Nightbitch (2024) ไนท์บิทช์

เรื่องย่อ

ผู้หญิงคนหนึ่ง ถูกโยนเข้าสู่กิจวัตรประจำวันในการเลี้ยงลูกวัยเตาะแตะอยู่ที่บ้านในเขตชานเมือง และค่อยๆ ยอมรับพลังของสุนัขจรจัดที่หยั่งรากลึกอยู่ในความเป็นแม่ ขณะที่เธอเริ่มตระหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงสัญญาณแปลกๆ ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธออาจกำลังกลายเป็นสุนัข แม่ของเธอหยุดอาชีพศิลปินเพื่อมาเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูกชายวัย 2 ขวบ เนื่องจากสามีของเธอเดินทางไปทำงานต่างแดนเป็นส่วนใหญ่ เธอจึงต้องรับผิดชอบดูแลลูกชายเป็นส่วนใหญ่ เธอรู้สึกโดดเดี่ยวจากตัวตนทางศิลปะของเธอและรู้สึกขุ่นเคืองกับสิ่งที่เธอมองว่าเป็นความคาดหวังในการเป็นเพื่อนกับแม่คนอื่นๆ เธอจึงมักจะจินตนาการถึงการระบายอารมณ์กับคนรอบข้าง

เธอเริ่มประสบกับการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่เหนือจริง รวมทั้งขนเป็นหย่อมๆ Nightbitch บนร่างกาย การเติบโตของหางและหัวนมที่เพิ่มขึ้น และประสาทสัมผัสที่ไวขึ้น แม้ว่าในตอนแรกเธอจะมองว่าพัฒนาการเหล่านี้เป็นเพียงอาการของความเครียดทางอารมณ์และวัยใกล้หมดประจำเดือนแต่ในไม่ช้าเธอก็เชื่อว่าตัวเองกำลังกลายเป็นสุนัข เธอเริ่มฝันถึงวัยเด็กของเธอใน สังคม เมนโนไนท์รวมถึงความทรงจำของแม่ที่วิ่งสี่ขาและปรุงสตูว์ด้วยส่วนผสมที่ไม่ธรรมดา

แม่แสวงหาความเข้าใจจึงไปที่ห้องสมุดเพื่อยืมหนังสือเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงในตำนาน ซึ่งทำให้เธอเชื่อมั่นในการเปลี่ยนแปลงของตัวเองมากขึ้น เธอยอมรับตัวตนใหม่ของเธอและเริ่มมีพฤติกรรมแบบสุนัขมากขึ้น เธอค้นพบการปลดปล่อยจากความคาดหวังของสังคมและเริ่มต้นความหลงใหลในงานศิลปะของเธออีกครั้ง เธอให้ลูกชายเล่นกับสุนัข กินอาหารจากชามสุนัข และนอนในที่นอนสุนัข ซึ่งช่วยให้เขาสงบลงและทำให้เธอหลับได้ตลอดคืนในขณะที่เธอจินตนาการว่าตัวเองกำลังแปลงร่างเป็นสุนัขที่วิ่งเล่นอย่างอิสระ ระหว่างการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ เธอฆ่าสัตว์ตัวเล็กๆ รวมถึงแมวเลี้ยงของครอบครัวด้วย

เมื่อสามีของเธอตั้งคำถามถึงพัฒนาการเหล่านี้ แม่ก็โวยวายใส่เขาที่ไม่สนใจความต้องการของเธอ เขาตอบโต้ด้วยการบอกเธอว่าเขาผิดหวังในตัวเธอที่ปิดกั้นเขา พวกเขาตกลงแยกทางกันเพื่อทดลองแยกทางกันในขณะที่เธอทำงานศิลปะ แม่ก็รู้ว่าแม่ของเธอสามารถแปลงร่างเป็นสุนัขได้เช่นกัน และธรรมชาติที่ดื้อรั้นและเอาแต่ใจของลูกชายบ่งบอกว่าเธอได้ถ่ายทอดลักษณะนิสัยของสัตว์นี้ให้กับลูกชายของเธอ การแยกทางทำให้แม่สามารถผสมผสานอัตลักษณ์ความเป็นสัตว์และความเป็นศิลปินของตนได้อย่างลงตัว ในที่สุดครอบครัวก็กลับมารวมกันอีกครั้ง แม่ให้กำเนิดลูกคนที่สองเป็นลูกสาว

ผู้กำกับ

Marielle Heller

บริษัท ค่ายหนัง

Annapurna Pictures

นักแสดง

Amy Adams
Scoot McNairy
Arleigh Snowden
Emmett Snowden
Zoë Chao
Mary Holland
Ella Thomas
Archana Rajan
Jessica Harper

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

cdjh

แม้ว่าโดยรวมแล้วหนังเรื่องนี้จะไม่ได้ถูกใจฉันสักเท่าไหร่ แต่ฉันคิดว่า Nightbitch จะเป็นหนังโปรดของใครหลายๆ คนในปีนี้ และฉันก็ไม่ได้ชอบความคิดเห็นของตัวเองมากจนไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น Nightbitch เพราะถึงแม้จะมีองค์ประกอบที่แปลกประหลาดกว่า แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการแสดงความเป็นแม่อย่างแท้จริง และเป็นการเปิดมุมมองของฉันในบางแง่มุม เอมี อดัมส์อาจเป็นคนแสดงได้ดีที่สุดในรอบเกือบ 10 ปีในหนังเรื่องนี้ โดยการแสดงของเธอดูกล้าหาญมาก และเป็นตัวละครที่ฉันเข้าข้างตั้งแต่ฉากแรกเลยก็ว่าได้ ส่วนใหญ่ก็เพราะผลงานของเธอ สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ดูแย่ลงสำหรับฉันก็คือเทคนิคที่แมรีเอลล์ เฮลเลอร์ใช้ในการเล่าเรื่องนี้ องค์ประกอบที่แปลกประหลาดกว่านั้นไม่ได้ถูกใจฉันจริงๆ และมันทำให้รู้สึกเหมือนว่ามันทำให้ละครสมจริงที่ฉายอยู่ลดน้อยลง

ทุกอย่างดูไม่ละเอียดอ่อนด้วยวิธีการที่หนังสำรวจธีมต่างๆ ด้วยการบรรยายมากมายและการทำลายกำแพงที่สี่ ซึ่งฉันพบว่ามันน่ารำคาญมาก แนวคิดทั้งหมดของตัวละครตัวนี้ที่เชื่อว่าตัวเองกลายเป็นสุนัขทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าสนใจขึ้น แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่ามันถูกผูกมัดไว้อย่างมีนัยยะสำคัญ จึงทำให้รู้สึกเหมือนเป็นทางเลือกที่แปลก ๆ ที่ไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉัน นอกจากนี้ ฉันไม่ชอบตัวละครสามีที่รับบทโดยสก็อตต์ แม็คนารีเลยด้วยซ้ำ แต่ด้วยเหตุผลที่ผิด ตัวละครของเขาให้ความรู้สึกว่าขาดความลึกซึ้งอย่างมาก และหากตัวละครของเขามีเนื้อหาที่เข้มข้นกว่านี้ ดราม่าก็น่าจะทรงพลังกว่านี้ได้ Nightbitch มีความทะเยอทะยานอย่างน่าชื่นชมในการใช้แนวทางที่ไม่เหมือนใครกับเรื่องราว แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่สามารถออกมาสมบูรณ์แบบสำหรับฉัน เอมี่ อดัมส์ก็ยอดเยี่ยมเช่นเคย และฉันดีใจที่เธอสามารถแสดงได้ในระดับนี้ แต่ฉันก็ยังรู้สึกหงุดหงิดกับโปรเจ็กต์จริง ๆ ที่เธอเลือก

willphelan

Nightbitch ก็สนุกพอใช้ได้ หนังมีฉากตลกๆ ดีๆ หลายฉาก และเนื้อเรื่องโดยรวมก็น่าสนใจพอสมควร เอมี อดัมส์เล่นได้ดีมาก และนักแสดงก็เล่นได้ดีมาก เรื่องราวโดยรวมค่อนข้างดี แต่ฉันคิดว่าเนื้อเรื่องของตัวละครหลักที่เรากำลังโฟกัสอยู่นั้นค่อนข้างจะไม่ค่อยลงตัว ฉันไม่คิดว่าหนังเรื่องนี้จะเข้าใจจริงๆ ว่าต้องการสื่ออะไร ซึ่งทำให้ฉากดราม่าบางฉากยากขึ้น โดยเฉพาะตอนจบ หนังเรื่องนี้ยังทำให้ฉันตั้งคำถามว่าความสัมพันธ์ของผู้กำกับกับครอบครัวของเธอเป็นอย่างไร เพราะหนังทั้งเรื่องมีข้อความที่เน้นไปที่เรื่องที่แม่เสียสละทั้งๆ ที่เธอไม่ได้อยากทำเพราะเธอรักลูกๆ ของเธอ แต่เมื่อถึงตอนจบของหนังเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าตัวละครของเอมีจะเกลียดการเป็นแม่ และแล้วเธอก็มีลูกอีกคน ฉันรู้สึกสับสนเล็กน้อย การแสดงที่ดีและประสบการณ์การชมภาพยนตร์ที่สนุกสนานเพียงพอไม่สามารถช่วยให้หนังเรื่องนี้หลุดพ้นจากบทที่ยุ่งเหยิงได้

JohnDeSando

คือมีดพกสวิสของจิตวิเคราะห์ความเป็นแม่ ความสุขและความเศร้าของการออกจากอาชีพศิลปินเพื่อเลี้ยงลูกปรากฏชัดขึ้นเมื่อแม่ (เอมี อดัมส์) มองเห็นด้านลบของการเป็นแม่ในที่สุด ในขณะที่พ่อ (สกู๊ต แม็กแนรี) ผู้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยต้องไปทำงานติดต่อกันหลายวันเกือบทุกครั้ง Nightbitch ความเป็นจริงของงานที่ไม่ได้เงินเลยและทำให้เธอนอนไม่หลับในขณะที่เพื่อนร่วมงานเก่าๆ เจริญรุ่งเรืองอย่างมีความสุขผสานเข้ากับจินตนาการของแม่ (?) ที่ต้องการเป็นสุนัข แง่มุมที่ดุร้ายของลวดลายนี้ได้รับการจัดการอย่างชาญฉลาดโดยนักเขียนและผู้กำกับ มาริเอลล์ เฮลเลอร์ ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่น่ากลัวอย่างที่ชื่อเรื่องบอกไว้ ผู้หญิงวัยกลางคนคนใดก็ตาม แม้ว่าจะมีพ่อแม่สูงอายุที่ต้องดูแลมากกว่าที่จะดูแลลูก ก็สามารถเข้าใจถึงอารมณ์ขัดแย้งที่เกิดขึ้นเป็นประจำได้

แสดงให้เห็นว่าแม้แต่ความรักที่ทุ่มเทให้กับผู้ดูแลก็ไม่เพียงพอที่จะหยุดยั้งความเคียดแค้นที่สามารถกัดกินความสุขของเธอได้ เมื่อแม่ขูดพื้นหาอาหารเหมือนหมาหิวโหย ประเด็นก็คือธรรมชาติดั้งเดิมของการเอาตัวรอด ส่วนใหญ่แล้วการสูญเสียอาชีพการงาน ในกรณีของแม่ในฐานะศิลปิน ดูเหมือนจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุด แต่สังคมของเรายังไม่ยอมรับแนวคิดเรื่องการรักษาหรือคืนพรสวรรค์ของตัวเองระหว่างหรือหลังจากการเลี้ยงลูกอย่างเต็มที่ ณ จุดหนึ่ง พ่อยอมรับว่าไม่เคยคิดถึงความจำเป็นในการดูแลพรสวรรค์ของแม่เกินกว่าการดูแลเอาใจใส่

เพื่อให้พ่อได้รับสิ่งที่เขาควรได้รับ เขามองไม่เห็นความปรารถนาของแม่ที่จะออกจากอาชีพของเธอเลย เพราะไม่เคยได้รับการฝึกฝนให้สำรวจแรงจูงใจอย่างเต็มที่ Nightbitch เลี่ยงการวิเคราะห์บทบาทของพ่อ เพราะมันอาจลดความสนใจไปที่ประเด็นหลักของภาพยนตร์ ซึ่งก็คือการเป็นแม่ แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะเป็นเพียงการวิเคราะห์บทบาทและความน่ากลัวทางร่างกายบางส่วน (ลองดูว่าเธอค้นพบเรื่องราวที่โผล่ออกมาจากด้านหลังของเธอสิ!) แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับเปิดเผยแง่มุมต่างๆ มากมายของการเป็นพ่อแม่ผ่านสามัญสำนึก ความน่ากลัวเล็กน้อย และความสมจริงแบบมายากล เอมี่ อดัมส์ควรได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่ 9 เธอเก่งมากและอาจได้รับรางวัลในครั้งนี้ สำหรับผู้ชม การเดินทางกลับบ้านควรเต็มไปด้วยการพูดคุยเกี่ยวกับงานที่ซับซ้อนของพ่อแม่และผู้ดูแล ซึ่งอาจเป็น “งานร่าน” และเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

bikerautumn

หากคุณไม่ได้เลี้ยงลูกเองเต็มเวลา คุณจะไม่เข้าใจ หนังเรื่องนี้มีมุกตลกที่ค่อนข้างมืดหม่น แต่ถึงอย่างนั้น ก็เป็นหนังเรื่องแรกๆ ที่ถ่ายทอดความรู้สึกในการเลี้ยงลูกเองได้อย่างแท้จริง ฉันเองก็รู้สึกอยากจะปรบมือให้หลายครั้ง Nightbitch ฉันเลี้ยงลูกสาวเองตั้งแต่เธออายุได้ 1 ขวบ และเปิดศูนย์รับเลี้ยงเด็กที่บ้าน ดังนั้นฉันจึงเข้าใจเรื่องนี้ดี แง่มุมเกี่ยวกับสัตว์นั้นดูเกินจริงเกินไปและบางครั้งก็เลือดสาด แต่ข้อความโดยรวมก็ตรงประเด็น ฉันรู้สึกว่าพ่อแม่ที่ไม่ได้เลี้ยงลูกด้วยตัวเองควรดู เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้ว่าแม่เต็มเวลาอย่างเราๆ ต้องผ่านอะไรมาบ้าง

Ashley9965

ฉันสนุกกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ฉันเข้าไปดูแบบไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย ฉันเลยไม่รู้ว่าจะคาดหวังอะไร ฉันคิดอยู่ตลอดว่าฉันกำลังดูอะไรอยู่เนี่ย หนังเรื่องนี้แปลกมาก แต่พูดตามตรง มันเป็นเพียงวิธีหนึ่งในการถ่ายทอดข้อความเท่านั้น แม่ๆ มักจะหลงลืมตัวเอง และเรื่องราวนี้เป็นเรื่องดิบๆ และเป็นจริงตามที่พวกเราส่วนใหญ่รู้สึก เรารักลูกๆ ของเรามากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก เราไม่เสียใจกับพวกเขา แต่บางครั้งเราก็คิดถึงคนที่เราสูญเสียไปเมื่อเราเริ่มเป็นแม่ ฉันคิดว่าบทวิจารณ์เชิงลบจำนวนมากที่หนังเรื่องนี้ได้รับมาจากผู้ชายหรือผู้หญิงที่ไม่เคยมีประสบการณ์การเป็นแม่มาก่อน

คุณไม่รู้หรอกจนกว่าจะได้สัมผัสประสบการณ์นั้นจริงๆ และฉันชื่นชมความซื่อสัตย์ของหนังเรื่องนี้ เราในฐานะแม่พยายามที่จะดำรงชีวิตตามแบบแผนของความเป็นแม่ที่ดี ไม่เพียงแต่เราต้องดิ้นรนกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเท่านั้น แต่ยังต้องพยายามดำรงชีวิตตามแบบแผนที่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจทุกอย่างแล้วด้วย เราไม่ได้เห็นว่าเราทุกคนดิ้นรน เราทุกคนแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างยอดเยี่ยม เพราะถ้าเราไม่ทำแบบนั้น เราก็จะอ่อนแอและเป็นแม่ที่ไม่ดี ฉันชอบดูเรื่องที่แสดงให้เห็นว่าบางทีเราอาจกำลังดิ้นรนเพื่อหาทางออกให้กับตัวเอง

tor_erik_sire

เป็นหายนะที่น่าสะพรึงกลัว จากฉากเปิดเรื่องซึ่งสัญญาว่าจะมีเรื่องราวที่น่าสนใจแต่กลับไม่ได้อะไรเลย ชัดเจนว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นงานน่าเบื่อที่ห่อหุ้มด้วยความโอ้อวด เนื้อเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงที่โอบกอดสุนัขในตัวเธอ เริ่มต้นด้วยแนวคิดที่น่าสนใจ แต่กลับกลายเป็นความสับสนวุ่นวายของการเปรียบเทียบและโอกาสที่พลาดไปอย่างรวดเร็ว การถ่ายภาพมุ่งเป้าไปที่งานศิลปะแต่จบลงด้วยความมัวหมองและสับสน ทำให้แทบจะมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นเลยในครึ่งเวลา Nightbitch นักแสดงนำพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเดินตามบทที่ซับซ้อนนี้ แต่การแสดงของเธอกลับดูไร้จุดหมายเช่นเดียวกับเนื้อเรื่อง บทสนทนาชวนอึดอัด

โดยพยายามให้มีความล้ำลึกแต่ก็ดูไม่น่าสนใจ ทำให้คุณอยากให้ภาพยนตร์เรื่องนี้จบลงเร็วๆ เอฟเฟกต์พิเศษที่ตั้งใจจะแปลงมนุษย์ให้กลายเป็นสัตว์ร้ายนั้นแย่จนน่าหัวเราะ ชวนให้นึกถึงละครโรงเรียนทุนต่ำ และอย่าให้ฉันเริ่มพูดถึงจังหวะเลย มันลากยาวเหมือนเสียงหอนที่ไม่มีวันจบสิ้น ภาพยนตร์เรื่องนี้พยายามนำเสนอประเด็นเกี่ยวกับตัวตนและความเป็นแม่ แต่แฝงไว้ด้วยความละเอียดอ่อนแบบค้อนปอนด์ ข้าม Nightbitch ไปได้เลย เว้นแต่คุณจะชอบที่จะเบื่อจนน้ำตาซึมกับภาพยนตร์ที่คิดว่าตัวเองฉลาดกว่าความเป็นจริงมาก ให้ 1 ดาว ซึ่งถือว่าใจป้ำมาก

JoshuaMercott

สำรวจด้านที่ซ่อนอยู่ของความเป็นแม่อย่างน่าทึ่งโดยอิงจากนวนิยายที่ได้รับการยกย่อง (ตีพิมพ์ในปี 2021) โดย Rachel Yoder “Nightbitch” เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ชื่อเรื่องมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าที่เห็น ด้วยการนำเสนอเรื่องราวที่ผู้หญิง โดยเฉพาะแม่ พบเจอในแต่ละวันในแนวตลกร้ายอย่างโดดเด่น “Nightbitch” จึงได้นำเสนอเรื่องราวที่ไม่ค่อยเป็นแนวสตรีนิยมมากนัก ซึ่งให้ความสำคัญกับความจริงและสัญชาตญาณดั้งเดิมแทนการเอาอกเอาใจอย่างมีความสุข เรื่องราวที่ซาบซึ้งกินใจและเปิดเผยเรื่องนี้ทำให้ฉันประหลาดใจมาก ส่วนใหญ่ต้องขอบคุณการแสดงที่เป็นธรรมชาติของ Amy Adams ในบทบาทแม่ที่ค่อยๆ ทบทวนตัวเองจนกลายมาเป็นบทเรียนในการแสดงที่ยอดเยี่ยม

ทั้ง Arleigh / Nightbitch Emmett Snowden (รับบทลูกชาย) และ Scoot McNairy (รับบทพ่อ) ต่างก็ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการนำเรื่องราวนี้มาถ่ายทอดให้มีชีวิตชีวาและทำให้รู้สึกจริงใจและน่าเชื่อถือ สิ่งที่ในตอนแรกรู้สึกเหมือนเป็นบทภาพยนตร์ธรรมดาๆ กลับไม่ใช่เช่นนั้นเลย เรื่องนี้แทบจะเป็นถ้ำแห่งการเปิดเผยที่ไม่สบายใจซึ่งฉันพบว่าตัวเองได้สำรวจและชื่นชมในขณะที่พล็อตเรื่องคลี่คลาย ส่วนที่แม่ (เอมี อดัมส์) เริ่มแสดงลักษณะทางสัณฐานวิทยาของสุนัขเพิ่มองค์ประกอบที่ไม่สบายใจและเหนือธรรมชาติแต่ก็ยังน่าขบขันใน “Nightbitch”

ในเรื่องนี้ การใช้สำนวนสยองขวัญเกี่ยวกับร่างกายหลายแบบช่วยเพิ่มความน่าสนใจโดยธรรมชาติ แม่ – ไม่ว่าจะโดยอุปมา เหนือธรรมชาติ หรือตามตัวอักษร – กลายร่างเป็นสุนัขและสัมผัสกับด้านที่ดุร้ายของเธอในกระบวนการ ทั้งหมดนี้ทำให้บทภาพยนตร์ดูกล้าหาญและแปลกใหม่เช่นเดียวกับนวนิยายที่เป็นแรงบันดาลใจให้สร้าง เมื่อภาพยนตร์ดำเนินไปจนจบ ฉันอดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่าบทภาพยนตร์เกือบจะแสดงให้เห็นถึงด้านหนึ่งของการกระทำที่แม่ต้องเผชิญทั้งทางจิตใจ อารมณ์ และฮอร์โมน

มีแม่จำนวนมากที่ต้องการมากกว่าแค่คำขอบคุณและจูบหน้าผาก แม่เหล่านั้นมีความฝันที่พวกเธอต้องเสียสละ ความทะเยอทะยานที่พวกเธอเก็บซ่อนไว้เพื่อครอบครัว และการแสดงออกทางจิตวิญญาณที่ชัดเจนซึ่งพวกเธอเก็บซ่อนไว้เพียงเพื่อให้เข้ากับแบบแผนของครอบครัวเท่านั้น ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการสรรเสริญความลึกซึ้งของบุคลิกภาพที่มีอยู่ในตัวผู้หญิงที่เป็นแม่ กำลังจะเป็น หรือเป็นมานานหลายทศวรรษ ฉันเชื่อว่าทุกคนต้องดูภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างน้อยสักครั้ง