Out of My Mind (2024) นอกใจฉัน

เรื่องย่อ

เรื่องของเมโลดี้ เด็กหญิงอายุ 12 ปี ที่ไม่สามารถพูดได้และเป็นโรคสมองพิการซึ่งกำลังเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ด้วยความช่วยเหลือจากเทคโนโลยีและพันธมิตรที่ทุ่มเทและกระตือรือร้น เมโลดี้จะพิสูจน์ว่าสิ่งที่เธอพูดมีความสำคัญมากกว่าวิธีพูด Out of My Mind

ผู้กำกับ

Amber Sealey

บริษัท ค่ายหนัง

Big Beach

นักแสดง

Phoebe-Rae Taylor
Luke Kirby
Emily Mitchell
Rosemarie DeWitt
Judith Light

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

kirsten_troescher

ในฐานะคนๆ หนึ่งที่เป็นโรคซีพีที่ไม่สามารถพูดได้ Out of My Mind การได้เห็นคนอย่างฉันเป็นตัวเอกก็เป็นเรื่องที่ดี ฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าเรื่องได้ค่อนข้างดีทีเดียว มันแสดงให้เห็นถึงความท้าทายที่ทุกคนต้องเผชิญเมื่อลองทำสิ่งใหม่ๆ และยังแสดงให้เห็นว่าโลกยังล้าหลังแค่ไหนในเรื่องการรวมเอาทุกคนเข้าไว้ด้วยกัน ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวนี้ดัดแปลงมาจากหนังสือได้ดี แต่ถูกปรับให้เบาลงเพื่อภาพยนตร์ สิ่งเดียวที่ฉันไม่ชอบคือมันยังคงทำให้บุคลิกของเมโลดี้ดูด้อยลง ความพิการไม่ได้ทำให้ผู้คนมีมิติเดียว โลกพยายามทำให้เป็นแบบนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้พยายามแสดงให้เห็น ฉันคิดว่าทุกคนจะได้รับประโยชน์จากการรับชม ไม่ว่าจะเพื่อให้รู้สึกว่ามีคนมองเห็นหรือเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

mahimachanana

ฉันเติบโตมากับการรักหนังสือเล่มนี้และอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพยนตร์ดูเหมือนจะกระจัดกระจายไปหมด ไม่มีการเพิ่มหรือเปลี่ยนแปลงจุดสำคัญๆ ภาพยนตร์ดูเหมือนจะเร่งรีบ ภาพยนตร์ดี แต่หนังสือดีกว่า การแสดงโดยรวมค่อนข้างดี ถ้าพวกเขาทำภาพยนตร์ภาคสอง ฉันหวังว่าพวกเขาจะพยายามรักษาเหตุการณ์ให้เป็นระเบียบ นอกจากนี้ยังมีคำอธิบายบางส่วนในหนังสือที่ภาพยนตร์ละเลยโดยสิ้นเชิง ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะอ่านหนังสือก่อนเพื่อให้เข้าใจภาพรวม เนื่องจากภาพยนตร์เปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากต่อเนื้อเรื่อง ฉันคิดว่าพวกเขาควรทำให้ฉากต่างๆ ดำเนินไปช้าลงเพื่อให้ยืดออกไปอีกหน่อย ฉากบางฉากดูรวดเร็ว

Rosina_Rushen

หนังสือเล่มนี้ดัดแปลงมาจากหนังสือที่ผู้เขียนมีลูกสาวพิการ ตัวหนังนั้นแทบจะไม่มีอะไรเหมือนในหนังสือเลย (ฉันมักจะดูหนังก่อนเสมอ แต่รอไม่ไหวแล้วจึงอ่านหนังสือ) ในหนังสือ โรสเป็นเพื่อนคนเดียวของเมโลดี้ แต่ในหนังไม่มีพวกเขา Out of My Mind ซึ่งนี่เป็นส่วนที่สำคัญที่สุดที่แสดงให้เห็นว่าเราสามารถมีเพื่อนได้โดยไม่ถูกตัดสิน นอกจากนี้ หนังสือยังเล่าถึงการเติบโตของเมโลดี้ พูดถึงเพื่อนร่วมชั้น H-5 ของเธอบ่อยมาก และพลาดส่วนที่ตลกๆ ไป เช่น ตอนจบที่เพนนีถูกชนล้ม และเมโลดี้อยากให้โยโฮไปโรงเรียนเพราะเป็นเรื่องสำคัญ เธอเถียงกับพวกเขา และเนื่องจากพวกเขาทิ้งเธอไว้ที่สนามบิน พ่อของเธอจึงไปชนกำแพง นักเรียนจึงมอบถ้วยรางวัลอันดับที่ 9 ให้กับเมโลดี้ ซึ่งเธอทำตกพื้น จากนั้นความคิดเห็นที่ดีที่สุดจากเธอจึงยอดเยี่ยมมาก แต่ในหนังสือ แม่เป็นคนทำทุกอย่าง แต่ในหนังเป็นพ่อ

mln

ฉันปล่อยวางเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ มีบทวิจารณ์ในหน้านี้ที่เขียนโดยผู้หญิงคนหนึ่งที่ใช้ชื่อผู้ใช้ว่า lauren_watson หรืออะไรทำนองนั้น ซึ่งคำวิจารณ์หลักๆ ก็คือสิ่งที่เธอรับรู้ว่าเป็น “การเหยียดคนพิการ” ซึ่งเป็นปัญหาเฉพาะตัวของภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวอย่างเช่น เธอชี้ให้เห็นว่ามันแย่ไหมที่นักแสดงนำไม่ได้รับเงินแม้แต่บาทเดียวเนื่องจากนักแสดงที่เล่นเป็นตัวละครรองหรือไม่มีชื่อ

ตอนนี้ ขึ้นอยู่กับว่าคุณกำลังอ่านสิ่งนี้เมื่อใด คุณอาจสงสัยกับตัวเองว่า เดี๋ยวก่อน ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังไม่ได้ออกฉายจริงๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน และตอนนี้เป็นช่วงต้นเดือนตุลาคม บทวิจารณ์ของเธอลงวันที่ 3 ตุลาคม หืมมม อะไรทำให้เป็นอย่างนั้น

ถ้าคุณสับสนเพราะนึกไม่ออกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะสับสนรายชื่อนักแสดงใน Out of My Mind กับลำดับการเรียกเก็บเงินจริงในเครดิตท้ายเรื่องของภาพยนตร์ได้… ใช่แล้ว นั่นคือสิ่งที่เธอทำ การวิพากษ์วิจารณ์ทั้งหมดของเธอมีพื้นฐานมาจากการรับรู้ที่ผิดๆ ว่าเครดิตตอนจบของภาพยนตร์นั้นด้วยเหตุผลบางอย่างจึงสะท้อนลำดับที่ IMDB เลือกไว้เพื่อแสดงเครดิตเหล่านั้นบนเว็บไซต์ของพวกเขา

เป็นเรื่องแปลกที่เธอลืมชี้ให้เห็นว่าเธอไม่ได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้จริงๆ ทั้งๆ ที่เธอโพสต์สิ่งที่ควรจะเป็นการวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่องนี้ นอกจากนี้ ยังเป็นเรื่องแปลกที่เธอรีบด่วนวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่องนี้โดยอิงจากสิ่งที่เธอเห็นบนเว็บไซต์นี้ ไม่ใช่แค่เพราะว่าทั้งสองเรื่องเป็นคนละเรื่องกัน แต่เพราะว่านี่เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับโรคสมองพิการ โดยมีนักแสดงนำหญิงเป็นอัมพาตสมอง ซึ่งเนื้อเรื่องได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อต่อสู้กับการรับรู้ที่ผิด

ความเสียเปรียบที่ไม่เป็นธรรม และการปฏิบัติที่ไม่ดีต่อผู้ที่เป็นโรคสมองพิการและโรคอื่นๆ ดูเหมือนไม่น่าจะเป็นไปได้ที่ภาพยนตร์ดังกล่าวจะไม่ใส่ใจต่อความต้องการและอารมณ์ของผู้พิการ และยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นปราการแห่งการเหยียดหยามคนพิการที่เลวร้ายถึงขนาดที่เป็นตัวอย่างที่ดีว่าสิ่งต่างๆ ในฮอลลีวูดและที่อื่นๆ เลวร้ายเพียงใด ดังที่เธอเหน็บแนม ดังนั้น แทนที่จะใช้คำว่า “การเหยียดหยามคนพิการ”

ฉันจึงเลือกหัวข้ออื่นสำหรับการวิจารณ์ครั้งนี้ ซึ่งเรียกว่า “การคิดวิเคราะห์เชิงวิพากษ์” ใช้ทักษะการคิดวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ของคุณอยู่เสมอ ทักษะเหล่านี้รวมถึงทักษะตรรกะพื้นฐาน การสรุปง่ายๆ จากข้อมูลที่ทราบ การหลีกเลี่ยงการเปรียบเทียบที่ไม่ถูกต้อง และอื่นๆ นอกจากนี้ คุณต้องรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนตลอดเวลาและในสถานที่ใด หากผู้วิจารณ์คนก่อนทำสิ่งเหล่านี้ จะไม่มีการทำผิดใดๆ เลย

tedlnicholson

ฉันชอบดูหนังและรายการทีวีเสมอมา “กล่องโง่ๆ” รุ่นเก่าเป็นเพื่อนฉันในช่วงยุค 60 ฉันชอบทุกสิ่งที่กระตุ้นจิตใจและอารมณ์ของฉัน และเรื่องนี้ก็ทำได้ทั้งสองอย่าง เรื่องราวนั้นยอดเยี่ยมมาก ฉันไม่รู้มาก่อนว่าคนพิการต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากขนาดนี้ในช่วงต้นยุค 2000 เรื่องนี้น่าจะถ่ายทำขึ้นในปี 2002 ฉันคิดว่านะ อย่างไรก็ตาม มันน่าทึ่งมากที่พวกเขาทำให้คุณเข้าไปอยู่ในหัวของเธอและทำให้เรารู้สึกถึงความหงุดหงิดและความสุขที่เธอรู้สึก ฉากที่เธอได้รับอุปกรณ์พูดเป็นครั้งแรกและทักทายพ่อของเธอทำให้ฉันละลายเป็นก้อนเหนียวๆ! ฉันตะโกนใส่หนังเรื่องนี้ว่า “กอดเธอซะทีเถอะพระเจ้า!!!” ฉันชอบหนังเรื่องนี้มากและแทบรอไม่ไหวที่จะได้แสดงให้ภรรยาของฉันดู!

dwassenberg

ทำไม Phoebe-Rae Taylor ถึงไม่อยู่ในรายชื่อนักแสดงนำล่ะ Out of My Mind เธอเป็นตัวละครนำ! ฉันโพสต์สิ่งนี้ไม่ได้โดยไม่เพิ่มคำเข้าไปอีก ดังนั้นนี่คือคำเหล่านั้น: นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการดูแล แต่สะท้อนถึงปัญหาที่ใหญ่กว่าเกี่ยวกับการเป็นตัวแทน การรวมกลุ่ม และการเคารพในอุตสาหกรรมสื่อและสังคมโดยรวม ก่อนอื่นเลย การไม่เลือกนักแสดงนำจากรายชื่อนักแสดงนำถือเป็นการกีดกัน เมื่อนักแสดงคนดังกล่าวเป็นโรคสมองพิการและต้องเล่นเป็นตัวละครที่เป็นโรคสมองพิการ การกีดกันนี้ยิ่งมีความหมายที่น่าวิตกกังวลมากขึ้นไปอีก การละเว้นเช่นนี้จะสื่อว่าการมีส่วนร่วมของนักแสดงที่มีความพิการไม่ได้รับการให้ความสำคัญแม้ว่าพวกเขาจะเป็นศูนย์กลางของเรื่องก็ตาม การละเว้นดังกล่าวทำให้เกิดภาพจำที่เป็นอันตรายว่าผู้พิการไม่สมควรได้รับการยอมรับหรือเป็นที่รู้จักน้อยกว่า ซึ่งส่งผลเสียต่อความพยายามในการสร้างสังคมที่มีส่วนร่วม

ในท้ายที่สุด การที่ไม่มีการเสนอชื่อนักแสดงนำที่เป็นโรคสมองพิการในรายชื่อนักแสดงนำสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาด้านคนพิการในอุตสาหกรรมบันเทิงและสังคมโดยรวม ซึ่งแสดงให้เห็นว่าแม้จะมีความพยายามที่จะรวมเสียงและประสบการณ์ที่หลากหลายมากขึ้นในสื่อ แต่ผู้พิการก็ยังคงถูกมองว่าเป็นรองหรือไม่มีใครสนใจ ซึ่งถือเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ นักแสดงทุกคนไม่ว่าจะมีความสามารถหรือไม่ก็ตามสมควรได้รับการยอมรับและความเคารพที่เกิดจากการมีบทบาทนำ และจำเป็นอย่างยิ่งที่เว็บไซต์ ทีมงานฝ่ายผลิต และอุตสาหกรรมสื่อโดยรวมจะต้องรับผิดชอบในการรับรองว่าพวกเขาได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน

chavarriaandresito

ฉันให้หนังเรื่องนี้ 6.5/7 คะแนน บางคนอาจเถียง แต่ฉันมีเหตุผลที่บอกว่าทำไมหนังเรื่องนี้ถึงสมควรได้รับคะแนนนี้ หนังเรื่องนี้ค่อนข้างโอเคและนักแสดงก็โอเค…แต่พวกเขาเปลี่ยนเนื้อเรื่อง เนื้อเรื่องไม่เหมือนกับนิยายต้นฉบับทั้งหมดและเริ่มตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 (ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 แต่พวกเขาเข้าใจผิด) พวกเขาข้ามชั้นเรียนดนตรีและชั้นเรียนอื่นๆ ที่เธอเรียนไปโดยสิ้นเชิง นอกจากนี้ พวกเขายังแสดงตัวละครที่ตามหลังมาไกล เช่น ดร. ฮักลีย์ ซึ่งควรจะปรากฏตัวเมื่อเธอยังเด็กแต่ปรากฏตัวในภายหลัง พวกเขาพลาดตัวละครบางตัวไปและทำให้มิสซิสวีดูเหมือนเพื่อนบ้านที่น่ารำคาญ

พวกเขาทำให้โรสดูเหมือนตัวร้ายในเรื่องนี้โดยแสดงให้เห็นว่าเธอได้เป็นเพื่อนกับเธอผ่านเครื่องเล่น iPod และนั่นทำให้ฉันหงุดหงิด พวกเขาทำให้ตอนจบดีขึ้นเล็กน้อย แต่ฉันไม่ชอบที่เมโลดี้กลับมาเป็นเพื่อนกับเธออีกครั้ง ฉันคงจะไม่มีวันได้เป็นเพื่อนกับโรสถ้าฉันเป็นเมโลดี้ หนังสือทำให้เราจินตนาการว่าตัวละครเป็นอย่างไร แต่หนังเรื่องนี้กลับเละเทะและดูเหมือนว่าผู้กำกับไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้ ฉันขอบคุณดิสนีย์ที่ทำลายภาพยนตร์และบางครั้งก็ทำให้มันสมบูรณ์แบบ แต่ถึงกระนั้นก็ยังขอบคุณดิสนีย์

ashish_saini

ในฐานะพ่อของเด็กพิการสมองที่ไม่สามารถพูดได้และต้องนั่งรถเข็น และใช้เครื่อง AAC ที่มีจอยสติ๊กเป็นเสียงหลัก เพลง “Out of My Mind” สะท้อนความรู้สึกของฉันได้อย่างลึกซึ้ง ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทอดความเป็นจริงในชีวิตประจำวันของครอบครัวอย่างครอบครัวเราได้อย่างสมจริงอย่างเหลือเชื่อ มีหลายฉากที่โดนใจฉัน โดยเฉพาะฉากที่ครูผู้สร้างแรงบันดาลใจสนับสนุนให้ผู้ปกครองอนุญาตให้ลูกเข้าชั้นเรียนตามปกติ ในฐานะพ่อแม่ที่คอยปกป้องลูก เราเคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงเพื่อลูกของเรา ช่วงเวลาในภาพยนตร์ที่เด็กมองออกไปนอกหน้าต่าง เอนตัวไปที่พื้น Out of My Mind สะท้อนพฤติกรรมของลูกเราเองในลักษณะที่สื่ออารมณ์ได้อย่างชัดเจน

อีกช่วงที่ซาบซึ้งใจคือตอนที่พ่อพยายามให้เด็กคนอื่นรวมลูกของเขาไว้ในการเล่นด้วย แต่เด็กกลับเดินจากไปโดยไม่แสดงความเศร้าโศก เพียงแค่หันไปทำกิจกรรมอื่น ความยืดหยุ่นอย่างเงียบๆ นี้เป็นสิ่งที่เราพบเห็นกับลูกของเราทุกวัน นอกจากนี้ ภาพยนตร์ยังแสดงให้เห็นอย่างสวยงามว่าเด็กประมวลผลความคิดอย่างไร โดยสร้างประโยคผ่านคำเดี่ยวๆ และรูปภาพอย่างไร เช่นเดียวกับที่ลูกของฉันทำกับอุปกรณ์ AAC ของเขา

ฉากที่พ่อร้องไห้เมื่อได้ยินลูกพูดเป็นครั้งแรกผ่านอุปกรณ์ AAC เป็นฉากที่คุ้นเคยสำหรับฉันมาก ฉันเคยเจอช่วงเวลานั้นมาแล้ว และการได้ดูฉากนั้นดำเนินไปบนจอทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหลั่งไหลกลับมา เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและความโล่งใจอย่างแท้จริง นอกจากนี้ยังมีช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ แต่สำคัญที่แสดงให้เห็นว่าครอบครัวอย่างเราปรับตัวเข้ากับโลกอย่างไร เช่น เมื่อพ่อแม่ของเด็กคนอื่นๆ วางกระดาษแข็งไว้เพื่อปกป้องพื้นของพวกเขา ช่วงเวลานั้นทำให้เรานึกถึงวิธีที่เราเช็ดล้อรถเข็นของลูกก่อนเข้าไปในบ้านของเพื่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พรมของพวกเขาเลอะเทอะ

ภาพยนตร์ยังเน้นย้ำถึงเรื่องที่บางครั้งคนอื่นเข้าใจผิดหรือแสดงความคิดเห็นที่อึดอัด เช่น ถามว่าลูกเป็นไรไหมในขณะที่หัวเราะ ซึ่งหลายๆ คนที่เป็นซีพีคุ้นเคยกับเรื่องนี้เป็นอย่างดี แต่เหนือสิ่งอื่นใด ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นอย่างสวยงามว่าไม่ว่าเราจะเผชิญกับความท้าทายใดๆ ก็ตาม ทุกอย่างก็สดใสขึ้นเมื่อลูกของเรายิ้ม ความสุขที่รอยยิ้มของลูกนำมาสู่ใจฉันนั้นประเมินค่าไม่ได้ มันเตือนฉันว่าแม้จะต้องต่อสู้ดิ้นรน แต่ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี Out of My Mind ถ่ายทอดความเข้มแข็ง ความอดทน และความรักของเด็กพิการและครอบครัวของพวกเขาได้อย่างจริงใจและจริงใจ

rannynm

ฉันชอบ Out of My Mind ซึ่งสร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของ Sharon Draper ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวและมิตรภาพ ฉันชอบหนังสือเล่มนี้มากและตื่นเต้นมากที่รู้ว่าพวกเขากำลังดัดแปลงหนังสือเป็นภาพยนตร์ ภาพยนตร์เรื่องนี้สำรวจแนวคิดที่ว่าสติปัญญาและคุณค่าของบุคคลไม่ได้ถูกกำหนดโดยวิธีการสื่อสาร และทุกคนสมควรได้รับการรับฟังและเข้าใจ ไม่ว่าข้อจำกัดทางกายภาพของพวกเขาจะเป็นอย่างไร

เมโลดี้ (ฟีบี้-เรย์ เทย์เลอร์) เกิดมาพร้อมกับโรคสมองพิการ เธอไม่สามารถพูดได้ และเธอถูกจัดให้อยู่ในโครงการการศึกษาเสริมระดับอนุบาล ซึ่งแหล่งกระตุ้นที่ดีที่สุดของเธอมาจากการฟังหนังสือเสียงของจูดี้ บลูม เมื่อดร.แคทเธอรีน โพสต์ (คอร์ทนีย์ เทย์เลอร์) ตระหนักว่าความสามารถทางปัญญาของเมโลดี้เหนือกว่าที่ชั้นเรียนเสนอ เธอจึงสนับสนุนให้เมโลดี้เข้าร่วมชั้นเรียนของมิสเตอร์ดิมมิง (ไมเคิล เชอร์นัส) ซึ่งจะทำให้เมโลดี้ก้าวไปสู่ชีวิตที่เธอใฝ่ฝันมาโดยตลอด สิ่งที่ดีที่สุดคือมันทำให้เธอได้ไปอยู่บนเส้นทางที่จะได้รับอุปกรณ์สื่อสารเสริมและทางเลือก (AAC) เพื่อที่เธอจะมีโอกาสได้มีเพื่อนในที่สุด แต่เหมือนกับการเดินทางของเธอจนถึงตอนนี้ ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ

ฉันชอบวิธีที่ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าผ่านเรื่องราวในมุมมองของเมโลดี้ โดยมีเจนนิเฟอร์ แอนนิสตันพากย์เสียงเมโลดี้ เนื่องจากรายการทีวีโปรดของเมโลดี้คือ Friends เจนนิเฟอร์ แอนนิสตันถ่ายทอดความรู้สึก ความรัก และเสียงหัวเราะออกมาได้อย่างเต็มที่ในบทบาทนี้ ซึ่งเข้ากันได้อย่างลงตัวกับการแสดงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของฟีบี้-เรย์ เทย์เลอร์ในบทเมโลดี้ ฉันลงทุนมากในการดูความฝันของเมโลดี้เป็นจริง แต่ก็รู้สึกเห็นใจชัคและไดแอน (ลุค เคอร์บี้ โรสแมรี่ เดอวิตต์) พ่อแม่ของเธอด้วย คุณจะสัมผัสได้ถึงความยากลำบากที่พวกเขาต่อสู้เพื่ออนาคตของลูกสาวและต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

ฉันยังชอบเพื่อนบ้านข้างบ้านอย่างคุณนายวี (จูดิธ ไลท์) ที่มักจะช่วยเหลือเมโลดี้และครอบครัวของเธอ Out of My Mind คุณจะสัมผัสได้ถึงความรักที่คุณนายวีมีต่อเมโลดี้ผ่านหน้าจอ คุณนายวีมีช่วงเวลาดีๆ มากมายและเธอทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ หากคุณชอบอ่านหนังสือ ฉันขอแนะนำให้คุณลองอ่านหนังสือเรื่อง โดย Sharon Draper นอกจากนี้ยังมีภาคต่อเรื่อง Out of My Heart ซึ่งเป็นเรื่องราวของเมโลดี้ที่ไปค่ายเป็นครั้งแรก และ Out of My Dreams ซึ่งเป็นเรื่องราวของเมโลดี้ที่เดินทางด้วยเครื่องบินเป็นครั้งแรกและได้ไปเยือนลอนดอน เน้นย้ำถึงความสำคัญของการมองไปไกลเกินกว่ารูปลักษณ์ภายนอกเพื่อมองเห็นโลกภายในที่สดใสของผู้พิการ โดยเฉพาะผู้ที่ไม่สามารถพูดได้ เช่น เมโลดี้ ผู้มีปัญหาทางสมองแต่มีจิตใจที่ยอดเยี่ยม