Name: Code 46 (2003) โค๊ด โฟร์ตี้ซิก
Duration: 89 min

Code 46 (2003) โค๊ด โฟร์ตี้ซิก

เรื่องย่อ

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวความรักที่เกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ประเภท Brave New World ซึ่งเมืองต่างๆ ถูกควบคุมอย่างหนักและเข้าถึงได้ผ่านจุดตรวจเท่านั้น ผู้คนไม่สามารถเดินทางได้เว้นแต่จะมี “papeles” (เอกสารเป็นภาษาสเปน คำและประโยคในหลายภาษา โดยเฉพาะภาษาสเปน Code 46 ฝรั่งเศส และจีน ผสมกับภาษาอังกฤษในโลกใหม่นี้) ใบอนุญาตเดินทางพิเศษที่ออกโดยรัฐบาลเผด็จการ ” สฟิงซ์”. นอกเมืองเหล่านี้ ทะเลทรายได้เข้ายึดครองและเมืองกระท่อมเต็มไปด้วยผู้คนที่ไม่ใช่พลเมือง ผู้คนที่ไม่มีบัตรประจำตัวถูกบังคับให้ใช้ชีวิตในสมัยโบราณ วิลเลียม เกลด ( ทิม ร็อบบินส์ ) เป็นคนในครอบครัวที่ทำงานเป็นผู้ตรวจสอบของรัฐบาล

เมื่อเขาถูกส่งตัวไปเซี่ยงไฮ้เพื่อไขคดีบัตรประจำตัวปลอม เขาได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อมาเรีย กอนซาเลส ( ซาแมนธา มอร์ตัน )). แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธออยู่เบื้องหลังการปลอมแปลง เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกหลุมรักเธออย่างสมบูรณ์ เขาซ่อนอาชญากรรมของเธอและพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดุเดือดและร้อนแรงที่สามารถคงอยู่ได้นานตราบเท่าที่วีซ่าของเขา: ยี่สิบสี่ชั่วโมง กลับบ้าน วิลเลียมหมกมุ่นอยู่กับความทรงจำของมาเรีย เมื่อการสอบสวนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา และวิลเลียมถูกส่งกลับไปทำงานที่เขาเริ่มให้เสร็จ เขาติดตามเธอเพียงเพื่อจะพบว่าเธอถูกกล่าวหาว่าละเมิดประมวลกฎหมายอาญา 46 และความสัมพันธ์ใดๆ ต่อจากนี้จึงเป็นไปไม่ได้

ผู้กำกับ

Michael Winterbottom

บริษัท ค่ายหนัง

BBC Film

นักแสดง

Tim Robbins
Togo Igawa
Nabil Elouahabi
Samantha Morton
Sarah Backhouse
Jonathan Ibbotson
Natalie Mendoza

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

lawbuntz

ฉันทึ่งกับการพรรณนาถึงชุมชนพหุวัฒนธรรมในอนาคต ภาษาและเชื้อชาติทั้งหมดผสมผสานกันเป็นวัฒนธรรมโลกหนึ่งเดียว ภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างเขินอายในการแสดงสติปัญญาของพวกเขา ในฐานะนักภาษาศาสตร์ทั่วไป Code 46 ฉันชอบการใช้ภาษาสเปน อาหรับ แมนดาริน และอีกมากมายผสมกับภาษาอังกฤษ เพียงพอที่จะดึงดูดใจ แต่ไม่เพียงพอที่จะหลีกเลี่ยงความสับสนของผู้ชม ฉากหลังของฉากดูเป็นธรรมชาติมากแต่ก็ดูแปลกตา ฉันประหลาดใจกับความเซ็กซี่ที่แสดงออกมาในช่วงหลังของภาพยนตร์…ไม่คุ้นเคยกับการเห็นร็อบบินส์ในฉากดังกล่าว นักแสดงนำมีความงามและเสน่ห์ที่แปลกประหลาดตลอดการแสดงของเธอ ฉันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยกับการละเมิดรหัส 46 แต่ไม่ถึงกับมากพอที่จะบอกได้ว่านี่ไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่าสนใจ 7/10

Bloodwank

Code 46 เป็นภาพยนตร์ที่เน้นที่ความรู้สึกมากกว่าความรู้สึก โชคดีที่บางครั้งฉันก็สามารถชื่นชมความพยายามดังกล่าวได้ จึงทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จ แต่ฉันไม่ใช่คนประเภทที่ไม่สนใจความคิดของตัวเองจนเกินไป ดังนั้นภาพยนตร์เรื่องนี้จึงไม่ประสบความสำเร็จโดยสิ้นเชิง สำหรับโครงเรื่อง เรามีนักสืบคดีฉ้อโกงในอนาคตที่เลวร้ายที่ตกหลุมรักผู้ต้องสงสัยหลักของเขา เรื่องราวมีความโรแมนติกและพัฒนาการของโครงเรื่อง Code 46 แต่ความโรแมนติกคือหัวใจสำคัญ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการศึกษาในอารมณ์ที่หม่นหมองมากกว่าการเล่าเรื่อง แรงผลักดันคือประกายแห่งความรักในช่วงเวลาแห่งความไม่แน่นอนที่ดูเหมือนแทบจะเป็นไปไม่ได้

อนาคตที่เต็มไปด้วยอัตลักษณ์ทางพันธุกรรมที่ไม่แน่นอน (และอาจเป็นอันตราย) และการเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพในทันที ช่วงเวลาที่มนุษย์ก้าวไปไกลถึงขั้นทดลองทางพันธุกรรม จนกฎหมายที่ก้าวก่ายและการควบคุมชายแดนที่เข้มงวดกลายเป็นเครื่องมือเดียวของรัฐบาลที่จะควบคุมทุกอย่าง โดยมีทิม ร็อบบินส์เป็นหรือตัวเอกที่พยายามทำเช่นนั้น แม้ว่าสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นอาจให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องราวแนววิทยาศาสตร์ในโลกใหม่ที่ห่างไกล แต่การออกแบบนั้นทันสมัยมาก โดยแทบไม่มีองค์ประกอบทางภาพ (นอกจากทางแยกถนนที่สวยงาม) ที่ทำให้แตกต่างจากโลกของเรา โดยทั่วไปแล้ว บทสนทนาและการออกแบบภายในที่ดูเย็นชาคือสิ่งที่สร้างความรู้สึกถึงอนาคตให้กับหนัง สำหรับความน่าสนใจนั้น เรื่องนี้ทำให้เราเริ่มรู้สึกยุ่งยากกับหนังเรื่องนี้แล้ว ในแง่ของเนื้อหาแล้ว มีแนวโน้มสูง แต่โดยรวมแล้ว ปัญหาต่างๆ

เป็นเพียงการหยิบยกขึ้นมาและวางไว้เท่านั้น หากหยิบยกขึ้นมาเลย ดังนั้น จึงไม่มีการเจาะลึกอย่างจริงจังถึงผลที่ตามมาทางศีลธรรมและทางชีววิทยาของเหตุการณ์ต่างๆ หรือปัญหาที่เกิดจากไวรัสที่เปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพ หรือแม้แต่กระบวนการตระหนักรู้/กบฏของตัวเอกของเรา สิ่งที่มีแทนที่คือเสน่ห์ ซึ่งเป็นการมองอย่างอ่อนโยนถึงความโรแมนติกที่กำลังเบ่งบานและเงียบสงบ ซึ่งตัวเอกถ่ายทอดออกมาได้อย่างชาญฉลาดและเสริมด้วยการนำเสนอที่แสนหวาน ทิม ร็อบบินส์ทำได้ดีในการแสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณที่แสวงหาความรู้ภายใต้ภายนอกที่ยิ้มแย้มและไม่จริงใจ ในขณะที่ซาแมนธา

มอร์ตันเป็นที่ชื่นชอบในฐานะคนที่เขารัก Code 46 ด้วยทรงผมที่สั้นและความไร้เดียงสาแบบเด็กๆ เธอเกือบจะเปล่งประกายในความน่ารักจากอีกโลกหนึ่ง ซึ่งเป็นการแสดงที่น่ารักจริงๆ พวกเขามีเคมีที่ดีเช่นกัน ดังนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงยอดเยี่ยมมาก โดยได้รับความช่วยเหลือจากการถ่ายภาพและดนตรีประกอบ สถานที่บางแห่งดูปลอดเชื้ออย่างเหมาะสม แต่สถานที่หลายแห่งถ่ายทำด้วยโทนสีอ่อนๆ ราวกับเพิ่งฟื้นจากการนอนหลับที่ได้รับยา ซึ่งเข้ากับเนื้อเรื่อง เพลงส่วนใหญ่มาจาก The Free Association นั้นชวนให้คิดถึงและชวนมอง ซึ่งก็เหมาะสมเช่นกัน อย่างไรก็ตาม

ตอนจบนั้นทำให้บรรยากาศที่สร้างจากดนตรีประกอบที่ไม่มีเนื้อร้องเสียหายอย่างมากโดยใช้เพลงของ Coldplay ฉันอาจลำเอียงเพราะฉันเกลียด Coldplay อยู่แล้ว แต่ถึงจะพิจารณาจากสิ่งนั้น ฉันก็ไม่คิดว่าเสียงร้องใดจะเหมาะกับตอนจบของเพลงนี้จริงๆ ฉันเสี่ยงที่จะขายเพลงนี้มากกว่าที่ควรจะเป็นจริงๆ แต่ฉันก็ชอบมันมาก การขาดสาระถือเป็นข้อเสียใหญ่ แต่ก็ยังคงโทนเรื่องที่น่าฟังอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าฉันจะไม่ได้คิดอะไรมากหลังจากดูไปแล้วก็ตาม ฉันให้ 7/10 สำหรับคนโรแมนติกนะ

quillfiller

ก่อนอื่นเลย ฉันประทับใจกับฉากอารมณ์แปรปรวนของเซี่ยงไฮ้และสถานที่อื่นๆ ที่ใช้ เกือบจะได้อารมณ์แบบ Blade Runner ที่จะพาคุณไปสู่อนาคตที่น่าเชื่อถือ หนังแนวนี้หลายเรื่องซึ่งมีงบประมาณสูงลิ่ว มักจะไม่สามารถถ่ายทอดความเบาสบายออกมาได้อย่างที่เห็นในภาพนี้ ไม่ใช่เอฟเฟกต์ที่ชัดแจ้งแบบทั่วๆ ไป แต่กลับเป็นอุปกรณ์ที่แยบยลและน่าเชื่อถือพร้อมสัมผัสส่วนตัว เช่น น้ำเสียงนกกาเหว่าของมาเรียและกราฟิกบนออร์แกไนเซอร์ส่วนตัวที่วิลเลียมใช้เมื่อพยายามตามหาเธอ และสำนวนภาษาเอสเปรันโตที่ทุกคนใช้ ไม่ว่าจะเป็นภาษาสเปน ฝรั่งเศส จีน ฯลฯ ก็สามารถจินตนาการได้ในอีกหลายปีข้างหน้า

แต่สิ่งที่ทำให้ผิดหวังจริงๆ ก็คือเรื่องราว ในจุดที่คุณต้องการให้เรื่องราวดำเนินไปเร็วขึ้น กลับกลายเป็นว่าเรื่องราวกลับค้างคาและเอาแต่ใจตัวเอง นักแสดงทำหน้าที่เขียนบทที่มักจะน่าเบื่อได้อย่างยอดเยี่ยม บางทีผู้เขียนอาจนึกไม่ออกว่าจะจบมันอย่างไร เป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะในความคิดของฉัน นี่เป็นโอกาสที่เสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ฉันรู้สึกว่าแฟรงค์ คอตเทรลล์ บอยซ์ แม้จะมีไอเดียบางอย่างที่กระตุ้นความคิดในภาพยนตร์เรื่องนี้และเคยทำงานที่ยอดเยี่ยมที่อื่นมาก่อน แต่บางทีอาจจำเป็นต้องร่วมงานกับนักเขียนคนอื่นที่สามารถเพิ่มจังหวะและมุมมองใหม่ๆ ให้กับภาพยนตร์ได้ทันช่วงที่ภาพยนตร์เริ่มหมดความน่าสนใจ ฉันเป็นแฟนตัวยงของงานกล้องที่ชวนให้นึกถึงบรรยากาศและชวนติดตามของไมเคิล วินเทอร์บอตทอม (โดยเฉพาะใน “จูด”) แต่แค่นั้นยังไม่สามารถช่วยไม่ให้ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าผิดหวังได้

MichaelCarmichaelsCar

เป็นภาพยนตร์ที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยดูมาในรอบหลายปี เป็นเรื่องตลกที่ภาพยนตร์แนวฟิล์มนัวร์และนิยายวิทยาศาสตร์แนวอนาคตผสมผสานกันอย่างลงตัว เหมือนกับ ‘Until the End of the World,’ ‘Strange Days’ และ ‘Gattaca’ ซึ่งเป็นภาพยนตร์สามเรื่องที่ชวนให้นึกถึง Code 46 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่ให้อารมณ์เหนือสิ่งอื่นใด โดยตัวละครและโครงเรื่องเป็นรองเมื่อเทียบกับภาพยนตร์ที่ดำเนินเรื่องแบบเรื่อยเปื่อยและเศร้าโศก ฉากแอ็กชั่นถูกเล่นน้อยเกินไป และการแสดงก็มีโทนที่เป็นธรรมชาติ ทิม ร็อบบินส์นึกถึงวิลเลียม เฮิร์ตในเรื่อง ‘Until the End of the World’ และบิล เมอร์เรย์ในเรื่อง ‘Lost in Translation’

ซึ่งอาการเจ็ตแล็กตลอดเวลาของเขาทำให้เขามีเสน่ห์ที่ผ่อนคลายและเหนื่อยล้า ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำในอนาคต (หรือ “ปัจจุบันทางเลือก” เพื่อเป็นการอธิบายความคิดเห็นของนักวิจารณ์อีกท่านหนึ่ง) เหมือนกับภาพยนตร์แนวอนาคตที่ดีที่สุด เรื่องนี้เกิดขึ้นบนโลกใบเดียวกัน แต่โลกนี้ถูกปรับโครงสร้างใหม่ ผู้ครอบครองคนเดิมได้ออกไปและคนใหม่ก็ย้ายเข้ามา ไม่มีประเทศอีกต่อไป มีเพียงเมือง มีเพียงจุดหมายปลายทางทางธุรกิจเท่านั้น

ความสุขไม่ใช่เป้าหมาย แต่เป็นผลข้างเคียง สถานที่ที่ถ่ายภาพไว้ เช่นใน ‘Alphaville’ หรือ ‘Sans Soleil’ ไม่ได้ถูกจัดแต่งหรือสร้างขึ้นใหม่ แต่ถ่ายภาพด้วยวิธีใหม่ เมืองในยุคปัจจุบันดูล้ำยุค เชิงพาณิชย์ วุ่นวาย เย็นชา มีแอ่งกระจกสีเข้มและลูกปัดแสงจากหน้าต่างตึกระฟ้า สำหรับฉัน ภาพแบบนี้เป็นภาพที่โรแมนติกและชวนให้นึกถึงมากที่สุด สภาพแวดล้อมที่เย็นชาและไม่มีความเป็นส่วนตัวเหล่านี้ทั้งห้ามและบังคับให้มนุษย์อบอุ่นในเวลาเดียวกัน ความใกล้ชิดกลายเป็นสิ่งที่หลีกหนีเข้าไป

Michael Winterbottom และ Frank Cottrell Boyce ผู้ร่วมเขียนบทภาพยนตร์ของเขาต่างก็มีผลงานที่ยอดเยี่ยมมาแล้ว และแน่นอนว่าผู้ชมและนักวิจารณ์หลายคนต่างก็มองว่า Code 46 เป็นเพียงหนังที่น่าเบื่อและซับซ้อน แต่ฉันคิดว่านั่นเป็นอาการของการสร้างหนังเรื่องนี้ด้วยความคาดหวังที่ผิดๆ ฉันคิดว่า Code 46 อาจเป็นผลงานที่ดีที่สุดของ Winterbottom เลยก็ว่าได้ เพราะเป็นหนังที่ฉันรู้สึกว่า Winterbottom ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเขา หนังเรื่องนี้มีผลในการชำระล้างจิตใจ เช่นเดียวกับเรื่อง Until the End of the World ของ Wenders และเช่นเดียวกับหนังเรื่องนั้น สภาพแวดล้อมรอบตัวฉันรู้สึกแตกต่างไปจากเดิม เปลี่ยนไปเมื่อออกจากโรงหนัง

travis-j-rodgers

การสร้างภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์ที่ประสบความสำเร็จโดยที่ไม่ต้องใช้เทคนิคพิเศษมากมายและงบประมาณมหาศาลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นี่อาจเป็นสาเหตุที่ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับ มาก่อนเลยจนกระทั่งได้เห็นมันบนชั้นวางที่ Hollywood Video พูดตรงๆ ก็คือ ฉันเพิ่งหยิบมันขึ้นมาดูเพราะว่าทิม ร็อบบินส์และผู้หญิงจาก Minority Report (ซึ่งฉันจำชื่อไม่ได้) เล่นอยู่ด้วย นอกจากนั้น ฉันยังเคยดูหนังส่วนใหญ่ที่ฮอลลีวูดด้วย แต่ฉันออกนอกเรื่องไปแล้ว ฉันเริ่มรู้สึกสนุกไปกับทิม ร็อบบินส์ทันที ฉากการอ่านใจในตอนแรกของเขานั้นทั้งชาญฉลาดและน่าสนุกไปพร้อมๆ กัน จากนั้น แทนที่จะมีการเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนไปเป็นหุ่นยนต์เคลื่อนไหวและปืนที่ยิงรัว ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็หยิบเอางานแนววิทยาศาสตร์เก่าๆ มาเล่าใหม่ และกลายเป็นเรื่องราวการต่อสู้ที่มืดมนและจริงจัง ปัญหาเชิงปรัชญา Code 46 และการทำให้ความจริงเลือนลางลงด้วยสิ่งที่ไม่ค่อยจะจริงสักเท่าไร ฉันคิดว่าหนังเรื่องนี้ทำได้ค่อนข้างดี ร็อบบินส์ก็แสดงได้ดีมาก และความรู้สึกของหนังก็ทำให้หวนนึกถึงยุคที่หนังแนว Sci-Fi ดี