Name: High Fidelity (2000) หนุ่มร็อคหัวใจสะออน
Duration: 107 min

High Fidelity (2000) หนุ่มร็อคหัวใจสะออน

เรื่องย่อ

Rob Gordon อดีตดีเจในคลับอายุ 30 ปี High Fidelity เจ้าของร้านแผ่นเสียงมือสองที่ไม่ค่อยมีกำไรในชิคาโก เขาไม่ได้จ้าง Barry และ Dick มากนัก แต่เก็บพวกเขาไว้รอบ ๆ ขณะที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นที่ร้านค้าในวันหนึ่งและไม่เคยจากไป ทั้งสามเป็นคนขี้เล่นไวนิลและดนตรี แต่ในรูปแบบที่แตกต่างกัน ร็อบชอบรวบรวมรายชื่อห้าอันดับแรก รายชื่อล่าสุดเหล่านี้คือการเลิกราห้าอันดับแรกของเขา ซึ่งกระตุ้นโดยข้อเท็จจริงที่ว่าลอร่าแฟนสาวคนล่าสุดของเขาซึ่งเป็นทนายความเพิ่งเลิกกับเขา เขาเชื่อว่าลอร่าจะเป็นคนสุดท้าย ส่วนหนึ่งเป็นความคาดหวังว่าเขาจะอยู่ที่ไหนในช่วงนี้ในชีวิต ร็อบยอมรับว่ามีเหตุการณ์บางอย่างในความสัมพันธ์ของพวกเขาซึ่งในตัวเธอเองอาจเป็นเหตุให้เธอต้องการเลิกรา

เพื่อความพึงพอใจของเขา ลอร่าไม่ได้อยู่ในรายชื่อห้าอันดับแรกนี้ ร็อบรู้สึกว่าไม่เพียงแต่ต้องทบทวนความสัมพันธ์ทั้งห้าซึ่งย้อนไปสมัยมัธยมตอนเขาอายุ 12 ขวบ และพยายามหาเหตุผลว่าเหตุใดผู้หญิงหรือเด็กผู้หญิงแล้วแต่กรณี ทิ้งเขาไป แต่ยัง ในคำพูดของชาร์ลี นิโคลสัน อันดับ 4 ในรายการ “ความหมายทั้งหมด” ว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่เดิม ซึ่งไม่มีที่ไหนเลย ทั้งส่วนตัวหรือในอาชีพ ใกล้เคียงกับที่เขาคิดไว้ นอกจากนี้เขายังต้องตกลงกับความหมายที่ลอร่าย้ายไปหาเอียน เรย์มอนด์ ชายผู้ไม่เคยเคารพใครเลยเมื่ออยู่ด้วยกัน ซึ่งไม่มีที่ไหนเลย ทั้งโดยส่วนตัวหรือในเชิงอาชีพ ใกล้เคียงกับสิ่งที่เขาคิดไว้ นอกจากนี้เขายังต้องตกลงกับความหมายที่ลอร่าย้ายไปหาเอียน เรย์มอนด์ ชายผู้ไม่เคยเคารพใครเลยเมื่ออยู่ด้วยกัน ซึ่งไม่มีที่ไหนเลย ทั้งโดยส่วนตัวหรือในเชิงอาชีพ High Fidelity ใกล้เคียงกับสิ่งที่เขาคิดไว้ นอกจากนี้เขายังต้องตกลงกับความหมายที่ลอร่าย้ายไปหาเอียน เรย์มอนด์ ชายผู้ไม่เคยเคารพใครเลยเมื่ออยู่ด้วยกัน

ผู้กำกับ

Stephen Frears

บริษัท ค่ายหนัง

Touchstone Pictures

นักแสดง

John Cusack
Iben Hjejle
Todd Louiso
Jack Black
Lisa Bonet
Catherine Zeta-Jones

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

หนังโปรดของข้าพเจ้า

อาจจะบอกว่ามันเป็นหนังเพลงที่ใส่เพลงวิจารณ์ความรู้สึกของตัวละครอย่างหรรษา, High Fidelity อ่านอาจจะบอกว่ามันเป็นหนังคอเมดี้ที่ตลกและเฟิร์มแวร์แต่สำหรับผมมันหนังโมดูลคอมมานต์ สายเนิร์ดมักจะฝันที่จะเห็นความจริงบนโลกใบนี้ฟังหนังเล่าถึงชีวิต ‘ร็อบ’ (John Cusack) ซึ่งเปิดร้านขายแผ่นเสียงแบบคนมีอุดมเน้นขายคนที่คู่ควรกับเพลงไม่ได้ขาย เพลงที่ปรับแต่งเห่ยซึ่งร้านของเขามีรายได้ดีเท่าที่ควร ซ้ำร้ายยังถูก ‘ลอร่า’ (Iben Hjejle) แฟนสาวบอกเลิกลำไส้เขาต้องทบทวนถึงเรื่องนี้อีกครั้ง 5 ประสิทธิภาพการทำงานของ คอหักพูดถึงตัวละคร ‘ร็อบ’ ที่สำคัญถ้าคุณมองดูจากโปรไฟล์แล้วส่วนใหญ่มักจะเป็นผู้แพ้เป็นดีเจที่เก่ง

มีความรู้เรื่องดนตรีซึ่งมักจะเป็นคนที่เก่งเฉพาะด้านสุด ๆ ไปได้ไกลในเส้นทางอาชีพ แต่สำหรับร็อบเขาดันกลายเป็นคนจมปลักอยู่กับการขายแผ่นเสียงที่เห็นได้ชัดถ้าไม่ใช่เพราะว่าในการขายของเขามันติสท์เสียอย่างแน่นอนเพราะถ้าเขาใช้ความรู้ใน แนะนำให้ลูกค้าไม่แน่ว่าร้านของเขาอาจจะดังไปนานแล้วก็ได้เรื่องนี้ ไม่มีอะไรชี้วัดความสำเร็จได้แน่นอนบนโลกใบนี้หรอกที่เหมาะกับผมมองในมุมหนังเพลงเป็นหลักเหมือนเป็นโลกที่คนเสพดนตรีสากลยุคก่อนปี 2000 คงไว้ซึ่งความรักหนังเรื่องนี้ได้ไม่ยาก (ส่วนตัวไม่ได้ฟังเพลงสากลดังนั้น เจ้าของอินที่เป็นในหนังเพลงอะไรก็ได้)

แต่มุมสำหรับผมคือความเป็นหนังที่พูดถึง ‘คนอกหัก’ แล้วเอาแต่โทษนู่นจักรวาลนี่โดยไม่เคยทำให้ตัวเองไม่ดีอย่างไรทำไมเขาถึงทิ้งไปซึ่งพอต มองย้อนไปถึง 4 สาวเคยทำเขาอกหักจนทำให้เห็นได้ชัดเจนเรื่อยๆ เลยไม่เคย ‘ปรับความเข้าใจ’ แต่คิดเองเออเองจนสุดท้ายก็กลายเป็นฝ่ายโจมตีทิ้ง (ทิ้งเขาไปหนึ่งคนแต่ดันดันเขา เหตุผลนี้จะเริ่มคิดได้นิดหน่อยค่อย ๆ พังกำแพงที่แย่ ๆ ในหัวออกไปก่อนที่จะยอมรับส่วนที่ไม่ดีของความสัมพันธ์ที่มีปัญหาซึ่งก็เหมือนกับการหลุดพ้นของผู้แพ้ ขยายที่หนังดูจะคลี่คลายง่าย ไปเสียหน่อยตามประสาหนังคอมคอม

SKG

ฉันอ่านนิยายเรื่องนี้ตอนที่มันออกใหม่ๆ เพราะชื่อเรื่องทำให้ฉันสนใจ และฉันพบว่ามันค่อนข้างดี เมื่อฉันได้ยินว่าจอห์น คูแซ็กจะดัดแปลงนิยายเรื่องนี้และย้ายฉากไปที่ชิคาโก (จากลอนดอนในนิยายเรื่องนี้) ฉันก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย High Fidelity เพราะฉันกังวลว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่างระหว่างการดัดแปลงด้วยเหตุผลที่ไม่แน่นอน แต่ฉันไม่จำเป็นต้องกังวล แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งเล็กน้อย ซึ่งเราจะพูดถึงในภายหลัง คูแซ็กและคณะได้ดัดแปลงนิยายเรื่องนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม

ก่อนอื่น ฉันได้อ่านความคิดเห็นหนึ่งที่อ้างว่านิยายเรื่องนี้เป็นการเหมารวมของ “พวกบ้าดนตรี” คนประเภทที่ฮอร์นบี คูแซ็ก ผู้เขียนร่วม (ดี.วี. เดอวินเซนติสและสตีฟ พิงค์ ซึ่งเขียนร่วมเรื่อง GROSSE POINT BLANK และสก็อตต์ โรเซนเบิร์กด้วย) และผู้กำกับสตีเฟน เฟรียร์ส กำลังแสดงอยู่นั้นเป็นคนประเภท “บ้าดนตรี” เฉพาะกลุ่มมาก พวกเขาเป็นพวกที่เย่อหยิ่งในเรื่องดนตรี ฉันคิดว่าพวกเราแทบทุกคนมีทัศนคติที่รุนแรงต่อความชอบและความไม่ชอบของตัวเองเมื่อพูดถึงดนตรี

แต่ฉันเห็นด้วยว่าไม่มีใครเลยที่ชอบมาร์วิน เกย์และอาร์ต การ์ฟังเคิลเหมือนกับการ “เห็นด้วยกับทั้งชาวอิสราเอลและปาเลสไตน์” และพวกเราคงไม่มีใครที่รู้สึกขาดความรู้สึกมากขนาดที่เมื่อได้ยินข่าวการเสียชีวิตของใครสักคน พวกเขาจะไม่พบวิธีที่ดีกว่าในการแสดงความเศร้าโศกของพวกเขาโดยการระบุเพลง 5 อันดับแรกเกี่ยวกับความตายของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เราชอบตัวละครเหล่านี้ในฐานะตัวละคร เพราะแม้ว่าพวกเขาจะมีทัศนคติที่หยิ่งยโส แต่พวกเขาก็ยังคงรักดนตรีจริงๆ และพวกเขาก็ทำงานที่รายได้น้อยเพราะพวกเขารักในสิ่งที่ทำ และใครบ้างที่ไม่เคยหันไปพึ่งดนตรีเมื่อรู้สึกเศร้า (หรือมีความสุข) High Fidelity เช่นเดียวกับร็อบ หรือหวังว่าบรูซ สปริงส์ทีน (และคนที่แสดงความคิดเห็นว่าเขาเป็นคนเชยในคำพูดของพวกเขา บรูซจะไม่มีวันเชย) จะพูดคุยกับเราโดยตรงเหมือนที่เขาพูดคุยกับเราผ่านดนตรีของเขา นวนิยายและภาพยนตร์ได้ถ่ายทอดสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดไว้

จุดแข็งอีกประการหนึ่งก็คือการแสดงของ Cusack วูดดี้ อัลเลนเคยกล่าวไว้ว่าแม้ว่านักแสดงชาวอเมริกันจะเล่นบทผู้ชายที่เข้มแข็งและมีพลังได้ดีมาก แต่ก็มีไม่กี่คนเท่านั้นที่เล่นบทคนธรรมดาๆ ได้ดีกว่า Cusack กลับสามารถสร้างช่องทางให้กับตัวเองในการเล่นบทคนธรรมดาๆ ได้ เขาไม่ได้ดูเหมือน The Boy Next Door และเขาไม่ได้เป็นคนอ่อนไหวหรือทันสมัยตามแบบแผนทั่วไป แต่เป็นคนที่รู้สึกสบายใจแต่ยังคงโหยหาอะไรมากกว่านี้ ในช่วงที่เขาแสดงได้ดีที่สุด เช่นในภาพยนตร์อย่าง THE SURE THING, SAY ANYTHING, THE GRIFTERS, BULLETS OVER BROADWAY, GROSSE POINT BLANK และเรื่องนี้ เขาเล่นบทคนที่เพิ่งเติบโตขึ้น ซึ่งสามารถทำได้หากต้องการ แต่ไม่แน่ใจว่าต้องการหรือไม่ แต่เขาก็ทำให้แต่ละคนแตกต่างกัน สภาพของร็อบอาจจะดูธรรมดาไปสักหน่อย – เขาไม่แน่ใจว่าอยากจะลงหลักปักฐานหรือเปล่า – แต่ถึงแม้คูแซ็กจะไม่กลัวที่จะแสดงคุณสมบัติที่ไม่น่าชอบของเขาออกมา แต่ก็ทำให้เราชอบร็อบอยู่ดี

นักแสดงคนอื่นๆ ก็ค่อนข้างดีเช่นกัน คนดังๆ มักจะได้ถ่ายฉากสั้นๆ (ลิซ่า โบเน็ต, โจน คูแซ็ก, ทิม ร็อบบินส์, ลิลี่ เทย์เลอร์, แคเธอรีน ซีตา-โจนส์) แต่พวกเขาใช้เวลาอย่างคุ้มค่าที่สุด ฉันไม่เคยเห็นอิเบน ฮเยจเลมาก่อน (ฉันไม่เคยดู MIFUNE) แต่เธอก็ทำได้ดีในบทคนที่โตเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ดาราตัวจริงนอกเหนือจากคูแซ็กและดนตรีประกอบแล้ว ก็คือแจ็ก แบล็กและท็อดด์ ลูอิโซในบทเพื่อนร่วมงานของร็อบ โดยแบล็กทำให้ฉันนึกถึงคนรู้จักของฉันโดยเฉพาะ

Patuquitos

ถึงเวลาแล้วที่ใครสักคนจะสร้างภาพยนตร์ที่ซาบซึ้งใจในความรักและดนตรีอย่างแท้จริง ซึ่งไม่ได้จบลงเพียงแค่ในแนว “Singles” สำหรับคนรักดนตรีที่มักจะเปิดเพลงประกอบให้กับทุกสิ่งที่พวกเขาสัมผัส ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือเป็นพรอย่างหนึ่ง ฉันเป็นคนประเภทนั้น ดังนั้น ฉันเข้าใจว่าถ้าคุณไม่เป็นเช่นนั้น คุณก็จะได้รับอะไรจากภาพยนตร์เรื่องนี้น้อยลง สิ่งที่ฉันพยายามพูดก็คือ นี่เป็นภาพยนตร์ประเภทหนึ่งที่เรียกร้องให้คุณเชียร์ตัวละครและเหตุการณ์ต่างๆ หากคุณต้องการเพลิดเพลินไปกับมัน ยิ่งคุณรู้สึกผูกพันกับพวกเขามากเท่าไร คุณก็จะยิ่งเพลิดเพลินกับภาพยนตร์เรื่องนี้มากขึ้นเท่านั้น

โดยส่วนตัวแล้ว ฉันคิดว่าตัวละครของจอห์น High Fidelity คูแซ็กเป็นหนึ่งในตัวละครที่น่าดึงดูดใจที่สุดในแนวตลกของทศวรรษที่ผ่านมา นี่คือตัวละครประเภทที่ฉันชอบ เรียบง่ายและซับซ้อนในเวลาเดียวกัน เหมือนกับในชีวิตจริง เป็นคนที่น่ารักแต่บางครั้งก็น่ารำคาญ ฉันรู้สึกผูกพันกับเขาเป็นการส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง และฉันเข้าใจเขาทุกครั้ง แม้กระทั่งตอนที่เขาทำตัวโง่ๆ แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว นักแสดงที่เหลือก็ยอดเยี่ยม อย่าลืมว่านี่เป็นหนังตลก คุณจะต้องหัวเราะจนตัวโยนกับสถานการณ์และบทสนทนาต่างๆ ความฮามาจากหลายแหล่ง: คุณมีอารมณ์ขันแบบดำๆ อารมณ์ขันแบบโง่ๆ อารมณ์ขันที่ซับซ้อน (คนส่วนใหญ่จะพูดว่า “ฉลาด” แต่ฉันเกลียดคำนี้)… ต้องพูดถึง Tim Robbins เป็นพิเศษที่ไปที่ร้านแผ่นเสียง อัจฉริยะจริงๆ

ในระดับส่วนตัว ฉันคิดว่ามีฉากที่ยอดเยี่ยมมากที่สรุปหัวใจและสมองของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ จอห์น คูแซ็กพูดกับกล้อง (ซึ่งเกิดขึ้นบ่อยครั้ง) เพื่อสอนผู้ชมว่าจะทำเพลงประกอบภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบสำหรับคนที่คุณรักได้อย่างไร หากคุณชอบแนวคิดนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำให้คุณติดใจและไม่ยอมปล่อยคุณไป หากคุณไม่รู้สึกดึงดูดใจกับแนวคิดนั้น คุณอาจจะสนุกไปกับมันได้ หากคุณเป็นแฟนตัวยงของดนตรีร็อค ภาพยนตร์เรื่องนี้คือสวรรค์

Funkapus

ใครบอกว่าความคุ้นเคยก่อให้เกิดความดูถูก ในภาพยนตร์เรื่องนี้ที่เต็มไปด้วยความอกหัก การทรยศ มิตรภาพที่แท้จริง และความรัก Cusak ดัดแปลงหนังสือของ Hornby ได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยผสมผสานความสงสัยในตนเอง ความกลัวความตาย และการแสวงหาความจริงเข้ากับภาพยนตร์สมัยใหม่และเพลงป๊อป ร็อบ ดิ๊ก และแบร์รี ล้วนเป็นผู้ชายที่ดิ้นรนต่อสู้ในวัยยี่สิบปลายๆ (สามสิบในหนังสือ) ที่พยายามหาหนทางในการระบุตัวตนและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ร็อบมีความขัดแย้งมากที่สุดเมื่อเขาต้องดิ้นรนจากความสัมพันธ์หนึ่งไปสู่อีกความสัมพันธ์หนึ่ง ไม่เคยรู้สึกสบายใจ และมักจะหาทางทำลายมันได้เสมอ เรื่องราวนี้ยอดเยี่ยมมากเกี่ยวกับการยอมรับความจริงและมีความสนุกสนานเล็กน้อยระหว่างทาง การคัดเลือกนักแสดงนั้นยอดเยี่ยมมาก ฉากที่เลือกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ และดนตรีประกอบก็สอดคล้องกับอารมณ์ที่ตั้งไว้ในหนังสือ น่าเสียดายที่ต้องตัดส่วนต่างๆ ออกไปมาก ฉันขอแนะนำภาพยนตร์เรื่องนี้ให้กับทุกคนที่หูด้านและต้องการที่จะเชื่อมโยงกับตัวละครในที่สุด