Stealing Beauty (1996) ความงดงาม…ที่แสนบริสุทธิ์

เรื่องย่อ

ลิฟ ไทเลอร์ (Liv Tyler) Stealing Beauty ความงามของเธอส่องประกายสู่สายตาคนทั้งโลกจากภาพยนตร์เรื่องนี้ เรื่องราวของลูซี่ สาวสวยแสนบริสุทธิ์ไร้เดียงสาอายุ 19 ปี เดินทางมาเยี่ยมเยียนเพื่อนของแม่ที่ “เซียนา” ประเทศอิตาลี และอีกจุดประสงค์หนึ่งที่เธอมาที่นี่คือเธอต้องการที่จะเสียพรหมจรรย์ (Virgin) ณ ที่นี่ ที่ที่ซึ่งแม่ของเธอมาเสียพรหมจรรย์ครั้งแรกที่แห่งนี้ ที่ซึ่งเต็มไปด้วยสภาพแวดล้อมที่แสนงดงามราวกับภาพฝัน ความงามที่ว่านี้จะตราตรึงใจผู้ชมไม่ได้หากปราศจากเธอที่เป็นดั่งดอกไม้ที่เริ่มผลิบาน

ผู้กำกับ

Bernardo Bertolucci

บริษัท ค่ายหนัง

Fiction
France 2 Cinéma
Jeremy Thomas Productions

นักแสดง

Carlo Cecchi
Sinéad Cusack
Joseph Fiennes
Jason Flemyng
Anna Maria Gherardi

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

Bored_Dragon

บทบาทนำครั้งแรกของลิฟ ไทเลอร์อยู่ในภาพยนตร์เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงที่หลังจากแม่เสียชีวิต เธอก็เดินทางไปยังอิตาลีเพื่อตามหาพ่อและตัวตนของเธอเอง หลังจากได้ชมภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอย่าง “Ultimo tango a Parigi” และ “The Last Emperor” รวมถึงผลงานชิ้นเอกที่ตามมาอย่าง “The Dreamers” ฉันคาดหวังอะไรจากเบอร์โตลุชชีมากกว่าละครวัยรุ่นเกี่ยวกับสาวพรหมจารีวัย 19 ปี ซึ่งไม่มีอะไรโดดเด่นในแง่ของการเล่าเรื่องและโครงเรื่อง และไม่ได้โดดเด่นในด้านการศึกษาบุคลิกภาพ อย่างไรก็ตาม Stealing Beauty มีคุณสมบัติที่ไม่อาจปฏิเสธได้อย่างหนึ่ง นั่นคือภาพที่สวยงาม และเป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบหากคุณต้องการพักผ่อน พักสมอง และดื่มด่ำกับทิวทัศน์ที่สวยงามของทัสคานี

joesgrille

แม้ว่านี่จะไม่ใช่หนังเรื่องโปรดของ Bertolucci แต่ Stealing Beauty ก็ทำให้ฉันมีแรงบันดาลใจและรู้สึกพึงพอใจ ฝีแปรงของ Bertolucci นั้นกว้างไกลแต่ก็วางไว้อย่างพิถีพิถัน นำพาเราไปสู่เส้นทางแห่งการค้นพบที่เย้ายวนและสวยงาม เขาใส่พล็อตเรื่องมากมายไว้ในเรื่องราวหนึ่งสัปดาห์และภาพยนตร์สองชั่วโมง แต่ก็ดูน่าเชื่อถือเพราะสิ่งพิเศษมากมายสามารถเกิดขึ้นได้ในช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อเดินทางไปต่างประเทศ ลิฟ ไทเลอร์ทำได้ดี ทำให้ฉันนึกถึงช่วงวัยรุ่นที่โหยหาแต่ยังไม่ตัดสินใจ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีฉากสูญเสียพรหมจรรย์ที่ดีที่สุดฉากหนึ่ง (เซ็กซี่!) ในความทรงจำล่าสุด

shanfloyd

ดูเหมือนว่าหนังเรื่องนี้จะถ่ายทอดจินตนาการทางเพศของผู้กำกับและนักเขียน Bertolucci ออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม โดยแสดงออกมาในลักษณะที่เป็นศิลปะอย่างมาก ภาพนี้ทำให้สายตาและจิตใจของเราผ่อนคลายมาก ลูซี่ เด็กสาววัย 19 ปี เดินทางไปที่บ้านพักตากอากาศในทัสคานี และกลายมาเป็นตัวจุดประกายไฟให้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นอเล็กซ์ นักเขียนแก่ๆ หรือนิคโคโล เด็กสาวขี้แย Stealing Beauty เรื่องราวนี้มุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์และความฝันของทุกคนรอบตัวเธอในช่วงที่เธอไปเยี่ยมชมสั้นๆ ตอนจบนั้นเป็นไปตามคาด แต่ก็สนุกดี ผู้กำกับไม่ได้ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์อะไร แต่ต้องการนำเสนอเรื่องราวที่ทุกคนรู้จักดีให้เราได้ชม ซึ่งอธิบายอย่างช้าๆ และเล่าด้วยวิธีอื่นเท่านั้น ลิฟ ไทเลอร์ในบทลูซี่นั้นสวยงามอย่างน่าหลงใหล และ Bertolucci ก็ใช้เธอได้ถูกต้อง มันเป็นเพียงภาพยนตร์ของเธอเท่านั้น คนอื่นๆ ล้วนเป็นแค่ตัวละครรอง เจเรมี ไอรอนส์ก็แสดงได้ค่อนข้างดี นักแสดงคนอื่นๆ ก็ไม่เลวเช่นกัน ยกเว้นเรเชล ไวซ์ เธอไม่ค่อยเข้ากับเนื้อเรื่องทั้งหมดเท่าไร ฉันให้ 7/10 คะแนน

manufortdev

นี่คือภาพยนตร์เรื่องโปรดของฉัน ฉันดูภาพยนตร์เรื่องนี้ครั้งแรกในปี 1996 ตอนอายุ 16 ปี และนับตั้งแต่นั้นมาก็มีคนแซวฉันไม่หยุดหย่อนว่าฉันชอบภาพยนตร์เรื่องนี้มาก ฉันเคยได้ยินมาว่าแฟนพันธุ์แท้ของภาพยนตร์หลายคนไม่ดูภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ฉันยืนกรานว่าฉันไม่ได้เป็นคนมีรสนิยมแย่ ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ฉันประทับใจตั้งแต่แรกๆ และใช่แล้ว อาจเป็นเพราะว่ามันเป็นภาพยนตร์ที่สวยงามมาก Beauty สามารถดึงดูดความสนใจได้ดีทีเดียว ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ดูภาพยนตร์เรื่อง Stealing Beauty ไม่น้อยกว่าร้อยครั้ง ศึกษาภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ ของ Bertolucci และแน่นอนว่าฟังเพลงประกอบและบทเพลงของ Mozart Concerti มากจนฉันมักจะฮัมเพลงเหล่านี้ขณะหลับ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าทำไมฉันถึงชอบภาพยนตร์เรื่องนี้มาก ทุกครั้งที่ดูภาพยนตร์เรื่อง Stealing Beauty ฉันก็มักจะพบสิ่งใหม่ๆ เสมอ โครงเรื่อง Stealing Beauty การตามหาพ่อของเธอ/ความรักที่แท้จริง – และบทสรุปที่ชัดเจนดูเหมือนเป็นเพียงกรอบสำหรับลีตโมทีฟที่แตกต่างกันร้อยแบบที่เบอร์โทลุชชีดูคุ้นเคย หลงใหล และชำนาญในการแสดงออกในภาพยนตร์ของเขาทั้งหมด

rivera66_99

คำถามที่ยากจะตอบในกรณีนี้ โครงเรื่องนั้นเรียบง่ายมากและไม่ซับซ้อนเลย เด็กสาวสูญเสียความบริสุทธิ์และค้นพบตัวตนของพ่อ เธอจึงได้รักและยอมสละความตาย (ความตายที่ไม่เคยเข้าใจของแม่) ในขณะที่แฟนเก่าของเธอ (เจเรมี ไอรอนส์) ซึ่งเคยรักแม่เพียงครั้งเดียว กลับได้รับความรักอีกครั้งแต่กลับต้องตายในเวลาเดียวกัน โครงเรื่องที่ค่อนข้างเชยนี้ เมื่อรวมกับการขาดการเคลื่อนไหวในส่วนใหญ่ของภาพยนตร์ อาจทำให้ดูน่าเบื่อ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับคลุมเครือมากขึ้น… ข้อสังเกตประการแรกคือ คุณคงไม่คิดว่ากำลังดูหนังที่ออกฉายในปี 1996 เลย จริงๆ แล้ว ตอนที่ฉันดูหนังเรื่องนี้ ฉันไม่รู้เลยว่าเป็นหนังเรื่องไหน

และฉันเดาว่าน่าจะเป็นช่วงปลายทศวรรษปี 1970 หรือต้นทศวรรษปี 1980 ซึ่งเกี่ยวข้องกับทิวทัศน์อันสวยงามและการถ่ายภาพ ความงดงามอลังการของทุกการเคลื่อนไหวที่กล้อง (และลิฟ ไทเลอร์!) ถ่าย รวมถึงดนตรีด้วย เมื่อคอนเสิร์ตคลาริเน็ตของโมสาร์ทปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก ขณะที่คุณมองเห็นทุ่งนาและบ้านที่กำลังนอนหลับอยู่ คุณอาจร้องไห้ได้เพราะความงามอันบริสุทธิ์ที่คุณนึกขึ้นได้… และมีหลายช่วงเวลาในภาพยนตร์เรื่องนี้ที่ดนตรี (ที่ไม่มีวันตกยุคและสลับเวลา) และภาพทำให้คุณรู้สึกไม่แน่ใจเกี่ยวกับยุคสมัยที่ภาพยนตร์เรื่องนี้กำลังบอกเล่า “ความงามทำให้หัวใจเจ็บปวด” ตัวละครของฌอง มารายส์เคยพูดไว้ครั้งหนึ่ง และเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ความเร้าอารมณ์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ สำหรับรสนิยมของฉัน บางครั้งเศร้าและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ซึ่งอธิบายได้ยาก ระหว่างนั้น มีหลายครั้งที่คุณจะพบว่าเรื่องราวหยาบคายนั้นน่าขยะแขยง แต่แล้วก็มาถึงฉากที่กระฉับกระเฉงอีกครั้ง… มันทำให้ฉันนึกถึงภาพยนตร์ของโรห์เมอร์บางเรื่องในช่วงหลังๆ ในบางแง่ แม้ว่ามันจะอบอุ่นกว่ามากและไม่น่าเบื่อมากนัก (อย่างไรก็ตาม ความเยือกเย็นของโรห์เมอร์ทำให้เขาตกหลุมรักความเชย

ซึ่งเป็นสิ่งที่เบอร์โทลุชชีหลีกเลี่ยงไม่ได้) Stealing Beauty ในบางช่วงของหนังเรื่องนี้ ก็มีบางช่วงที่ล้ำค่า ซึ่งก็เป็นไปตามที่ชื่อเรื่องบอกไว้ นั่นคือ ขโมยชิ้นส่วนที่สวยงามจากโลกอันเหลือเชื่อนี้ไป แต่กลับไม่มีใครตระหนักถึงสิ่งนั้นเลย ส่วนที่ “ลึกซึ้ง” อย่างชัดเจนนั้นค่อนข้างไม่เป็นผู้ใหญ่และถือดีเกินไป แต่ความผิวเผินของหนังก็มีความล้ำลึกที่ทำให้ฉันเชื่อมั่น ในฐานะงานศิลปะ ฉันต้องถือว่าหนังเรื่องนี้ผิวเผินเกินไป เป็นเพียง “ความรู้สึก” (คำที่ฉันมักจะเกลียด) ซึ่งฉันไม่สามารถปล่อยให้มันชอบได้ 6 จาก 10

TheLittleSongbird

มีเหตุผลหลายประการที่ทำให้อยากดูภาพยนตร์เรื่อง นั่นก็คือภาพยนตร์เรื่องนี้มีสถานที่ถ่ายทำในอิตาลี หรือถ้าจะให้เจาะจงก็คือทัสคานี ซึ่งมีทัศนียภาพที่สวยงามมาก เบอร์นาร์โด เบอร์โตลุชชีเป็นผู้กำกับที่น่าสนใจและเคยสร้างภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมหลายเรื่องในอาชีพของเขา เพลงประกอบภาพยนตร์ก็ฟังดูน่าฟังเช่นกัน โดยมีเพลงประกอบที่ยอดเยี่ยมหลายเพลง (เช่น บทเพลงที่ 2 ของคอนแชร์โตคลาริเน็ตของโมสาร์ท) รวมถึงนักแสดงที่มีความสามารถอย่างล้นเหลือซึ่งรับรองว่าจะต้องประทับใจ

สำหรับฉันแล้ว ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่แย่ มีจุดดีหลายอย่าง จุดแข็งที่ดีที่สุดก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน และโชคดีที่องค์ประกอบเหล่านี้ทำให้ฉันอยากดูภาพยนตร์เรื่องนี้ ยังสามารถทำได้ดีกว่านี้มากอีกด้วย โดยมีองค์ประกอบสำคัญบางอย่างที่ไม่ได้แสดงออกมาอย่างเต็มที่หรือเหมาะสม Stealing Beauty มีผู้กำกับหลายคนที่สร้างภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม แต่ก็รับผิดชอบต่อความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ทำให้คนสงสัยว่า “ภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากผู้กำกับคนเดียวกับที่สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้” ไม่ถึงระดับนั้นหรืออย่างน้อยก็สำหรับฉัน (ซึ่งนักวิจารณ์ไม่เห็นด้วย) แม้ว่ามันจะไม่ใช่ผลงานที่ดีที่สุดของ Bertolucci และไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับผลงานชิ้นเอกของเขาอย่าง ‘Last Tango in Paris’ และ ‘The Last Emperor’ ก็ตาม

ขอเริ่มด้วยสิ่งที่ได้ผลดีมาก สิ่งที่ดีที่สุดเกี่ยวกับ คือทิวทัศน์ ซึ่งทำเอาตะลึงไปเลย ถ้าคุณไม่เคยไปทัสคานีหรืออิตาลี ขอแนะนำอย่างยิ่ง เพราะที่นั่นสวยงามกว่าในภาพจริงเสียอีก ภาพที่น่าอัศจรรย์ยิ่งเพิ่มความมหัศจรรย์ให้กับภาพด้วยภาพถ่าย ภาพหลายภาพทำให้ฉันตะลึงและหลงใหลในทิวทัศน์ไม่แพ้ผู้ชม (กล้องยังชอบลิฟ ไทเลอร์อย่างเห็นได้ชัด บางทีอาจจะมากเกินไปบ้าง แต่เธอก็ดูยอดเยี่ยมในภาพยนตร์ด้วยเหตุนี้) สไตล์ภาพของ Bertolucci และสไตล์การกำกับโดยรวมปรากฏอยู่ทั่วทั้งภาพยนตร์เรื่องนี้ เพลงประกอบก็เป็นจุดแข็งที่สำคัญเช่นกัน มีการใช้เพลงหลากหลายสไตล์ได้ดีและไม่รู้สึกว่าเป็นการผสมผสานกันมากเกินไป โดยเฉพาะเพลงของโมสาร์ท (ไม่ได้เห็นโมสาร์ทใช้ได้ดีขนาดนี้ในภาพยนตร์มาสักพักแล้ว) และให้ความรู้สึกซาบซึ้งกินใจจริงๆ

ลิฟ ไทเลอร์ทำผลงานได้ดีขึ้นมากและบางครั้งก็แสดงให้เห็นถึงความไม่มีประสบการณ์ แต่ส่วนใหญ่แล้วเธอทำหน้าที่ได้ดีเกินคาดในบทบาทที่ไม่ง่ายที่จะทำได้ เจเรมี ไอรอนส์คือนักแสดงที่โดดเด่นที่สุดในภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยแสดงได้น่าประทับใจมาก เคมีระหว่างเขากับไทเลอร์ทั้งน่ารักและซาบซึ้งใจ และเป็นการโต้ตอบระหว่างตัวละครที่น่าเชื่อถือที่สุด บทสนทนาของอเล็กซ์เป็นบทกวีที่สวยงาม และฉากสุดท้ายของเขาทำให้ฉันน้ำตาซึมได้ แม้ว่าบทและการเขียนตัวละครจะมีข้อบกพร่อง แต่ทีมนักแสดงก็แสดงได้ดีกว่าการแสดงในเกม และไม่มีใครแย่จริงๆ (มีข้อสงวนกับเรื่องนี้) มีเสน่ห์อ่อนโยนที่ทำให้คนดูประทับใจ

แม้ว่าจะมีสิ่งดีๆ มากมาย แต่ก็มีองค์ประกอบบางอย่างที่ทำได้ไม่ดี บทภาพยนตร์นั้นทำได้จริงก็ด้วยบทสนทนาของอเล็กซ์ ส่วนที่เหลือดูไม่เป็นธรรมชาติและจืดชืดเกินไป ตัวละครที่พัฒนามาอย่างดีมีเพียงลูซี่และอเล็กซ์เท่านั้น ส่วนที่เหลือดูมีมิติเดียวและขาดความอบอุ่น การเน้นตัวละครให้น้อยลงและพัฒนาตัวละครที่เหลือให้มากขึ้นจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ตัวละครของเรเชล ไวซ์ค่อนข้างตื้นเขิน ฉันเห็นด้วยว่าไวซ์ดูไม่เข้ากับบทบาทของเธอเลยและไม่ได้ช่วยอะไรกับบทบาทของเธอมากนัก ถึงแม้จะมีเสน่ห์อ่อนโยน แต่ก็มีช่วงเวลาที่น่าสะเทือนใจในเคมีระหว่างลูซี่และอเล็กซ์และตัวละครของอเล็กซ์ และบรรยากาศก็ลงตัว เรื่องราวมักจะดูน่าเบื่อมากกว่าหนึ่งครั้ง นอกจากนี้ยังดูวกวนและไม่ตรงประเด็น และอาจดูยืดเยื้อเกินไป ไม่ค่อยได้สำรวจอะไรมาก ตอนจบดูธรรมดาเกินไปและฉับพลันเกินไป โดยรวมแล้วมีสิ่งดีๆ มากมาย แต่ก็มีข้อบกพร่องใหญ่ๆ เช่นกัน 6/10