Empire Records (1995) แหล่งจ๊าบ ก๊วนแจม

เรื่องย่อ

วันหนึ่งในชีวิตของพนักงานของ Empire Records ยกเว้นวันนี้ที่ทุกอย่างเข้ามาในหัวของพวกเขาจำนวนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับวิกฤตส่วนตัว – พวกเขาจะผ่านพ้นไปด้วยกันได้หรือไม่? และที่สำคัญพวกเขาสามารถรักษาที่เก็บแผ่นเสียงของตนให้เป็นอิสระและไม่ถูกกลืนหายไปด้วยความโลภขององค์กรได้หรือไม่?

ผู้กำกับ

Allan Moyle

บริษัท ค่ายหนัง

Monarchy Enterprises B.V.
New Regency Productions

นักแสดง

Anthony LaPaglia
Maxwell Caulfield
Debi Mazar
Rory Cochrane
ohnny Whitworth
Robin Tunney
Renée Zellweger

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

Documentary Club

Empire Records สารคดี All Things Must Pass เล่าให้เราได้รู้ว่าร้านขายแผ่นเพลงอย่าง Tower Records สามารถมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมป๊อปได้ขนาดไหน …อีกหนึ่งตัวอย่างที่ชัดมากๆ ของอิทธิพลที่ว่านั่น ก็คือ หนังวัยรุ่น (หนึ่งในใม่กี่เรื่องที่อ้างได้เต็มปากว่าขึ้นแท่น “คัลต์คลาสสิก”) อย่าง Empire Records นั่นเอง!

** คัลต์ยังไง? :
หนังอเมริกันปี 1995 เรื่องนี้ทำเงินจิ๋วเดียวตอนฉาย นักวิจารณ์ก็ถล่มด่า แต่วัยรุ่นที่ได้ดูกลับหลงรักมัน จนมันกลายเป็นหนังที่ทำคะแนนในเว็บไซต์ Rotten Tomatoes จากนักวิจารณ์ต่ำเตี้ยมาก ทว่าได้คะแนนจากคนดูสูงถึง 84%! เมื่อทีมดารากลับมารียูเนี่ยนกันเมื่อสองปีก่อนพร้อมจัดฉายหนัง ก็มีแฟนเข้าร่วมถึง 4 พันคน!! และนักแสดงโนเนมหลายคนของหนังก็กลายเป็นดาราดังหลังจากนั้น โดยเฉพาะลิฟ ไทเลอร์ และเรเน่ เซลล์เว็กเกอร์

** ป่วงแบบปุ๊นๆ :
หนังเล่าความป่วงสุดมัน 1 วันในร้านขายแผ่นเพลงร้านหนึ่งซึ่งเหล่าพนักงานรวมพลังกันต่อต้านไม่ให้ร้านสุดรักไปตกอยู่ในมือนายทุนยักษ์ใหญ่ …ทั้งเรื่องพีคๆ ทั้งตัวละครเพี้ยนๆ ล้วนชวนนึกถึง Tower Records นั่นเพราะ แคโรล เฮคคิเนน คนเขียนบทหนังเรื่องนี้เป็นอดีตพนักงานร้านทาวเวอร์ฯ สาขาฟินิกซ์ และเรื่องราวก็เอามาจากประสบการณ์จริง น่าเสียดายที่หนังจริงๆ ห่ามกว่าที่เห็นเยอะ แต่สตูดิโออยากให้มันไม่หยาบมากเลยแย่งจากผู้กำกับ แอลลัน มอยล์ ไปตัดต่อใหม่ (ซึ่งมอยล์เปรียบไว้ฮามากว่า “สตูดิโอทำหนังเรื่องนี้เหมือนคนเมาโคเคน แต่พวกเราทำหนังเรื่องนี้เหมือนคนเมาปุ๊น”)

thefloyd

การจะบอกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทอดบรรยากาศของช่วงกลางทศวรรษที่ 90 ได้อย่างยอดเยี่ยมนั้นถือว่าพูดน้อยไป นอกจากนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังเป็นการอำลาวงการดนตรีอิสระและทุกสิ่งที่เป็นดนตรีอิสระ หรืออย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่เป็นดนตรีอิสระในระดับหนึ่งด้วยซ้ำ เป็นเรื่องง่ายที่เราจะหลงคิดว่าเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการช่วยเหลือร้านขายดนตรีทางกายภาพแห่งหนึ่ง แต่กลับเป็นการเปรียบเทียบที่ชัดเจนถึงการช่วยเหลือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก ดนตรีอิสระและวัฒนธรรมได้ล่มสลายลงอย่างรวดเร็วและถูกบดขยี้โดยกลุ่มธุรกิจต่างๆ แต่การสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นก่อนพระราชบัญญัติโทรคมนาคมปี 1996 ของคลินตัน 1 ปีนั้นถือเป็นเรื่องที่น่าทึ่งและยิ่งเพิ่มความเกี่ยวข้องทางวัฒนธรรมให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าไปอีก ฉันชอบฉากสุดท้ายเป็นพิเศษเมื่อทั้งสองคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์วงดนตรี และแรงบันดาลใจทางศิลปะในการไล่ตามอาชีพศิลปินเดี่ยว…นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในสมัยนั้น ศิลปินที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียงยังคงมีความผูกพันอย่างมากกับงานเขียนของพวกเขา…และจิตวิญญาณอันล้ำลึกนั้นก็ไหลลงสู่ท้องถนนที่ประชาชนทั่วไปจะพูดคุยกันเกี่ยวกับศิลปะ ฉันประเมินว่าคงจะไม่สร้าง American Pie ขึ้นมาถ้าไม่มีหนังเรื่องนี้ใช่ไหม?

dmatthewbarnes

ยากที่จะเชื่อว่าภาพยนตร์คัลท์คลาสสิกจากปี 1995 เรื่องนี้มีอายุเกือบสามทศวรรษแล้ว แม้ว่าองค์ประกอบต่างๆ ของภาพยนตร์เรื่องนี้จะผ่านการทดสอบของกาลเวลา (รวมถึงหนึ่งในเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเท่าที่มีมา) แต่ที่นี่ก็มีทั้งความเศร้าและความขมขื่นที่เตือนใจว่าโลกที่ พรรณนาไว้นั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว สำหรับผู้ที่เคยดูในช่วงทศวรรษ 1990 ภาพยนตร์ที่มักจะสะเทือนอารมณ์เรื่องนี้จะพาคุณหวนคิดถึงวันวานได้อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะมีความซาบซึ้งใจ แต่ ก็ได้นำเสนอภาพชีวิตค้าปลีกในมุมมองโรแมนติกที่เราเคยรู้จัก Empire Records ความจริงที่ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดขึ้นในร้านขายแผ่นเสียง (ซึ่งน่าเสียดายที่ส่วนใหญ่ได้ปิดตัวลงแล้ว)

และมีการฉายในสถานที่อื่นเพียงไม่กี่แห่ง ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงมีเสน่ห์เหมือนอยู่ในโรงละคร บางครั้งคุณอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า Empire Records ควรได้รับการดัดแปลงให้เหมาะกับการแสดงบนเวทีหรือไม่ (เฮ้ มีละครเพลงอยู่ในนั้นที่ไหนสักแห่ง) นักแสดงมีเสน่ห์และเฉลียวฉลาด สลับกันพูดจาขบขันในแบบที่ชวนให้นึกถึงโดโรธี พาร์คเกอร์ ทุกคนในที่นี้ต่างก็มีเรื่องฉลาดๆ หรือแซ่บๆ ที่จะพูด มีเพียงตอนที่หนังพยายามจะสื่ออารมณ์อย่างลึกซึ้งเท่านั้นที่หนังจะดูซึ้งเกินความจำเป็น โชคดีที่ผู้กำกับอัลลัน มอยล์ (ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาเคยกำกับหนังคัลท์ยอดนิยมอีกสองเรื่องคือ Pump Up the Volume และ Times Square เป็นต้น)

รู้ว่าเมื่อไรควรผ่อนคลายอารมณ์ด้วยมุกตลกที่เหมาะกับซิทคอมในยุคนั้น (สวัสดี Friends) นักแสดงบางคนประสบความสำเร็จอย่างมากในแวดวงภาพยนตร์ รวมถึงเรเน เซลล์เวเกอร์ในผลงานการแสดงที่ยอดเยี่ยมในช่วงต้นอาชีพของเธอ ในเรื่องนี้ เราต้องการเพลง Sugar High เวอร์ชันของเธอเพื่อให้มีผลงานออกมาตามสมควร การแสดงของเธอ (แม้ว่าจะใช้เวลาฉายไม่ถึงสองนาที) ก็คุ้มค่าแก่การชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว นั่นและการมองย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่คนหนุ่มสาวมีงานเจ๋งๆ ในสถานที่เจ๋งๆ และฟังเพลงเจ๋งๆ มากมาย – แม้กระทั่งแผ่นเสียงไวนิล

hitchcockthelegend

Empire Records กำกับโดย Allan Moyle และเขียนบทโดย Carol Heikkinen นำแสดงโดย Anthony LaPaglia, Maxwell Caulfield, Debi Mazar, Johnny Whitworth, Liv Tyler, Renée Zellweger, Rory Cochrane, Robin Tunney และ Ethan Embry เรื่องราวเกี่ยวกับร้านแผ่นเสียงอิสระ Empire Records ในวันนี้ ร้านนี้กำลังตกอยู่ในอันตรายจากการถูกเครือร้านเข้าเทคโอเวอร์ นับว่าไม่ใช่วันธรรมดา เพราะในวันที่ป๊อปสตาร์ที่กำลังหมดความนิยมมาเยือนร้าน พวกเขาต้องเผชิญกับปัญหาส่วนตัว และบางที พวกเขาอาจได้เรียนรู้บางอย่างเกี่ยวกับผู้คนที่พวกเขาร่วมงานด้วย

ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ต่ำกว่าเป้าและได้รับคำวิจารณ์เชิงลบเป็นส่วนใหญ่จากนักวิจารณ์มืออาชีพ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานของผู้กำกับ Pump Up the Volume ซึ่งเป็นภาพยนตร์คัลท์ยอดนิยม หลายคนคาดหวังว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะดีกว่าและเข้มข้นกว่าที่เป็นอยู่ นอกจากนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องแข่งขันกับภาพยนตร์ยอดนิยมในยุค 80 บางเรื่องที่นำเสนอสู่โลกภาพยนตร์โดย John Hughes แม้ว่าภาพยนตร์เรื่อง Clerks (94) จะได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในเวลาไม่นาน แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก เป็นเพราะจังหวะไม่ดีหรือเปล่า? หรือว่าภาพยนตร์เรื่องนี้แย่จริงๆ หรือ หรือว่าเป็นการทำลายอาชีพการงานของผู้ที่เกี่ยวข้อง? ส่วนตัวแล้ว ฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ควรได้รับการชมอีกครั้งหลังจากเข้าฉายไปประมาณ 15 ปี ในความเป็นจริง เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับความนิยมอย่างมาก และตอนนี้ดูเหมือนว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะมีผู้ติดตามจำนวนมาก ดังนั้น เว้นแต่คุณจะตัดสินภาพยนตร์เรื่องนี้เทียบกับ High Fidelity ซึ่งเป็นร้านแผ่นเสียงชั้นนำ คุณอาจพบว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่น่าดูเลย

ข้อตำหนิบางประการต่อภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างยุติธรรม โดยข้อตำหนิหลักๆ Empire Records คือการที่ตัวละครไม่ได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่นั้นเป็นเรื่องจริง แม้ว่าการเรียกภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเป็นมิวสิควิดีโอที่ตัดต่อกันอย่างยาวนานจะมีสาระเมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์ภายนอกก็ตาม แต่สิ่งที่มีอยู่ที่นั่นก็คุ้มค่าแก่การดูอีกครั้ง ตัวละครเหล่านี้มีความน่าสนใจ และความกังวลและความกดดันของตัวละครเหล่านี้ก็ชัดเจนเพียงพอให้เราได้พิจารณา แม้ว่าจะเตรียมเพลงอินดี้ร็อคฮิปสเตอร์มาประกอบก็ตาม ยังมีการเขียนวิจารณ์หนังเรื่องนี้มากมายเกี่ยวกับการเรียกหนังเรื่องนี้ว่าเป็นหนังวัยรุ่นที่มีปัญหา ใช่แล้ว แต่บรรดานักวิจารณ์ลืมผู้ใหญ่ในหนังไปหรือยัง

เจ้าของร้าน LaPaglia ซึ่งเป็นเสมือนพ่อ พยายามจะสงบสติอารมณ์ในขณะที่ลูกน้องของเขาตกอยู่ภายใต้ภัยคุกคาม หรือ Mazar ที่ต้องการการเตือนสติจากความไม่รู้เรื่องงาน/อาชีพของเธอ และคนสำคัญ Caulfield ที่น่ารัก (ซึ่งคัดเลือกมาได้ดีมาก) ในบทนักร้องเพลงป๊อปที่กำลังจะหมดความนิยม Rex Manning ผู้แอบอ้าง? จริงอยู่ ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับว่าทำไม Empire Records ถึงสมควรได้รับการชมมากกว่าแค่ครั้งเดียว สำหรับดนตรีแล้ว หนังเรื่องนี้เป็นแนวร็อคจริงๆ โดยแต่ละเพลงได้รับการคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันเพื่อให้เข้ากับฉากที่มันประกอบ เพลงโปรดของฉันคือ AC/DC-If You Want Blood เพลงที่เร้าใจสำหรับฉากที่มีชีวิตชีวาและเร้าใจ