Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก

เรื่องย่อ

Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก สองหัวใจเหงาเดินทางมาโตเกียว หนึ่งคือภรรยาที่สามีช่างภาพไม่ใส่ใจ อีกหนึ่งคืออดีตดาราดังรุ่นใหญ่ที่ตกอันดับ ทั้งสองต่างเฝ้าหาการยอมรับและการปลอบโยนเมื่อได้พบกัน

ผู้กำกับ

Lance Acord

บริษัท ค่ายหนัง

American Zoetrope
Elemental Films

นักแสดง

Bill Murray
Scarlett Johansson
โจวานนี รีบีซี
Anna Faris
Fumihiro Hayashi

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

onlymyfavgirls

Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก หนังว่าด้วยเรื่องของชายหญิงคู่นึงที่มีความเหงาเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์
.
ชาร์ล็อตหญิงสาวที่ตามสามีช่างภาพมาทำงานที่ญี่ปุ่น (รับบทโดยสการ์เล็ต โจแฮนสัน) แต่สามีกลับทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้ ทำให้เธอได้มาเจอกับ บ็อบ แฮร์ริส (รับบทโดย บิล เมอร์เรย์) นักแสดงชายวัยกลางคนที่มีปัญหาเบื่อหน่ายในชีวิตคู่กับการมารับงานถ่ายโฆษณาไกลบ้านที่ญี่ปุ่นเช่นเดียวกัน
.
ท่ามกลางความเหงาและความสับสนในด้านภาษาและวัฒนธรรมในเมืองใหญ่ทำให้พวกเขาเริ่มต้นพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็ทำให้เกิดเป็นมิตรภาพที่ยากจะอธิบาย
.
เนื้อเรื่องให้บรรยากาศชวนเหงาในเมืองใหญ่ แต่เมื่อตัวละครหลักอยู่ด้วยกันกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเข้าอกเข้าใจกัน ตัวหนังเล่าเรื่องแบบเรียบๆ เน้นบทสนทนาของคนสองคนและบรรยากาศภายในเรื่อง แต่บอกเลยว่าดูเพลินมาก โดยเฉพาะการแสดงของสการ์เล็ตที่ทำให้เราไม่สามารถละสายตาจากจอไปได้ (เพราะน่ารักมากกกก)
.
เรื่องการแสดงเรียกได้ว่าไม่มีอะไรให้ต้องวิจารณ์เลย ทั้งบิลและสการ์เล็ตถ่ายทอดอารมณ์ของตัวละครออกมาได้อย่างลึกซึ้งและเข้าใจได้ง่าย สมกับที่ได้รับชื่อเข้าชิงรางวัลต่างๆ มาแล้วมากมาย
.
นอกจากนี้แล้วโลเคชั่นต่างๆ ก็เป็นโลเคชั่นที่เหล่านักเดินทางมักไปตามรอยภาพยนตร์เรื่องนี้กัน Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม บาร์ ห้องคาราโอเกะ โรงพยาบาล ตรอกซอกซอย ไปจนถึงร้านหมูกะทะก็ตาม บอกเลยว่าถ้าใครได้ไปเยือนญี่ปุ่นก็อย่าลืมที่จะไปตามรอยหนังเรื่องนี้กันด้วยล่ะ
.
สำหรับใครที่กำลังหาหนังดูแต่ไม่รู้จะดูอะไรอยากให้ลองหยิบหนังเรื่องนี้มาดูกัน ยิ่งช่วงหน้าฝนแบบนี้ให้บรรยากาศเหงาๆ ได้ดีเลยแหละ ส่วนใครที่ดูแล้วมาพูดคุยกันได้ที่ใต้โพสต์นี้เลย หรือใครมีหนังแนวๆ นี้อีกแนะนำกันเข้ามาได้เลย ไว้จะไปตามดู

greggman

ฉันอาศัยอยู่ในญี่ปุ่นในช่วงที่หนังออกฉายและไม่เข้าใจในตอนนั้น ความผิดของฉันคือคิดว่าหนังเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโตเกียว และสำหรับฉัน การเห็นชาร์ล็อตต์ (สการ์เล็ตต์ โจแฮนสัน) เบื่อในโตเกียวดูโง่เง่ามากสำหรับฉัน

แต่ฉันดูมันอีกครั้งหลังจาก 15 ปีและเข้าใจมันอย่างสมบูรณ์ บางทีอาจเป็นเพราะฉันหลงทางเหมือนกัน ฉันจึงเข้าใจในที่สุด มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโตเกียวเลย แต่เกี่ยวข้องกับคน 2 คนที่รู้สึกสูญเสียในชีวิตอย่างสมบูรณ์ โตเกียวเป็นเพียงฉากที่แตกต่างจากชีวิตประจำวันของชาวตะวันตกส่วนใหญ่เพื่อพยายามถ่ายทอดความรู้สึก “สูญเสีย” ให้กับผู้ชม

พวกเขาไม่มีใครรู้ว่าต้องทำอะไรอีกต่อไป ชีวิตของพวกเขาดูไร้ความหมายสำหรับตัวพวกเขาเอง ชาร์ล็อตต์แต่งงานมาได้เพียง 2 ปี แต่เธอก็ผิดหวังกับการแต่งงานของเธอแล้ว เธอโทรหาแม่ตั้งแต่ต้นเรื่องพร้อมกับร้องไห้เพราะเธออยู่ในโตเกียว เห็นสิ่งใหม่ๆ รู้ว่ามันควรจะน่าตื่นเต้นแต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย นอกจากนี้ สามีของเธอดูเหมือนเป็นคนละคนกับคนที่เธอคิดว่าแต่งงานด้วย Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก แม่ของเธอไม่ฟังและไม่มีเวลาให้เธอ (เหมือนกับแม่ของฉัน ฮ่าๆ)

บ็อบ แฮร์ริส (เมอร์เรย์) ก็หลงทางเช่นกัน เขาต้องการหาโปรเจ็กต์การแสดงที่เขาหลงใหล แต่ผู้จัดการของเขากลับให้เขาไปทำโฆษณาในญี่ปุ่น ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับภรรยาชัดเจนว่าไม่ค่อยดีนัก (ฟังบทสนทนาทางโทรศัพท์ของพวกเขาประมาณหนึ่งชั่วโมง) ดังนั้นเขาจึงหลงทางเช่นกัน เมื่อตระหนักว่าการแต่งงานของเขาจบลงแล้ว และพวกเขาเป็นเพียงคนสองคนที่บังเอิญอาศัยอยู่ด้วยกัน

หากคุณไม่เคยรู้สึกหลงทางเหมือนฉันตอนเด็ก ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกอะไรเลย แต่ถ้าคุณรู้สึกว่าหลงทางในชีวิต ให้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้อีกครั้ง คุณอาจจะสนุกกับมันได้

SECurtisTX

เป็นเวลานานแล้วที่ภาพยนตร์เรื่องใดทำให้ฉันเจ็บปวดเหมือนเรื่องนี้ บางทีคำว่า “เจ็บปวด” อาจไม่ใช่คำที่ถูกต้อง Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก “เจ็บปวด” น่าจะเหมาะสมกว่า ฉันสามารถระบุตัวตนกับตัวละครทั้งสองตัวได้อย่างสมบูรณ์

บ็อบเป็นนักแสดงวัยกลางคนที่ติดอยู่ในชีวิตที่สูญเสียความกระตือรือร้นและจุดมุ่งหมาย ทำในสิ่งที่ “ควร” ทำ (หาเงินจากโฆษณาวิสกี้) แทนที่จะทำในสิ่งที่เขาอยากทำ (เล่น) จากนั้นหญิงสาวสวยและฉลาดก็เข้ามาอยู่ในวงโคจรของเขา ในระดับนั้นเพียงอย่างเดียว ด้วยความปรารถนาอันเงียบงันและความตึงเครียดทางเพศ ฉันสามารถระบุตัวตนกับเขาได้

และแล้วก็มีชาร์ล็อตต์ นักเรียนปรัชญาที่แสวงหาตัวเอง จิตวิญญาณของเธอที่หลงทางและล่องลอย เธอไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร ชีวิตของเธอคือการแสวงหาความแท้จริงของตัวตน และฉันระบุตัวตนกับเธอเพราะตลอดชีวิตของฉัน ฉันแสวงหาสิ่งเดียวกัน

ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เหมาะกับทุกคน Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก พวกเขาจะเรียกมันว่าน่าเบื่อ ไร้ชีวิตชีวา ไร้ชีวิตชีวา ฉันรู้ดีว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่เคยรู้สึกโหยหาแบบนั้น ไม่เคยแสวงหาความหมายในชีวิต และค้นหาจิตวิญญาณที่สูญหายไปของตนเอง พวกเขาใช้ชีวิตเพื่อปัจจุบันและปัจจุบัน โดยไม่คิดถึงแง่มุมทางจิตวิญญาณของชีวิต

เพื่อนคนหนึ่งบอกว่าคนเก็บตัวจะต้องชอบภาพยนตร์เรื่องนี้ ส่วนคนเปิดเผยจะเกลียดภาพยนตร์เรื่องนี้ ฉันคิดว่านั่นเป็นการประเมินผิวเผินเท่านั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตภายในของคนสองคนที่จิตวิญญาณของพวกเขาเชื่อมโยงกันในช่วงเวลาสั้นๆ ในเมืองต่างถิ่น เป็นเรื่องราวความรักที่ไม่ใช่เกี่ยวกับร่างกาย แต่เป็นเกี่ยวกับจิตใจและวิญญาณ

whitefalco

ฉันได้แสดงอารมณ์และการแสดงออกต่างๆ มากมายเมื่อชมภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้สึกเหมือนเป็นหนังสือดีๆ เล่มหนึ่งที่ฉันวางไม่ลงเลย แม้ว่าบางครั้งตัวภาพยนตร์จะสมกับชื่อเรื่องก็ตาม นี่คือผลงานที่ดีที่สุดเท่าที่ Bill Murray เคยทำมา และคงจะเป็นเรื่องน่าประหลาดใจสำหรับหลายๆ คนที่เห็นเขาค้นพบความสามารถด้านการแสดงในแง่มุมใหม่ๆ (สำหรับฉัน) เขาถ่ายทอดบทบาทได้อย่างแม่นยำจนคุณไม่รู้เลยว่านี่คือคนๆ เดียวกับที่เคยพากย์เสียงการ์ฟิลด์เมื่อปีที่แล้ว (ฉันกล้าพูดด้วยซ้ำ) คุณจะเห็นความเย่อหยิ่งตามแบบฉบับของเขาบ้างเป็นครั้งคราว แต่โดยรวมแล้ว Bill Murray ที่คุณเห็นนั้นจริงจังกว่ามาก… และทำได้ดีมากๆ จริงๆ

เป็นเรื่องราวที่เรียบง่ายมาก… ชายที่แต่งงานแล้วไม่มีความสุขได้พบกับหญิงที่แต่งงานแล้ว Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก ไม่มีความสุขในสถานที่ที่ทั้งคู่ไม่คุ้นเคย และทันใดนั้นก็ตระหนักว่าพวกเขาต่างก็มีที่ยืนที่เดิมอย่างน้อยก็ในตอนนี้ ในยุคสมัยที่ฮอลลีวูดพยายาม (แต่ส่วนใหญ่ไม่ประสบความสำเร็จ) ที่จะสร้างความกลัวและความตกตะลึงให้กับเราด้วยสิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลา โซเฟีย คอปโปลาได้หยิบเอาสิ่งที่ควรจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับผู้หญิงทั่วๆ ไปมา แล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นสิ่งที่ใครก็ตามที่เคยสัมผัสกับอารมณ์ใดๆ ก็ตามสามารถรับชมและชื่นชมได้

jlmmymack

เมื่อก่อนนี้ผมนึกถึงอะไรที่ทำให้หนังดีสักเรื่องหนึ่ง ผมมักจะมองหนังจากหลายๆ แง่มุม ไม่ว่าจะเป็นการกำกับ การถ่ายภาพ การตัดต่อ การแสดง เรื่องราว ฯลฯ ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้ล้วนเป็นองค์ประกอบหลัก และทำให้ผมมีความคิดเห็นเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้…

จากนั้นก็มาถึง Lost in Translation ครั้งแรกที่ผมดูเรื่องนี้ ผมรู้สึกหดหู่ใจอย่างประหลาดอยู่หลายวัน แต่ผมก็หาสาเหตุไม่ได้ ผมดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า และรู้สึกเหมือนเดิมทุกครั้ง ผมคิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะว่าผมไม่เคยเดินทางและอยากจะเดินทางจริงๆ หรือเพราะผมมีความปรารถนาที่จะค้นหาผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบในโลกที่แปลกประหลาดนี้

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ได้รู้สิ่งหนึ่ง LOST IN TRANSLATION ทำให้ผมคิด มันทำให้ผมตั้งคำถามกับชีวิตของตัวเอง ว่าผมมีความสุขหรือไม่ และผมอยากทำอะไรกับมัน ไม่เคยมีหนังเรื่องไหนที่ทำให้ผมประทับใจได้ขนาดนี้ และด้วยเหตุผลนี้ หนังเรื่องนี้จึงเป็นหนึ่งในหนังที่ดีที่สุดที่ผมเคยดู นั่นไม่ได้หมายความว่านี่คือภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา ในความเป็นจริง ฉันสามารถตั้งชื่อภาพยนตร์หลายๆ เรื่องได้ดีกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ในด้านเทคนิค เช่น เรื่องที่ฉันตั้งชื่อไว้ก่อนหน้านี้ แต่ฉันไม่สามารถตั้งชื่อภาพยนตร์ที่ส่งผลต่อฉันมากกว่า Lost in Translation ได้ Lost in Translation (2003) หลง เหงา รัก และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงรักภาพยนตร์เรื่องนี้และจะรักมันตลอดไป

ลองนึกถึงภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายที่ทำให้คุณคิดได้จริงๆ ภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลต่อคุณอย่างมากจนเปลี่ยนชีวิตของคุณไปในทางใดทางหนึ่ง แม้เพียงเล็กน้อย นั่นคือภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมสำหรับคุณ…