Paterno (2018) สุดยอดโค้ช

เรื่องย่อ

หลังจากที่กลายเป็นโค้ชที่ชนะมากที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัย โจ พาเทอร์โนก็เข้าไปพัวพันกับเรื่องอื้อฉาวการล่วงละเมิดทางเพศของเจอร์รี แซนดัสกี้ของมหาวิทยาลัยเพนน์สเตต ซึ่งท้าทายมรดกของตัวเองและบังคับให้เขาต้องเผชิญกับคำถามเกี่ยวกับความล้มเหลวของสถาบันที่เกี่ยวข้องกับเหยื่อ ภาพยนตร์เล่าถึงช่วงเวลาอันสำคัญในชีวิตของ โจ พาเทอร์โน (รับบทโดย อัล ปาชิโน) โค้ชในตำนานที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในโค้ชอเมริกันฟุตบอลระดับวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ หลังจากที่เขานำทีมเพนน์สเตตคว้าชัยชนะและสร้างชื่อเสียงให้กับมหาวิทยาลัยมาอย่างยาวนาน

แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเกิดคดีอื้อฉาวขึ้นในปี 2011 เมื่อ เจอร์รี แซนดัสกี (Jerry Sandusky) Paterno อดีตผู้ช่วยโค้ชของเขาถูกกล่าวหาว่าล่วงละเมิดทางเพศเด็กชายหลายรายในช่วงเวลาที่ทำงานร่วมกัน คดีดังกล่าวไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย แต่ยังสร้างคำถามต่อบทบาทของพาเทอร์โนในการจัดการปัญหานี้ ในขณะที่สื่อมวลชนและสาธารณชนจับตามอง พาเทอร์โนต้องเผชิญกับแรงกดดันจากหลายด้าน ทั้งจากครอบครัว เพื่อนร่วมงาน และสังคม ภาพยนตร์แสดงให้เห็นถึงการต่อสู้ทางจิตใจของพาเทอร์โน ผู้ที่ต้องตั้งคำถามกับสิ่งที่เขาทำและสิ่งที่เขาล้มเหลวในการทำ

ผู้กำกับ

Barry Levinson

บริษัท ค่ายหนัง

Pressman Film

นักแสดง

Al Pacino
Kathy Baker
Kenneth Maharaj
Michael Mastro
Joshua Morgan
Ross Degraw
Mitchell L. Mack

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

fanaticusanonymous

ฉันจะไม่พูดถึงหนังเรื่องนี้ในฐานะหนัง เพราะสำหรับฉันแล้ว ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกิจกรรมที่ไร้จุดหมาย เราทุกคนต่างก็รู้เรื่องราวนี้ดี เจ็บปวด ขมขื่น และสะเทือนขวัญ สิ่งที่เราไม่รู้และนึกไม่ถึงก็คือสิ่งที่อยู่ในใจของโจ พาเทอร์โน Paterno ตอนนี้เรามีเวอร์ชันที่น่าเชื่อถือและมีความเป็นธรรมชาติอย่างลึกซึ้งในสายตาของอัล ปาชิโน ฉันเห็นชายที่ดีคนหนึ่งในยุคของเขาเผชิญหน้ากับแนวทางใหม่ในการประพฤติตนอย่างเหมาะสม ฉันเห็นการยอมจำนนในดวงตาของเขา ซึ่งเป็นการยอมจำนนแบบเดียวกับที่ชายที่ดีที่รู้ว่าตัวเองผิดต้องทนทุกข์ อัล ปาชิโนยังคงบุกเบิกและยังคงเป็นผู้นำในอาชีพของเขาเอง เย้!

brianjohnson

คนที่เกลียดภาพยนตร์เรื่องนี้หรือเกลียดที่ Paterno มีส่วนรู้เห็นกับการล่วงละเมิดเด็กนั้นคิดผิด เขาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวอย่างชัดเจน เขาอาจไม่เคยเห็นการล่วงละเมิดด้วยตนเอง แต่เขาไม่เคยรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อได้ยินเรื่องดังกล่าว ฉันเข้าใจว่ามีคนจำนวนมากที่เห็นอกเห็นใจ Paterno แม้ว่าจะไม่ใช่แฟน Penn State หรือแฟนฟุตบอลก็ตาม สำหรับฉันแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า Paterno เป็นคนที่อาจจะหมกมุ่นอยู่กับการชนะเกมฟุตบอลต่อไป แม้ว่า 99% ของผู้ที่สนใจเขาและฟุตบอลจะไม่สนใจฟุตบอลก็ตาม และเขาไม่ได้ทำอะไรเลยเพื่อให้สมควรได้รับการว่าจ้างคนอย่าง Sandusky Paterno

อาจไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้และได้รับการเคารพในปัจจุบันด้วยโชคช่วย และผู้คนจำนวนมากที่ได้รับการเคารพในปัจจุบันอาจทำผิดพลาดเช่นเดียวกับ Paterno หากพวกเขาต้องจัดการกับปัญหาของ Paterno นั่นไม่ได้หมายความว่า Paterno และคนอื่นๆ Paterno ไม่มีหน้าที่ในการทำสิ่งที่ถูกต้องและรายงาน Sandusky โดยเร็วที่สุด น่าทึ่งมากที่ Paterno พ่ายแพ้อย่างรวดเร็วหลังจากชนะเป็นครั้งที่ 409 ฉันลืมไปว่าเขาเปลี่ยนจากโซฟาที่ทุกคนชื่นชอบมาเป็นโดนไล่ออกในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ ฉันให้คะแนนเรื่องนี้ 7 เพราะเรื่องราวไม่ได้น่าสนใจเท่าไหร่ แม้ว่าดูเหมือนจะดำเนินเรื่องได้ดีก็ตาม

ฉันคิดว่าสิ่งที่รบกวนผู้คนคือศัตรูตัวจริงของภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่โจ Paterno หรือเจอร์รี แซนดัสกี้ แต่ศัตรูหลักคือความสำคัญของอเมริกาในการให้ความสำคัญกับฟุตบอลและผลประโยชน์อื่นๆ มากกว่าความรับผิดชอบพื้นฐานของมนุษย์ในการปกป้องเด็กและนำผู้กระทำความผิดที่ล่วงละเมิดทางเพศมาลงโทษโดยเร็วที่สุด หลังจาก Paterno ถูกไล่ออกและเขากล่าวปราศรัยต่อหน้าผู้สนับสนุนหน้าบ้านของเขา เขาแทบจะลืมเรื่องเหยื่อในคำปราศรัยของเขาไปได้เลย เขาแค่ตะโกนสนับสนุนเหยื่อในตอนท้าย เหยื่อควรจะถูกพูดถึงตั้งแต่แรกหรือไม่ก็ไม่ควรพูดถึงเลย ข้อผิดพลาดในการตอบกลับนี้แสดงให้เห็นถึงลำดับความสำคัญที่ผิดพลาดของเขาอีกครั้ง

ปฏิกิริยาของนักวิจารณ์หลายๆ คนคล้ายกับนักศึกษาที่ออกมาประท้วงในภาพยนตร์หลังจากที่ Peterno ถูกไล่ออก เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงพลังของเราในการปฏิเสธข้อผิดพลาดของคนที่เราเคารพ OJ และผู้สนับสนุนมาเฟียมีจุดบอดที่คล้ายกัน ผู้คนพูดว่า “แน่นอนว่าพวกเขาทำผิดในเรื่องนี้ แต่พวกเขาไม่ได้เลวร้ายในทุกๆ เรื่อง ใครบ้างที่ไม่เคยทำผิด” ราวกับว่าขอบเขตของอาชญากรรมไม่สำคัญ

เป็นเรื่องง่ายมากสำหรับบางคนที่จะปกปิดตัวเองโดยยอมรับว่าคนอย่าง Joe Paterno ซึ่งอาจเป็นคนดีเกือบ 99% ของเวลา อาจมีส่วนรู้เห็นในอาชญากรรมร้ายแรงอีก 1% ของเวลา และ 1% นั้นเป็น 1% ที่มีความสำคัญมาก คำตอบทั่วไปอีกอย่างหนึ่งคือ “Paterno ต้องการเป็นที่รู้จักในฐานะโค้ชฟุตบอลในตำนาน ไม่ใช่โค้ชฟุตบอลที่ต้องรับมือกับการล่วงละเมิดทางเพศเด็กโดยหนึ่งในโซฟาของเขา” สื่อต่างๆ แทนที่จะให้มหาวิทยาลัยจัดการกับปัญหานี้ตั้งแต่แรก ปล่อยให้ Sandusky เติบโตและล่วงละเมิดไปอีกหลายสิบปี

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนถึงรู้สึกดีที่รู้ว่ามีคนล่วงละเมิดเด็กแต่ไม่แจ้งความ ถ้ามีคนเห็นการฆาตกรรม A) ฉันไม่คิดว่าพยานจะรายงานเหตุการณ์นั้นกับเจ้านายหรือโซฟาของพวกเขา แต่ B) ถ้าพวกเขาทำ Paterno พวกเขาก็มั่นใจว่าเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย โดยเฉพาะถ้าพยานสังเกตเห็นว่าฆาตกรเดินไปมาในบริเวณที่เขาทำผิดเมื่อหลายปีต่อมา ผู้ล่วงละเมิดเด็กมีแนวโน้มสูงมากที่จะก่ออาชญากรรมซ้ำอีก มากกว่าอาชญากรประเภทอื่นๆ เกือบทั้งหมด นี่คือสิ่งที่ผู้คนควรทราบและใส่ใจ ดูเหมือนว่าหลายคนไม่พร้อมที่จะรับมือกับเหตุการณ์เช่นนี้และคิดว่ามันจะไม่เกิดขึ้นกับพวกเขาหรือคนที่พวกเขารู้จัก ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับ 7 คะแนนส่วนใหญ่เพราะนำประเด็นนี้มาเป็นจุดสนใจ

จากการรับรู้ของผู้วิจารณ์คนอื่นๆ ฉันรู้สึกว่าผู้คนไม่ต้องการภาพยนตร์อื่นๆ ที่สร้างจากเรื่องจริง เช่น Paterno หรือ Spotlight พวกเขาไม่อยากคิดถึงข้อผิดพลาดของคนที่ดูเหมือนจะสบายดีเป็นส่วนใหญ่ คำตอบของฉัน: หยุดเหตุการณ์เช่นนี้ และที่สำคัญกว่านั้นคือ หยุดการลุกลาม และจะไม่มีเรื่องจริงที่เลวร้ายอย่างน่าตกใจมาสร้างเป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับฮีโร่ที่เราคิดว่าเป็นฮีโร่ในอนาคต แทนที่เราจะมีฮีโร่ตัวจริง ความจริงที่ว่าตอนนี้ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ก็ยิ่งตอกย้ำความจำเป็นในการสร้างภาพยนตร์อย่าง Paterno จนกว่าเราจะผ่านหลายทศวรรษโดยไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ฉันจะพบว่าการรับรู้เรื่องราวอย่าง Paterno นั้นมีความเกี่ยวข้อง ในปีที่แล้วหรือสองปีที่แล้ว เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับกรณีการล่วงละเมิดเด็กที่คล้ายกันในทีมยิมนาสติกของสหรัฐอเมริกา บางทีสักวันหนึ่งเราอาจได้เรียนรู้

Prismark10

ของ Barry Levinson ต้องการให้ผู้ชมรู้ว่าโค้ชฟุตบอลระดับวิทยาลัยในตำนานคนนี้ มหาวิทยาลัย Penn State และผู้สนับสนุนทีมฟุตบอลใส่ใจโปรแกรมฟุตบอลมากกว่าชะตากรรมของเยาวชนบางคนที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศโดยผู้ช่วยโค้ชฟุตบอล Jerry Sandusky ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นเป็นนัยอย่างคลุมเครือว่า รู้มากแค่ไหนเกี่ยวกับเหตุการณ์ล่วงละเมิดที่เกิดขึ้น และเพียงแค่หลับตาเหมือนคนอื่นๆ หลังจากฉากเปิดเรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจที่ Paterno ในฐานะหัวหน้าโค้ชพาทีมไปสู่สถิติที่ทำลายสถิติ ภาพยนตร์ของ HBO เรื่องนี้จบลงในรูปแบบโศกนาฏกรรมของเชกสเปียร์ แทบจะเหมือนละครเวที

ของ Al Pacino เป็นชายที่หลงยุค สับสน อ่อนแอ และป่วยไข้ เขาเป็นชายวัยแปดสิบปีที่รู้เรื่องฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยเป็นอย่างดีแต่ไม่มีทางจัดการกับความยุ่งเหยิงที่เขาพบเจอได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้เปรียบเทียบชะตากรรมของ กับชะตากรรมของนักข่าวหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น Sara Ganim (รับบทโดย Riley Keough) ซึ่งติดตามเรื่องราวการทารุณกรรมเด็กอย่างไม่ลดละและได้รับความไว้วางใจจากครอบครัว อย่างไรก็ตาม การสลับไปมาระหว่างสองเรื่องราวดูเหมือนจะเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ วิธีการของ Levinson นั้นดูอ่อนโยนและเฉยเมย ขาดความขุ่นเคืองทางศีลธรรมอย่างภาพยนตร์เรื่อง Spotlight

semkins

ฟุตบอลของ Paterno เป็นมากกว่าฟุตบอล เหตุผลก็คือ Joe Pa สถานะที่แทบจะเหมือนพระเจ้าของเขาไม่ได้มาจากการชนะเพียงเท่านั้น การเน้นย้ำด้านวิชาการและความซื่อสัตย์ของเขาเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายใน PA ตอนกลางมาหลายชั่วอายุคน (ไม่น่าแปลกใจ) Al Pacino ถ่ายทอดภาพชายใจดีที่มองข้ามระดับความชั่วร้ายในหมู่ตัวเขาได้อย่างซาบซึ้งใจ ฉันพบว่าตัวเองน้ำตาซึมหลายครั้ง เมื่อต้องทนทุกข์ทรมานที่เขาต้องรู้สึกในหลายๆ ระดับ ไม่ว่าจะเป็นเหยื่อ โรงเรียน ผู้เล่น และมรดกของเขา เป็นเรื่องเศร้าสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูเหมือนจะถ่ายทอดเหตุการณ์ได้ค่อนข้างแม่นยำ

แม้ว่าฉันจะจำอารมณ์ที่เศร้าหมองอย่างแท้จริงในเกมกับ Nebraska ได้ แต่ก็ไม่มีเสียงเชียร์มากนัก ทั้งสองทีมไม่เพียงแต่เดินออกไปที่สนามโดยโอบแขนกันเท่านั้น แต่พวกเขายังทำอย่างเงียบเชียบเกือบสนิท ภาพยนตร์ไม่ได้แสดงให้เห็นสิ่งนั้นได้ดีนัก แม้ว่าคุณจะได้ยินผู้ประกาศพูดถึงทีมที่คุกเข่าสวดมนต์ร่วมกัน การโทรศัพท์จากเหยื่อรายอื่นในช่วงท้ายเรื่องทำให้รู้สึกไม่สบายใจว่าโจอาจรู้มากกว่าที่เขาแสดงออก ความจริงที่ว่าไม่มีใครเหลืออยู่เพื่อยืนยันหรือปฏิเสธคำกล่าวอ้างของจอห์น โด 150 เมื่อหลายปีก่อน เป็นการเตือนใจอีกครั้งว่าบาปของคนคนหนึ่งส่งผลกระทบต่อคนจำนวนมากเพียงใด

eddie_baggins

หากไม่มีอะไรทำนอกจากเตือนคุณว่าตำนานการแสดงอย่างอัล ปาชิโนยังคงมีสิ่งที่ต้องใช้ในการแสดงนำที่โดดเด่น ภาพยนตร์เรื่อง Paterno ของ HBO และ Barry Levinson ก็คุ้มค่าที่จะดู หลังจากผ่านไปหลายปีที่ดูเหมือนว่าจะมีผลงานที่ธรรมดาไปจนถึงแย่ในภาพยนตร์ (ยกเว้นแดนนี่ คอลลินส์ผู้แสนน่ารัก) ปาชิโนก็ยังคงดำเนินกิจการของเขาต่อไปอย่างเงียบๆ ด้วยโปรเจ็กต์ที่น่าประทับใจในโลกของจอแก้วในบทบาทต่างๆ ในภาพยนตร์และซีรีส์อย่างฟิล สเปกเตอร์และยู ดอน’ต์ โน และปาชิโนก็เป็นอีกหนึ่งความสำเร็จที่น่าประทับใจสำหรับขุมทรัพย์ที่มีชีวิต แม้ว่าภาพยนตร์รอบตัวเขาจะไม่สามารถเทียบได้กับการแสดงของเขาก็ตาม

เช่นเดียวกับ Pacino ผู้กำกับ Barry Levinson พยายามดิ้นรนในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาเพื่อนำรูปแบบการกำกับที่เคยช่วยให้เขาสามารถถ่ายทอดภาพยนตร์คลาสสิกอย่าง Rain Man และ Good Morning Vietnam ในยุค 80 กลับมาได้ ในขณะที่ภาพยนตร์ในปี 2000 ที่ไม่ประสบความสำเร็จอย่าง Envy และ The Humbling กลับไม่ส่งผลใดๆ ต่อชื่อเสียงของเขาในฐานะผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียง ดังนั้นจึงเป็นเรื่องดีที่ได้เห็น Paterno มอบโอกาสให้ศิลปินผู้มีความสามารถคนนี้ได้แสดงความสามารถอีกครั้ง แม้ว่าประสบการณ์ครั้งนี้จะน่าเบื่อและเน้นไปที่เนื้อเรื่องมากกว่าที่เราเคยเห็นจากเขาก็ตาม

หนังสือเล่มนี้จะเน้นไปที่ช่วงเวลาที่เฉพาะเจาะจงและเป็นที่พูดถึงกันต่อสาธารณะในช่วงชีวิตของโจ พาเทอร์โน โค้ชฟุตบอลชื่อดังของมหาวิทยาลัยเพนน์สเตต และความพัวพันของเขากับข้อกล่าวหาล่วงละเมิดทางเพศอันน่าสยดสยองที่เกิดขึ้นกับเจอร์รี แซนดัสกี้ Paterno อดีตเพื่อนร่วมงานของเขา พาเทอร์โนนำเสนอเรื่องราวสั้นๆ เกี่ยวกับชีวิตของโค้ชที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัย และวิธีที่การล่วงละเมิดอันเลวร้ายเหล่านี้ทำให้ช่วงสุดท้ายของเขาในฐานะสมาชิกของสมาคมนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเพนน์สเตตต้องแปดเปื้อน

พาเทอร์โนมอบการแสดงอันน่าเศร้าสลดใจที่เงียบๆ ที่สุดครั้งหนึ่งให้กับปาชิโนจนถึงปัจจุบัน ไม่มีช่วงเวลาที่โอ้อวดใดๆ และภายใต้การแต่งหน้าที่น่าประทับใจ ปาชิโนก็แสดงได้อย่างน่าเชื่อถืออย่างยิ่งในฐานะบุคคลอเมริกันที่เป็นที่รู้จักและเป็นที่รักแม้ว่าภาพยนตร์รอบตัวเขาจะให้ความรู้สึกว่าไม่สามารถหลีกหนีจากต้นกำเนิดของภาพยนตร์ทางทีวีได้ก็ตาม เนื่องจากเลวินสันเน้นเวลาส่วนใหญ่ไปที่ปาเทอร์โน ตัวละครอื่นๆ ในภาพยนตร์จึงดูไม่ได้รับการพัฒนาและไม่ค่อยมีเวลาออกฉาก แต่ด้วยพาเทอร์โนที่เข้ามามีบทบาทสำคัญ เราจึงได้รับรู้ถึงเรื่องราวของชายผู้ถูกหลอกหลอนซึ่งค่อยๆ ตระหนักได้อย่างช้าๆ แต่แน่นอนว่าแม้เขาจะทำความดีมากมายเพียงใด แต่ส่วนประกอบในชีวิตของเขาที่ผิดพลาดและถูกตัดสินอย่างผิดๆ จะต้องถูกฝังไปในที่สุด