coen
บริษัท ค่ายหนัง
- Good Machine
นักแสดง
- Billy Bob Thornton
- Frances McDormand
- Michael Badalucco
- James Gandolfini
- Katherine Borowitz
- Jon Polito
- Scarlett Johansson
- Richard Jenkins
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ใบหน้าของบิลลี่ บ็อบ ธอร์นตันเหมาะกับภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์เป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าที่บึกบึนและคมคายของเขาทำให้ดวงตาที่ลึกแต่โตและจ้องเขม็ง และแก้มที่ดูเหมือนทำจากปูนปลาสเตอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถ่ายเป็นขาวดำ ใบหน้าของเขาจะกลายเป็นภาพทิวทัศน์ของเงาที่เคลื่อนไหวไปมา ในขณะที่เขาแทบไม่ขยับกล้ามเนื้อเลย เขาสามารถให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่กำลังต่อสู้กับตัวเองแม้จะนั่งนิ่งๆ The Man Who Wasn’t There และจ้องไปข้างหน้าก็ตาม เขาคือเจเรมี ไอรอนส์ แต่ไม่มีสำเนียงที่น่าขนลุกนั้น พี่น้องโคเอนใช้ประโยชน์จากลักษณะทางกายภาพที่แข็งกร้าวของดาราของพวกเขาได้อย่างเต็มที่ใน โดยสร้างช็อตต่างๆ มากมายโดยมีธอร์นตันจ้องมองไปที่จุดหนึ่งที่อยู่ห่างจากกล้องเพียงเล็กน้อย นิ่งเฉยราวกับเป็นหัวหน้าเกาะอีสเตอร์ เคลื่อนไหวเพียงเพื่อสูบบุหรี่ที่อยู่เสมอในขณะที่เสียงบรรยายแบบฟิล์มนัวร์ที่คุ้นเคยยังคงดังอยู่
เสียงของเขาสมบูรณ์แบบเช่นกัน: เสียงคำรามที่สงบนิ่งและนิ่งสงบ ซึ่งบรรยายเหตุการณ์ที่น่าเหลือเชื่อแต่ไม่เคยดูตื่นตะลึงกับเหตุการณ์เหล่านั้นเลย Thornton บอกว่า “ฉันไม่ได้พูดมาก” และมันเป็นความจริง: เขาไม่ได้ทำอะไรมากนักเช่นกัน แต่เขาก็ยังน่าสนใจและดึงดูดความสนใจของเราได้ พี่น้องโคเอนชื่นชอบงานแนวฟิล์มนัวร์มาก แม้จะเกินเลยฉากในยุค 1940 และการถ่ายภาพขาวดำ (ยอมรับเถอะว่าเราคุ้นเคยกับภาพยนตร์ในยุค 1940 ที่เป็นขาวดำมากจนสีดูแปลกๆ ไปหน่อย) เรื่องราวดำเนินไปตามแนวทางคลาสสิก (โดยมีความแตกต่างอย่างสุดขั้วเล็กน้อย): ตัวละครของ Thornton เป็นช่างตัดผมในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งในแคลิฟอร์เนียหลังสงครามที่ฮิตช์ค็อกหลงใหลมาก
เขาคิดแผนเพื่อหาเงิน ซึ่งแน่นอนว่ามันเกินเลยไปจากที่เขาคาดไว้เล็กน้อย นั่นคือทั้งหมดที่ฉันพูดได้ด้วยความสบายใจ และเนื้อเรื่องก็ค่อนข้างจะนอกเรื่อง (ฉันหมายถึงนอกเรื่องจริงๆ เอาใจแฟนๆ ทั้งของ Dashiell Hammett และ “Earth vs. the Flying Saucers”) แต่คุณรู้ดีว่าต้องเจออะไรมาบ้าง ถ้าเคยดูหนังแนวนี้มาก่อน: ความโลภ ความลับดำมืด และการฆาตกรรม ในโลกที่เต็มไปด้วยหมวกทรงเฟดอร่า ควันบุหรี่ ไฟแช็กที่จุดไฟ และความชั่วร้ายทางศีลธรรมอันลึกล้ำ โลกที่ไม่มีอะไรหรือใครก็ตามที่เป็นอย่างที่เห็น และสิ่งเดียวที่แน่ชัดคือ ในท้ายที่สุด คนโง่ๆ จะต้องโดนมัน
แม้ว่า Thornton จะเก่ง แต่เขาไม่สามารถแบกหนังเรื่องนี้ไว้คนเดียวได้ โชคดีที่เขาได้อยู่ท่ามกลางนักแสดงชั้นยอด ซึ่งรวมถึงนักแสดงรุ่นใหญ่ที่คุ้นเคยจาก Coen หลายคน และนี่เองที่ทำให้หนังเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ Michael Badalucco เล่นได้อย่างตลกขบขันในบท Frances McDormand พี่เขยจอมแสบของ Thornton ซึ่งแสดงได้อย่างมีประสิทธิภาพในฉากที่เธอรับบทภรรยาที่เปราะบางของเขาเพียงไม่กี่ฉาก และ James Gandolfini ก็เล่นเป็นผู้ชายหยาบคายและแข็งแกร่งอีกคนที่เล่นได้อย่างลงตัว Tony Shalhoub รับบทเป็นทนายความที่พูดจาฉะฉานในเมือง Sacramento ซึ่งไม่ค่อยพูดมากนักแต่ก็พูดจาสรุปให้เห็นภาพ การที่เขาพูดถึงไฮเซนเบิร์กนั้นแทบจะคุ้มกับราคาตั๋วเลยทีเดียว คริสโตเฟอร์ ครีซาและไบรอัน เฮลีย์ได้แสดงบทบาทสั้นๆ The Man Who Wasn’t There ในบทบาทตำรวจคู่หนึ่งที่ดูไม่ค่อยฉลาด (พวกเขาอยู่ในหนังเรื่องนี้กันหมดไม่ใช่เหรอ?)
โจเอล โคเอน ผู้กำกับภาพยนตร์ มั่นใจว่าหนังเรื่องนี้จะน่าสนใจในการรับชมเช่นกัน ภาพถ่ายขาวดำส่วนใหญ่มักจะเน้นไปที่เฉดสีเทา แนวฟิล์มนัวร์อาจเป็นแนวเดียวเท่านั้นที่ได้รับประโยชน์จากเทคโนโลยีภาพที่ค่อนข้างเรียบง่าย โคเอนจึงยังคงใช้เทคนิคนี้ต่อไป ไม่เหมือนกับสีที่เขาใช้ในภาพยนตร์ O Brother Where Art Thou? ในยุค 1930 ซึ่งดูทั้งแฟนตาซีและเหนือจริงน้อยกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ เขาใช้ลักษณะแสงและเงาของขาวดำได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยสร้างสรรค์ภาพอย่างพิถีพิถันเพื่อใช้ประโยชน์จากมันให้มากที่สุด อันที่จริง หากภาพยนตร์เรื่องนี้มีข้อบกพร่อง ก็คือภาพที่สร้างขึ้นมาอย่างพิถีพิถันเกินไปเล็กน้อย
ฟิล์มนัวร์ที่บริสุทธิ์ที่สุดถ่ายทำได้อย่างชาญฉลาด แต่ความชาญฉลาดของฟิล์มก็แทรกซึมเข้าไปในพื้นหลังได้ คุณต้องดูหลายๆ รอบถึงจะเข้าใจว่าการสร้างภาพยนตร์นั้นเฉียบคมเพียงใด โคเอนไม่สามารถซ่อนความฉลาดทางศิลปะของเขาได้ ดังนั้น ในท้ายที่สุด แม้ว่าจะดูสนุกก็ตาม แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับสวยงามเกินไปที่จะถ่ายทอดแก่นแท้ของภาพยนตร์รุ่นก่อนๆ ได้อย่างแท้จริง บางทีเมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ พี่น้องโคเอนจึงปรับเปลี่ยนขนบธรรมเนียมอย่างไม่ปรานี
และแทรกอารมณ์ขันเข้าไป ซึ่งตลกกว่าเพราะเล่นตรงไปตรงมามากเกินไป (มีบทพูดตลกมากมาย แต่อย่าแปลกใจถ้าคุณเป็นคนเดียวในโรงหนังที่หัวเราะ อันที่จริง อย่าแปลกใจถ้าคุณเป็นคนเดียวในโรงหนังเลย) ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องการความอดทนเล็กน้อย จังหวะค่อนข้างเข้มข้นแต่ค่อนข้างช้า และเรื่องราวก็ล่องลอยราวกับคนขับรถเมา ในท้ายที่สุด เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันเล็กน้อยว่าพล็อตที่หักมุมนั้นจบลงอย่างสมบูรณ์หรือไม่ หรือว่ามันสำคัญหรือไม่ “The Man That Wasn’t There” เหมาะที่จะดูเป็นเรื่องตลกในภาพยนตร์ และในแง่นั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างยอดเยี่ยม (แซม)
ฉันพบว่านี่เป็นภาพยนตร์ที่น่าสนใจมากของพี่น้องโคเอน ฉันตระหนักดีถึงความสามารถในการทำหนังแนวฟิล์มนัวร์ ดังจะเห็นได้จากเรื่อง Blood Simple เช่นเดียวกับเรื่องราวที่เน้นบทสนทนาหลายชั้นใน Miller’s Crossing แต่สิ่งที่ฉันพบว่าน่าสนใจเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้คือมันเกี่ยวกับความไร้เหตุผล ตัวละคร Ed Crane ที่รับบทโดย Billy Bob Thornton คล้ายกับตัวละครของ William H. Macy ใน Fargo ทั้งคู่มีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ไม่สู้ดีในชีวิตที่ต่ำต้อย ทั้งคู่ได้งานมาโดย “แต่งงาน” กับพวกเขา – Ed ที่ร้านตัดผม และ William อยู่ที่ร้านขายรถยนต์ ความแตกต่างคือ ในขณะที่แผนการลักพาตัวถูกค้นหาใน Fargo แต่แผนการแบล็กเมล์ตกอยู่ในมือของ Ed โดยการตัดสินใจล้วนๆ (โชคหรือพรหมลิขิต?)
Ed เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการปรับปรุงชีวิตของเขา – ไม่ต่างอะไรจากคุณหรือฉัน ความสัมพันธ์ของภรรยาเป็นเพียงโอกาสให้เขาได้ทำเช่นนั้น เขาไม่สนใจการนอกใจ เพราะท้ายที่สุดแล้วมันเป็น “ประเทศเสรี” แต่แน่นอนว่าถ้าเธอซื่อสัตย์ ก็จะไม่มีพล็อตแนวฟิล์มนัวร์ให้ติดตามใช่ไหม ความทะเยอทะยานอันเงียบสงบผลักดันเอ็ด หลังจากความพยายามซักแห้งล้มเหลว เขาก็มุ่งเป้าไปที่ความสามารถในการเล่นเปียโนของตัวละครสการ์เล็ตต์ โจฮันเซน (ผู้ซึ่งน่าทึ่งทีเดียว) โดยหวังว่าจะได้เป็นผู้จัดการของเธอและ “หาเงินได้พอประทังชีวิต”
“เอ็ด เครน” ของธอร์นตันคือผู้ชายที่ไม่ได้อยู่ที่นั่นจริงๆ The Man Who Wasn’t There เขานั่งเงียบๆ ราวกับกำลังครุ่นคิด สังเกตชีวิตอย่างไม่เร่งรีบ ฉันพบว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างเศร้า ในท้ายที่สุด มีเพียงนิตยสารสำหรับผู้ชายเท่านั้นที่สนใจเรื่องราวของเขา และนั่นคือความแตกต่างที่สำคัญอีกประการหนึ่งจาก ‘Fargo’ ที่ฟรานเซส แม็คดอร์มานด์ที่กำลังตั้งครรภ์นอนขดตัวอยู่กับสามีของเธอ และคุณรู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้กำลังลงตัวพอดี ความรู้สึกนั้นขาดหายไปอย่างแน่นอนจาก ผู้ชมบางคนในโรงภาพยนตร์ที่ฉันดูบอกว่ามันเป็น “ภาพยนตร์ที่ตลกที่สุดที่พวกเขาเคยดูมาตลอดทั้งปี” น่าเศร้าที่ฉันคิดว่าพวกเขาพลาดมันไป อารมณ์ขันส่วนใหญ่นั้นเป็นอารมณ์ขันแบบเรียบเฉยของโคเอน แต่ส่วนใหญ่มาจากโทนของความไม่สบายใจและความตึงเครียด มันฉลาด แต่คุณจะไม่ต้องตบเข่าตัวเองเหมือนใน ‘Raising Arizona’ หรือ ‘The Big Lewboski’
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
The Neon Demon (2016) สวยอันตราย
