Henry V (1989) เฮนรี่ที่ 5 จอมราชันย์

เรื่องย่อ

เป็นระยะเวลายาวนานหลายปีที่ กษัตริย์เฮนรี่ (เคนเน็ธ บราน่าห์) ที่ 5 แห่งราชวงศ์อังกฤษ Henry V ต้องต่อสู่เพื่อปกป้องดินแดนให้รอดพ้นจากการรุกรานของกองทัพฝรั่งเศส ควบคู่ไปกับการเรียกขวัญและกำลังใจของ เหล่าทหารหาญแห่งกองทัพเพื่อให้ได้มาซึ่งอิสรภาพที่ยั่งยืน ด้วยความมุ่งมั่นและหาญแห่งกล้าของกษัตริย์พระองค์นี้ทำให้ประเทศอังกฤษยังคงความเป็นเอกราชและยิ่งใหญ่มาจวบจนปัจจุบัน…

ผู้กำกับ

Kenneth Branagh

บริษัท ค่ายหนัง

Renaissance Films

นักแสดง

Derek Jacobi
Kenneth Branagh
Simon Shepherd
James Larkin
Brian Blessed
James Simmons

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

NachoDaddie

เมื่อภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรก ฉันอาศัยอยู่ในเมืองเมมฟิส รัฐเทนเนสซี Henry V ซึ่งไม่ใช่เมืองที่มีความรู้ด้านภาพยนตร์มากที่สุดในโลก และมีการฉายที่โรงภาพยนตร์เพียงแห่งเดียวในเมือง โชคดีที่โรงภาพยนตร์นั้นอยู่ติดกับที่ทำงานของฉัน ฉันตัดสินใจไปดูรอบดึกในคืนหนึ่งหลังเลิกงาน และรู้สึกประทับใจมากจนต้องดูทุกคืนเป็นเวลาสี่วัน ในบางกรณีถึงกับเลิกงานเร็วเพื่อไปดูด้วยซ้ำ ในฐานะผลงานการกำกับครั้งแรกของเคนเนธ บรานาห์ ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจถือได้ว่าเป็นผลงานการกำกับครั้งแรกที่น่าประทับใจที่สุดในประวัติศาสตร์ ฉันไม่รู้สึกว่าจะพูดเกินจริงไปหากจะบอกว่านับตั้งแต่ภาพยนตร์เรื่อง Citizen Kane ของออร์สัน เวลส์ ก็เป็นผลงานการกำกับครั้งแรกที่น่าประทับใจเช่นนี้ จากบทพูดคนเดียวที่ยอดเยี่ยมของ Derek Jacobi ในบท The Chorus ไปจนถึงฉากการต่อสู้อันน่าตื่นเต้นและฉากต่อมาที่ King Henry

สำรวจการสังหารหมู่บนสนามรบ นี่คือภาพยนตร์ที่ไม่เคยล้าหลังเลย เนื่องมาจากความเต็มใจของ Branagh ที่จะตัดฉากบางฉากที่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นภาพยนตร์ได้ดี ซึ่งเป็นการกระทำที่ Olivier ไม่เต็มใจที่จะทำสำหรับการผลิต Henry V ของเขาในช่วงทศวรรษที่ 1940 ภาพยนตร์เรื่องนี้เปลี่ยนมุมมองของฉันที่มีต่อเชกสเปียร์ไปโดยสิ้นเชิง ฉันเปลี่ยนจากการมองว่างานของเชกสเปียร์มีคุณค่าทางวรรณกรรมแต่มีคุณค่าด้านความบันเทิงที่น่าสงสัย อย่างไรก็ตาม หลังจากภาพยนตร์เรื่องนี้และเรื่องอื่นๆ ตามมาด้วยเรื่อง “Hamlet” ที่นำแสดงโดย Mel Gibson และเรื่อง “Prospero’s Books” ที่นำแสดงโดย Sir John Gielgud ในไม่ช้านี้ ฉันก็ได้ตระหนักถึงคุณค่าด้านความบันเทิงทั้งหมดของเรื่องราวของเชกสเปียร์ ก่อนที่ภาพยนตร์เชกสเปียร์จะโด่งดังขึ้นเมื่อไม่นานนี้จากมิวสิควิดีโอ Romeo and Juliet ที่นำแสดงโดย Leonardo DeCaprio

ElMaruecan

ตั้งแต่มีการเปิดตัวในปี 1989 นักวิจารณ์ของ Henry V รู้สึกว่าจำเป็นต้องเปรียบเทียบกับบทละครเชกสเปียร์ที่ดัดแปลงมาจากสงครามของเซอร์ลอว์เรนซ์ โอลิเวียร์ในปี 1944 ซึ่งเป็นผลงานคลาสสิกที่ดัดแปลงมาจากบทละครคลาสสิกเรื่อง ของเซอร์ลอว์เรนซ์ โอลิเวียร์ ตำนานผู้นี้เสียชีวิตในปีนั้นเอง และฉันคิดว่าคงไม่สามารถชมวิสัยทัศน์ของเคนเนธ บรานาห์และเปรียบเทียบกับผลงานของเขาเองได้ในฐานะภาพยนตร์ที่สะท้อนชีวิตในวงจรสุดท้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ฉันเข้าใจความคิดเห็นของนักวิจารณ์ แต่ฉันรู้สึกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้สมควรได้รับการตัดสินตามมาตรฐานของตัวเอง และอย่างน้อยก็ควรเปรียบเทียบกับเนื้อหาต้นฉบับ นอกจากนี้ ภาพยนตร์ของโอลิเวียร์ยังออกฉายในปี 1944 เมื่อศีลธรรมของอังกฤษเรียกร้องให้มีการส่งเสริมมากขึ้น และบทละครที่อลังการนี้สามารถใช้ประโยชน์จากความต้องการของผู้ชมในการลุกฮือเพื่อชาติเพื่อร่วมสนับสนุนความพยายามและการเสียสละร่วมกันของเชอร์ชิลล์ได้อย่างชัดเจน บรานาห์ไม่มีบริบทแบบนั้นมาสนับสนุนภาพยนตร์ของเขา เขาเป็นเพียงนักแสดงเชกสเปียร์ที่เข้าใจถึงเสน่ห์เหนือกาลเวลาของบทละคร และตัดสินใจกำกับด้วยจิตวิญญาณไอริชที่เดือดพล่านและภาคภูมิใจ โดยเน้นที่แง่มุมของสงครามและความหุนหันพลันแล่นของกษัตริย์ โดยตอบโต้การดูถูกเหยียดหยามของฝรั่งเศสอย่างไม่เคารพ

และสิ่งที่เขาคิดขึ้นมาได้ก็คือภาพยนตร์สงครามที่น่าดึงดูดและน่าติดตามโดยใช้แสงและความมืดเป็นพิเศษเพื่อแยกช่วงเวลาก่อนหน้านี้ให้มีความเคร่งขรึม โรเจอร์ เอเบิร์ตบ่นว่าบทของบิชอป ซึ่งโอลิเวียร์จัดการด้วยแนวทางตลกขบขันเล็กน้อยนั้นพูดมากเกินไปและอธิบายอย่างไม่จำเป็นในภาพยนตร์เรื่องนี้ ในความเห็นส่วนตัว ฉันรู้สึกว่าบรานาห์ต้องการชี้ให้เห็นว่าแรงกดดันโดยปริยายที่กระทำต่อเจ้าชายทำให้เกิดสถานการณ์ที่ตึงเครียดขึ้น พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ซึ่งขณะนั้นอายุใกล้ 30 ปี Henry V ก็ไม่ได้เป็นผู้ก่อสงคราม แต่ถ้าหากสงครามกับฝรั่งเศสสามารถทำให้ความชอบธรรมลดลงได้ (สงครามซาลิกอันโด่งดัง) อย่างน้อยเขาก็จะพิจารณา

ปัจจัยกระตุ้นที่แท้จริงคือแรงกระตุ้นจากดอลฟินและลูกเทนนิสอันน่าอับอายที่ล้อเลียนความไม่มีประสบการณ์ของเขา ช่วงเวลาดังกล่าวเป็นสัญญาณแรกที่แสดงให้เห็นว่าบรานาห์ไม่มีอะไรจะอิจฉาโอลิเวียร์และน่าจะทำให้เขาภูมิใจขึ้นมากทีเดียว รอยยิ้มเล็กๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเปลี่ยนแรงกระตุ้นนั้นกลับคืนสู่บัลลังก์ฝรั่งเศส เป็นเพียงหมัดแรกที่บรานาห์ใช้แสดง และยังมีหมัดเด็ดๆ อีกหลายหมัดที่บรานาห์ใช้แสดงอยู่ บรานาห์อาจตั้งใจให้บทละครเป็นการศึกษาตัวละคร ซึ่งบ่งชี้ว่าการเป็นราชาในช่วงสงครามนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบาก โดยต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่าสงครามนั้นคุ้มค่าหรือไม่ เมื่อคุณถูกทิ้งไว้ให้ต้องเลือกระหว่างสงครามกับความไร้เกียรติตามแบบฉบับของคอร์เนเลียน

“Henry V” เป็นภาพยนตร์ที่สมเหตุสมผล และบทละครที่ยอมรับได้เพียงอย่างเดียวคือคณะนักร้องประสานเสียง (เดเร็ก จาโคบี) ที่เผยเสื้อผ้าสมัยใหม่ของเขาในส่วนภายนอก แม้ว่าจะดูสมจริง แต่ “Henry V” ก็ต้องเปิดเรื่องด้วยคำปราศรัยอันโด่งดังของ “นางไม้แห่งไฟ” ซึ่งขาดเอฟเฟกต์เซอร์ไพรส์แบบภาพยนตร์ของโอลิเวียร์ที่เวทีค่อยๆ กลายเป็นฉากหลังที่แท้จริง แต่บรานาห์กลับเลือกใช้บทแทรกแบบมีเนื้อร้องเพื่อให้สอดคล้องกับจิตวิญญาณของบทละคร โดยยอมรับเรื่องราวเล็กน้อยก่อนจะเข้าสู่ประวัติศาสตร์ คณะนักร้องประสานเสียงเป็นผู้บรรยายมากกว่าจะเป็นหัวหน้าคณะ

ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงได้จัดแสดงภาพนักแสดงชาวอังกฤษระดับ VIP ได้แก่ Judi Dench, Robbie Coltrane รับบทเป็น Falstaff, Christian Bale รับบทเป็นเด็กยกสัมภาระ, Emma Thompson รับบทเป็น Katherine, Maggie Smith และ Paul Scofield ซึ่งรับบทเป็น Charles VI ที่เหนื่อยล้าและอ่อนล้า พวกเขาทั้งหมดล้วนยอดเยี่ยม แต่การแสดงที่ยอดเยี่ยมอย่างหนึ่งมาจาก Branagh ซึ่งกล่าวสุนทรพจน์อันเร้าใจครั้งแรกซึ่งจบลงด้วย “To the Breach” ระหว่างการปิดล้อม Harfleur Branagh ผ่านการทดสอบได้อย่างยอดเยี่ยมและไม่เคยล้มเหลวในการโน้มน้าวเราว่าเขาไม่เพียงแต่เป็นทายาทที่แท้จริงของบรรพบุรุษราชวงศ์ของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นทายาทของ Laurence Olivier ด้วย แต่ในขณะที่ Olivier ทำให้พวกเขาต่อสู้กันในตอนกลางวันแสกๆ เพื่อเน้นย้ำถึงความเป็นธรรมชาติของสถานที่ Branagh กลับเปลี่ยนการต่อสู้ให้กลายเป็นโคลนและฝนด้วยโทนสีดำและน้ำตาลที่ทำให้เลือดกลายเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งสกปรก… Henry V อย่างที่คุณคาดหวังจากภาพยนตร์สมัยใหม่ การต่อสู้เหล่านี้มีความสมจริง

classicsoncall

ฉันไม่ใช่แฟนตัวยงของละครชุดย้อนยุค (หรือละครเพลง) แต่สิ่งที่ Kenneth Branagh ทำที่นี่ในฐานะผู้เขียนบท นักแสดง และผู้กำกับ ทำหน้าที่ถ่ายทอดบทกวีของเชกสเปียร์ให้มีชีวิตขึ้นมาในรูปแบบที่ทำให้การใช้บทสนทนาสมัยใหม่กลายเป็นเรื่องไม่ยุติธรรม ฉันไม่คุ้นเคยกับเชกสเปียร์มากนัก ยกเว้นการศึกษาแบบผิวเผินในโรงเรียนมัธยม และด้วยความที่เป็นอดีตไปแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงถือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีจากภาพยนตร์แนวเดิมๆ สำหรับผู้ชมกลุ่มนี้ มีครั้งหนึ่งที่น่าแปลกใจที่ได้ยินว่ามีการกล่าวถึง ‘กลุ่มพี่น้อง’ ในสุนทรพจน์ของเฮนรี เซนต์ คริสปิน แต่ไม่นานหลังจากนั้นก็พบว่าบทกวีนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับชื่อมินิซีรีส์สงครามโลกครั้งที่สองที่ได้รับการยกย่อง ฉันคิดว่าเฮนรีที่รับบทโดยบรานาห์มีความสามารถในการจูงใจลูกน้องให้เข้าร่วมรบได้ดีมาก และยิ่งไปกว่านั้น เขายังดึงดูดเจ้าหญิงเคท (เอมม่า ทอมป์สัน) แห่งฝรั่งเศสอีกด้วย ตัวภาพยนตร์และการนำเสนอของบรานาห์นั้นชัดเจนว่าเป็นแนวร่วมอังกฤษ แต่ในขณะเดียวกัน วิลเลียม เชกสเปียร์ก็เป็นเช่นนั้นด้วย และจากภาพยนตร์เรื่องนี้ Henry V เราจะได้สัมผัสกับภาษาและอารมณ์อันเข้มข้นของกวีผู้นี้

jaredpahl

ในอเมริกา และอาจรวมถึงโลกตะวันตกส่วนใหญ่ด้วย เราทุกคนต่างถูกบังคับให้อ่านผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เราไม่ทราบในเวลานั้น เราถูกบังคับให้อ่าน (หรืออ่านตาม) บทละครโบราณเหล่านี้เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจในการเรียนในโรงเรียน ไม่ว่าเชกสเปียร์จะถูกสอนโดยครูที่เป็นแฟนตัวยงของเนื้อหาหรือโดยพี่เลี้ยงเด็กที่ทำหน้าที่ได้ดี ดูเหมือนว่าเราทุกคนต่างก็เริ่มต้นเข้าสู่โลกของเชกสเปียร์จากจุดเดียวกัน เราถือเอาว่าเหตุใดเชกสเปียร์จึงถือเป็นสิ่งสำคัญ สำหรับเราทุกคน มันเริ่มต้นจากการทำการบ้านภาษาอังกฤษโบราณที่น่าเบื่อและเข้าใจยาก และไม่มีอะไรมากกว่านั้น

จากนั้นคุณก็เห็นบางอย่างที่ทำให้คุณเชื่อเป็นอย่างอื่น สำหรับฉัน ตอนที่ฉันอายุ 16 ปี เป็นการทัศนศึกษาที่โรงละคร American Players สำหรับชั้นเรียนภาษาอังกฤษขั้นสูง ละครเรื่องนั้นคือ The Taming of the Shrew ฉันบอกคุณไม่ได้ว่าละครเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร ฉันจำชื่อตัวละครไม่ได้สักตัว แต่สิ่งที่ฉันจำได้คือความตื่นเต้นที่ได้ดูนักแสดงเล่นเชกสเปียร์อย่างจริงจัง แม้แต่ในละครตลก ฉันก็มองเห็นความหลงใหลในการแสดง นี่ไม่ใช่การที่เด็กอายุ 14 ท่องบท “What light through yonder window breaks” ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นี่คือการแสดงของมืออาชีพที่ทำให้คำพูดของเชกสเปียร์ไพเราะอย่างแท้จริง การแสดงนี้ดึงดูดใจฉันอย่างบอกไม่ถูก และเป็นครั้งแรกที่ฉันจำได้ว่าอยากดูเชกสเปียร์จริงๆ ฉันอยู่กับฝูงชนที่ดูเหมือนจะเข้าใจ พวกเขาหัวเราะในเวลาที่เหมาะสม และดูเหมือนจะติดตามเรื่องราวไปพร้อมกัน ถ้า The Taming of the Shrew ไม่ทำให้ฉันหลงรักเชกสเปียร์ อย่างน้อยก็จุดประกายความสนใจที่แท้จริง

แต่ประเด็นหลักของฉันคือ การดัดแปลงภาพยนตร์ของ Kenneth Branagh จากเรื่อง Henry V เป็นประเภทที่จุดประกายความสนใจในเชกสเปียร์มากกว่าสำหรับผู้ที่เป็นเหมือนฉัน เรื่องราวทั้งหมดที่ฉันพบเจอเมื่อ 9 ปีก่อน Henry V การเอาจริงเอาจัง ความหลงใหล การจัดฉากที่ประณีต และความตื่นเต้นของฝูงชนที่รักเชกสเปียร์ ความรู้สึกทั้งหมดนั้นถูกขยายใหญ่ขึ้นในเฮนรี่ที่ 5 นี่คือภาพยนตร์เรื่องแรกในประวัติศาสตร์ของบรานาห์ ที่ “เข้าถึง” เชกสเปียร์ได้อย่างมั่นใจ จนจบลงด้วยชัยชนะที่ไม่มีเงื่อนไข

ความสำเร็จที่สำคัญของเฮนรี่ที่ 5 เรื่องราวความพยายามอันกล้าหาญของกษัตริย์อังกฤษหนุ่มในการนำกองกำลังที่มีจำนวนน้อยกว่าเข้าสู่สมรภูมิอาจินกูร์ คือคำว่า “ไม่มีเงื่อนไข” นี่คือสำนวนของเชกสเปียร์ ฉาก และตัวละครของเขา ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีการใช้การต่อยตีแบบสมัยใหม่หรือความพยายามใดๆ ที่จะชี้แนะเราด้วยการสร้างเรื่องราวใหม่ ยกเว้นการเล่าเรื่องแบบสมัยใหม่โดยเดเร็ก จาโคบี เฮนรี่ที่ 5 ก็เป็น “สเปียร์” อย่างแท้จริง และด้วยเหตุผลบางอย่าง คุณก็ไม่จำเป็นต้องหาข้อแก้ตัวใดๆ ให้กับเฮนรี่ที่ 5 คุณไม่จำเป็นต้องหาคำคุณศัพท์ เช่น “ภาษาของเชกสเปียร์เข้าใจยาก” “การรู้ประวัติศาสตร์อังกฤษจะทำให้เข้าใจสิ่งต่างๆ ชัดเจนขึ้น” “คุณต้องรู้บริบทของยุคสมัย” ไม่ บรานาห์เอาชนะอุปสรรคเหล่านี้ด้วยองค์ประกอบสำคัญสามประการ ได้แก่ ความรู้ ความหลงใหล และความเป็นศิลปิน

ประการแรก ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเฮนรี่ที่ 5 นั้นช่างน่าอัศจรรย์ ฉันไม่เคยดูหรืออ่านบทละครนี้เลย ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังพูดถึงอะไร แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังเห็นว่าบรานาห์ในฐานะนักแสดงและบรานาห์ในฐานะผู้กำกับเชื่อในสิ่งที่พวกเขาพูดและแสดง บางทีมันอาจเป็นแค่กลอุบายของการแสดง แต่เมื่อกษัตริย์เฮนรี่กล่าวสุนทรพจน์วันเซนต์คริสปิน และดนตรีของแพทริก ดอยล์ก็ดังขึ้น มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

ฉันไม่ต้องการใครมาอธิบายให้ฉันฟังว่าแต่ละคำหมายถึงอะไร เพราะบรานาห์รู้สำหรับฉันดี คุณติดตามการแสดงของเขาตลอดทั้งเรื่องราวกับเป็นล่ามที่ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึก นั่นคือความหลงใหลที่ผมได้กล่าวถึง เคนเนธ บรานาห์รู้สึกตื่นเต้นอย่างสุดขีดที่จะได้แบ่งปันความรักที่เขามีต่อเชกสเปียร์กับผู้ชม และนักแสดงสมทบคนอื่นๆ ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน บันทึกนี้ส่งถึงเอ็มม่า ทอมป์สัน เอียน โฮล์ม ไบรอัน เบลสเซด และคนอื่นๆ “มันสนุก มันน่าตื่นเต้น Henry V แสดงมันออกมา”