Name: At Eternity’s Gate (2018) ประตูสู่นิรันดร์
Duration: 111 min

At Eternity’s Gate (2018) ประตูสู่นิรันดร์

เรื่องย่อ

ในระหว่างการลี้ภัยด้วยตนเองในเมือง Arles และ Auvers-Sur-Oise ประเทศฝรั่งเศส Vincent van Gogh จิตรกรชาวดัตช์ได้พัฒนารูปแบบการวาดภาพที่มีสีสันและเป็นเอกลักษณ์ ในขณะที่ต้องต่อสู้กับศาสนาความเจ็บป่วยทางจิตและมิตรภาพที่สับสนวุ่นวายกับศิลปินชาวฝรั่งเศส Paul Gauguin แวนโก๊ะเริ่มให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ของเขากับนิรันดรมากกว่าความเจ็บปวดที่ศิลปะของเขาทำให้เขาอยู่ในปัจจุบัน At Eternity’s Gate

ผู้กำกับ

Julian Schnabel

บริษัท ค่ายหนัง

CBS Films

นักแสดง

Willem Dafoe
Rupert Friend
Oscar Isaac
Mads Mikkelsen
Mathieu Amalric

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

ebbyamir

หนังเรื่องนี้ At Eternity’s Gate ไม่ได้ทำตามโครงสร้างของฮอลลีวูด มันไม่ใช่ชีวประวัติแบบที่คุณคาดไว้ และไม่ได้กำหนดโครงเรื่องให้ชัดเจน แต่กลับเป็นความพยายามที่จะเข้าไปในหัวของแวนโก๊ะ และเป็นความพยายามที่จะเข้าถึงความคิดของแวนโก๊ะได้อย่างยอดเยี่ยม ลองนึกภาพว่าคุณเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก โดยที่ไม่มีใครยอมรับและถูกคนรอบข้างล้อเลียนตลอดเวลา นี่คือสภาพที่ทรมานของหนังเรื่องนี้ที่สรุปและทำอย่างมีจุดมุ่งหมาย บางครั้งภาษาของภาพยนตร์ก็ทดลองมากกว่าที่จำเป็นเพื่อบรรลุเป้าหมาย แต่ฉันชื่นชมผู้กำกับที่ขยายขอบเขตของการทำหนังมาตรฐานและปล่อยให้เราอยู่ในจิตใจของแวนโก๊ะได้ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ฉันรู้สึกสูญเสียอย่างแท้จริงที่หนีออกจากความคิดของตัวเองได้เมื่อแวนโก๊ะเสียชีวิต ฉันแนะนำให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการคิดสร้างสรรค์หรือศิลปะควรชมหนังเรื่องนี้

PotassiumMan

วันสุดท้ายของชีวิตที่ Vincent Van Gogh ในภาคใต้ของฝรั่งเศสถูกถ่ายทอดผ่านละครที่ซาบซึ้งใจเรื่องนี้โดย Julian Schnabel Willem Dafoe แสดงได้อย่างทรงพลังในบทบาทของจิตรกรผู้ยากไร้และมีปัญหาที่ผู้คนในสมัยของเขาไม่เข้าใจ ในขณะที่ Van Gogh พยายามแสดงความสามารถพิเศษของเขาที่มีต่อธรรมชาติและภาพเหมือน ผู้คนรอบข้างเขาต่างรู้สึกอึดอัด ระแวดระวัง หรือบางครั้งก็รู้สึกสนใจ พี่ชายของเขาคือสิ่งเดียวที่เขาสามารถปลอบโยนได้

ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินเรื่องอย่างตั้งใจพร้อมเพลงประกอบที่เศร้าโศก ซึ่งจะทำให้คุณรู้สึกครุ่นคิด ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับ Van Gogh หรือช่วงเวลาที่เขาเริ่มกักตัว แต่พยายามนำเสนอข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับสภาพจิตใจที่มีปัญหาของเขาอย่างลึกซึ้ง At Eternity’s Gate ปีศาจของเขาปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนตลอดทั้งเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการตอบสนองที่ไม่ยอมรับต่อความอยากรู้ของเด็กนักเรียน ไปจนถึงความยากลำบากในการอธิบายโลกของเขาให้แพทย์คนใดก็ตามที่กำลังตรวจดูเขาฟัง ใบหน้าที่ทุกข์ระทมของ Dafoe แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ชนาเบลซึ่งเป็นจิตรกรเองก็ได้นำมุมมองของตัวเองมาประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าด้วยกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการแสดงให้เห็นถึงวิธีการวาดภาพและงานฝีมือของแวนโก๊ะ

ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็มีข้อเสียอยู่บ้าง ออสการ์ ไอแซกไม่ได้รับบทเป็นพอล โกแกง จิตรกรชาวฝรั่งเศสที่แวนโก๊ะไม่อาจทนเสียเพื่อนไปด้วยได้ และแมดส์ มิคเคลเซ่นก็ได้รับเวลาฉายน้อยมากในการแสดงที่รอบคอบในบทบาทบาทหลวงผู้ใคร่รู้ที่มองเห็นความเป็นเอกลักษณ์ของแวนโก๊ะ แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการตีความผลงานของชนาเบลเกี่ยวกับแวนโก๊ะและดาโฟในแบบฉบับของเขา และในแง่นั้นก็ถือว่าได้ผลดีทีเดียว ขอแนะนำ

gandalf_theWise

อาจเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่มีศิลปะมากที่สุดที่ฉันเคยดู มันให้ความรู้สึกว่าได้นำรูปแบบการวาดภาพของแวนโก๊ะมาทำเป็นภาพยนตร์ และมันได้ผลดีมาก ฉันขอเริ่มด้วยการบอกว่า At Eternity’s Gate ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่จะถูกใจทุกคน สไตล์การกำกับที่ใช้ไม่ค่อยเป็นที่นิยม มีกล้องสั่นอยู่หลายจุด รวมถึงการใช้มุมมองบุคคลที่หนึ่งและบทสนทนาที่วนซ้ำไปมาอย่างแปลกๆ มีฉากหลายฉากที่ไม่มีบทสนทนาเลย ซึ่งคุณเพียงแค่ดูแวนโก๊ะกำลังเดินอยู่ในทุ่งหญ้าหรือกำลังวาดภาพอยู่ นอกจากนี้ยังมีฉากยาวๆ ที่มีแต่บทสนทนาเท่านั้น บางฉากยาวถึง 5 นาทีต่อฉาก บางคนอาจรู้สึกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้น่าเบื่อหรือน่ารำคาญจนไม่อยากดูเลย อย่างไรก็ตาม ฉันชื่นชมสไตล์การกำกับและแนวทางของภาพยนตร์เรื่องนี้จริงๆ นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์ที่ถ่ายทำได้สวยงามอีกด้วย เมื่อแวนโก๊ะเดินผ่านธรรมชาติ ภาพต่างๆ แม้จะสั่นไหวเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับสไตล์ แต่ก็สามารถถ่ายทอดความงามของสภาพแวดล้อมรอบตัวได้อย่างสวยงามจนบางครั้งอาจดูน่าทึ่ง

สำหรับพล็อตเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้ จริงๆ แล้วไม่มีเลย คุณควรคิดว่าเป็นการรวบรวมฉากต่างๆ เข้าด้วยกัน เรียงตามลำดับคร่าวๆ เพื่อแสดงให้เห็นประสบการณ์สำคัญต่างๆ ในช่วงท้ายชีวิตของจิตรกร วินเซนต์ แวนโก๊ะ ซึ่งจะทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูสับสนน้อยลง การนั่งเฉยๆ พยายามเชื่อมโยงทุกสิ่งที่คุณเห็นภายใต้พล็อตเดียวกันนั้นยากมาก ดังนั้นจะดีกว่าหากดูทีละฉากในขณะที่คุณดำเนินชีวิตไปตามชีวิตของแวนโก๊ะ และพยายามรับรู้แรงจูงใจและสภาพจิตใจของเขา ฉันพบว่านี่เป็นการตัดสินใจที่น่าสนใจมาก แต่ช่วยเพิ่มความคิดสร้างสรรค์ให้กับภาพยนตร์และทำให้รู้สึกเหมือนเป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่ง ฉันจึงเข้าใจและชื่นชมกลยุทธ์แปลกๆ At Eternity’s Gate นี้ด้วยซ้ำ

สิ่งสำคัญที่ภาพยนตร์เรื่องนี้พยายามทำคือแสดงให้เห็นสภาพจิตใจของแวนโก๊ะ และพยายามเข้าถึงความคิดของเขา ซึ่งทำให้มีบางฉากที่แปลกประหลาดในภาพยนตร์ แต่ก็ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเอกลักษณ์และน่าสนใจมากเช่นกัน อาจไม่ได้ผลดี 100% ตลอดเวลา แต่ส่วนใหญ่แล้ว ฉันรู้สึกทึ่งกับวิธีที่พวกเขาพยายามถ่ายทอดความไม่มั่นคงทางจิตใจของแวนโก๊ะ วิลเล็ม เดโฟในบทนำแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก (ไม่ใช่ว่าไม่คาดฝันที่จะเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น) เขาถ่ายทอดทั้งด้านที่บ้าระห่ำและน่ารักของแวนโก๊ะได้อย่างสมบูรณ์แบบ และถ่ายทอดความหลงใหลอย่างเหลือเชื่อที่เขามีต่อศิลปะและการวาดภาพได้อย่างแท้จริง ออสการ์ ไอแซกยังแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมในบทโกแกง ศิลปินอีกคนที่ค่อนข้างบ้าระห่ำ (แม้ว่าจะบ้าน้อยกว่าแวนโก๊ะมากก็ตาม) นักแสดงที่เหลือก็แสดงได้ยอดเยี่ยมเช่นกัน และตัวละครทุกตัวก็น่าสนใจที่จะเรียนรู้

ดนตรีประกอบในภาพยนตร์เรื่องนี้ก็แปลกเล็กน้อยในบางครั้ง แต่ดูเหมือนจะเข้ากับสไตล์และเนื้อหาของภาพยนตร์ได้เป็นอย่างดี และยังสามารถเสริมความงามให้กับสภาพแวดล้อมของแวนโก๊ะเมื่อเขาเดินผ่านธรรมชาติได้อีกด้วย เป็นภาพยนตร์ที่อาจไม่เหมาะกับทุกคน แต่ความคิดสร้างสรรค์และการแสดงที่ยอดเยี่ยมทำให้คุ้มค่าแก่การรับชมหากคุณสามารถชมสไตล์การกำกับอันเป็นเอกลักษณ์นี้ได้

TheDragonTrader

Vincent Van Gogh เป็นคนที่มีจิตใจที่ทุกข์ทรมานและหมกมุ่นอยู่กับความงามและความมหัศจรรย์อย่างน่าประหลาดใจ Julian Schnabel (ผู้กำกับ) พยายามให้เราได้มองเห็นจิตใจของจิตรกรผ่านภาพยนตร์เรื่องนี้ และเขาก็ทำได้สำเร็จ ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ถือเป็นภาพยนตร์ชีวประวัติ แต่เป็นการแสดงความเคารพมากกว่า เป็นความพยายามที่จะทำให้เราได้มองโลกในแบบเดียวกับที่ Vincent ทำ

เราใช้กล้องถ่ายภาพที่เคลื่อนไหวได้ ซึ่งมักจะถือด้วยมือเปล่า และเดินไปทั่วกับ Van Gogh (Willem Dafoe) เพื่อค้นหาภาพธรรมชาติ หมู่บ้าน ผู้คนที่น่าสนใจและสะดุดตา… กล้องจะค้นหาตลอดเวลา เลนส์ต่างๆ มุมต่างๆ ระยะทางต่างๆ… กล้องจะค้นหาวิธีถ่ายภาพใหม่ๆ และสร้างสรรค์ ตัวอย่างเช่น การใช้ไดออปเตอร์แยกส่วนไม่ได้ทำให้วัตถุสองชิ้นโฟกัสได้ แต่เพื่อทำให้บางส่วนของหน้าจอเบลอ และเนื่องจาก Vincent มีปัญหาทางสายตา เราจึงรู้สึกเหมือนเป็นศิลปินจริงๆ น่าเสียดายที่บางครั้งภาพยนตร์เรื่องนี้หลงทางไปกับความกระหายที่จะหามุมกล้องใหม่ๆ

บางครั้งเสียงพากย์ก็วาดภาพอื่นทับสิ่งที่แสดง ดนตรีประกอบก็วาดบรรยากาศแห่งความสุขด้วยโทนที่มืดมนกว่า และวิลเลม เดโฟก็แสดงได้ดีเยี่ยม แต่เขาทำได้ดีจนนักแสดงคนอื่น ๆ บางครั้งก็หายตัวไปในเงาของเขา อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าแก่การสำรวจ อย่างไรก็ตาม จังหวะของภาพยนตร์เรื่องนี้บางครั้งก็ไม่สม่ำเสมอ และแทนที่จะใช้จังหวะยาว ๆ บนผืนผ้าใบ บางครั้งกลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นงานปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ เข้าด้วยกันอย่างหยาบ ๆ บางครั้งก็ยุ่งเหยิง บางครั้งก็สวยงามอย่างเหลือเชื่อ เหมือนกับแวนโก๊ะเลยทีเดียว

ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เหมาะสำหรับทุกคน ผู้ที่รู้สึกสั่นสะท้านเมื่อพบกับภาพยนตร์ที่คลุมเครือและมีศิลปะซึ่งเรียกตัวเองว่าศิลปะ ควรหันไปหาที่อื่นดีกว่า แต่ผู้ที่สามารถชื่นชมวิธีการถ่ายทำแบบนี้และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่รักผลงานของแวนโก๊ะ จะต้องชื่นชอบการสำรวจจิตใจของวินเซนต์ราวกับความฝันเรื่องนี้