Tale of the Mummy (1998) เทล ออฟ เดอะ มัมมี่

เรื่องย่อ

หลายศตวรรษก่อน ภายใต้ผืนทรายของอียิปต์โบราณ Tale of the Mummy เจ้าชายถูกฝังและหลุมฝังศพของเขาถูกสาปแช่งชั่วนิรันดร์ เพื่อไม่ให้ผู้ใดต้องทนทุกข์ทรมานจากความชั่วร้ายของเขาอีก แต่หลายร้อยปีต่อมาเพื่อค้นหาขุมทรัพย์อย่างตะกละตะกลาม นักโบราณคดีกลุ่มหนึ่งได้ทำลายผนึกต้องสาปของหลุมฝังศพ ทุกคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงสมุดบันทึก และคำเตือนที่อันตรายถึงชีวิต

ผู้กำกับ

Russell Mulcahy

บริษัท ค่ายหนัง

7th Voyage

นักแสดง

Louise Lombard
Jason Scott Lee
Sean Pertwee
Lysette Anthony
Michael Lerner
Jack Davenport

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

dien

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี Tale of the Mummy ฉันตั้งตารอที่จะได้ชมเรื่องนี้ แต่ผิดหวังมาก แทบทุกอย่างในเรื่องนี้ผิดพลาดไปหมด (เช่น การเลือกเจสัน สก็อตต์ ลีมารับบทนำ) หรือไม่ก็แย่สุดๆ (บทแย่มาก) การแสดงที่ไร้เหตุผลและ CGI ที่ดูห่วยแตก และที่แย่ที่สุดก็คือหนังเรื่องนี้เอาตัวเองมาใส่ใจมากเกินไป หนังยาวถึงสองชั่วโมง มีคริสโตเฟอร์ ลีแสดงนำ และใช้เวลาประมาณ 30 นาทีในการเล่าเรื่องราว ถ้าพวกเขาใช้หนังเกรดบีที่มีชีสเป็นอาหาร มันก็คงจะยอดเยี่ยมมาก แต่แนวทางนี้ทำให้หนังเรื่องนี้พังไป แล้วตอนจบมันเป็นยังไง พวกเขาหวังให้มีภาคต่อจริงๆ เหรอ ฉันว่ามันน่าเบื่อและจะไม่ดูอีกแล้ว

elektra

ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรจากหนังเรื่องนี้มากนัก โดยเฉพาะกับชื่อเรื่อง “Talos the Mummy” พูดตามตรงว่าฉันค่อนข้างประหลาดใจที่ 20 นาทีแรกดูสนุกแค่ไหน คริสโตเฟอร์ ลีเล่นได้ดีเหมือนเช่นเคย ส่วนนักแสดงคนอื่นๆ ก็ทำได้ดี เมื่อเรื่องราวไปอังกฤษ เรื่องราวเริ่มจะเสียจุดสนใจไปบ้าง และเรื่องราวก็เปลี่ยนไปอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่ 10 นาทีสุดท้ายต่างหากที่ทำให้หนังเรื่องนี้พังทลายลงโดยสิ้นเชิง เราอยากดูหนังที่ตัวละครทุกตัวที่พูดประโยคเดียวต้องตายจริงๆ เหรอ – ตอนจบเป็นยังไงบ้าง ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าตอนจบดำเนินไปเร็วขนาดนี้!!!

BijouBob8mm

ฉันเสี่ยงดูเรื่องนี้เพราะนักแสดง (Christopher Lee, Honor Blackman, Sean Pertwee, Lysette Anthony ฯลฯ) และเพราะฉันชอบหนังเรื่องก่อนๆ ของผู้กำกับคนนี้ (HIGHLANDER, THE SHADOW) Tale of the Mummy แต่เรื่องนี้เป็นหนังที่แต่ละฉากมีความโดดเด่นกว่าภาพรวมทั้งหมด มีบางฉากที่สนุก (และเช่นเดียวกับหนังมัมมี่หลายๆ เรื่อง ฉากแรกๆ ในอียิปต์ก็เป็นหนึ่งในไฮไลท์) แต่โดยรวมแล้วเนื้อเรื่องของหนังคลี่คลายได้เร็วกว่าการห่อหุ้มมัมมี่ (ฉันขอแนะนำหนังคลาสสิกเรื่องใดเรื่องหนึ่งของ Hammer ไม่ว่าจะเป็น MUMMY ปี 1959 หรือ BLOOD FROM THE MUMMY’S TOMB ปี 1971 มากกว่าเรื่องนี้)

ฉันต้องยอมรับว่าฉันเคยดูแต่เวอร์ชั่นที่ออกฉายในสหรัฐอเมริกา ซึ่งยาว 88 นาที เมื่อเทียบกับเวอร์ชั่นอื่นๆ ที่ยาว 115 นาทีหรือ 122 นาที ดังนั้นการตัดต่อที่ยาวกว่านี้น่าจะช่วยได้ อย่างไรก็ตาม อยากจะชี้ให้เห็นบางอย่างว่า ในความคิดเห็นของนักวิจารณ์หลายๆ คนที่เกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้บน IMDB ระบุซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า รัสเซลล์ มัลคาฮี ผู้เขียนบท/ผู้กำกับ น่าจะเป็นชาวอเมริกัน เนื่องจากภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ทำผิดพลาดหลายอย่างเมื่อพูดถึงวิถีชีวิตในลอนดอน ขออภัยทุกคน แต่มัลคาฮีมาจากเมลเบิร์น ออสเตรเลีย

ksj870

*บทวิจารณ์นี้มีการสปอยล์อย่างแน่นอน* ฉันคาดหวังกับ Tale of the Mummy ไว้สูง และดูเหมือนว่าความหวังเหล่านั้นอาจจะเป็นจริงขึ้นมาได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นได้ดีด้วยบทนำที่เข้มข้นซึ่งมีคริสโตเฟอร์ ลี ผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยรับบทมัมมี่ที่น่าประทับใจที่สุดตัวหนึ่งในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ในยุครุ่งเรืองของ Hammer Films จากนั้น ภาพยนตร์ก็ดำเนินเรื่องต่อไปโดยนำเสนอแนวคิดพื้นฐานของคำสาปมัมมี่ทั่วไปในรูปแบบที่น่าสนใจ มัมมี่ในชื่อเดียวกันไม่ได้แค่เดินโซเซไปบีบคอเหยื่อที่ไม่ระวังตัวเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ของผ้าพันแผลและผ้าพันร่างกายที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปในรูปแบบที่จับต้องได้ในเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น

นักแสดงก็ประทับใจเช่นกัน ไม่เพียงแต่เราจะได้พบกับการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญแต่สั้น ๆ จากคริสโตเฟอร์ ลี แต่ยังมีไลเซ็ตต์ แอนโธนี เชลลี ดูวัลล์ ฌอน เพิร์ทวี เจสัน สก็อตต์ ลี และแม้แต่เจอราร์ด บัตเลอร์ (แม้ว่าตัวละครของมิสเตอร์ บัตเลอร์จะพบกับจุดจบเพียงไม่กี่นาทีหลังจากเริ่มเรื่อง)

แม้ว่าจะไม่มีอะไรแตกต่างไปจากสูตรมัมมี่แบบเดิมในตอนแรก แต่ในองก์แรกของภาพยนตร์ก็ดูเหมือนจะวางรากฐานที่มั่นคงสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น น่าเศร้าที่ในองก์ที่สองและสาม ภาพยนตร์แย่ลงเรื่อย ๆ ผู้สร้างภาพยนตร์พยายามเล่นกับความคาดหวังของผู้ชมและพยายามทำลายความคาดหวังนั้นด้วยการพลิกผันที่ไม่คาดคิดหลายครั้ง แต่การพลิกผันเหล่านั้นอยู่นอกเหนือขอบเขตจนล้มเหลวทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น

ปัญหาอย่างหนึ่งคือเพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปในแบบที่เป็นอยู่ ตัวละครบางตัวไม่สามารถทำและพูดบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นในขณะที่ภาพยนตร์ดำเนินไป การเปิดเผยครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น – และมีมากมาย – ขัดแย้งกับจุดพล็อตที่ได้สร้างขึ้นแล้วในความคืบหน้าของละครอย่างโจ่งแจ้ง การเปิดเผยขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับตัวตนของมัมมี่ เจ้าหญิงของเขา และผู้ติดตามของเขา ไม่เพียงแต่คาดไม่ถึงเท่านั้น แต่ยังเป็นไปไม่ได้ในเชิงเนื้อหาด้วยซ้ำ เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว กล่าวโดยย่อ บทภาพยนตร์เป็นการโกง และในท้ายที่สุด ทุกอย่างก็คลี่คลายเหมือนศพที่ถูกดองอย่างไม่ดี ซึ่งฉันคิดว่าเหมาะสม

ในแง่อื่นๆ การผลิตโดยทั่วไปมักจะดีบ้างไม่ดีบ้าง การฆาตกรรมบนจอบางกรณีได้รับการจัดการอย่างสร้างสรรค์ แต่บางกรณีก็น่าขันอย่างน่าเจ็บปวด ตัวอย่างของกรณีหลังเกิดขึ้นในห้องน้ำชาย ซึ่งมัมมี่ห่อเหยื่อด้วยผ้าที่กระพือปีกและ.. Tale of the Mummy .กระโดดลงไปในโถส้วมพร้อมกับเหยื่อ ส่งผลให้เลือดไหลนองในขณะที่เหยื่อถูกดึงตัวผ่านท่อ ฉันจำไม่ได้ว่าชายผู้เคราะห์ร้ายกรีดร้องในขณะที่กำลังจะตายหรือไม่ เพราะเสียงหัวเราะของฉันเองคงกลบเสียงนั้นไว้อยู่แล้ว ฉันหมายถึงการตายด้วยชักโครกเหรอ? นั่นไม่ใช่สิ่งที่คริสโตเฟอร์ ลีทำในสมัยก่อนแน่นอน ขอบคุณพระเจ้า

เอฟเฟกต์พิเศษก็ไม่ได้ผลเสมอไปเช่นกัน ในที่สุดมัมมี่ก็ปรากฏตัวเป็นมนุษย์ที่น่าสงสารซึ่งยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ซึ่งด้วยเหตุผลบางอย่าง ตัวละครอื่นๆ พบว่าน่าประทับใจมากจนอยากจะคุกเข่าลงและบูชา ฉากแอ็กชั่นที่ถึงจุดไคลแม็กซ์นั้นอ่อนแอและไม่น่าเชื่ออย่างยิ่ง และจุดแข็งที่แท้จริงเพียงอย่างเดียวของภาพยนตร์เรื่องนี้ – ตัวละครที่น่าสนใจซึ่งเล่นโดยนักแสดงที่มีชื่อเสียง – ล้มเหลวในตอนท้ายเพราะตัวละครจำนวนมากกลายเป็นคนละคนอย่างอธิบายไม่ถูก และเพราะหนึ่งในนั้นบังเอิญเป็นร่างทรงที่น่ารำคาญมากซึ่งฉันหวังอย่างยิ่งว่าจะถูกฆ่าไปเร็วกว่านี้

ท้ายที่สุดแล้ว Tale of the Mummy ก็เป็นเรื่องราวที่ไร้สาระ เรื่องราวพังทลายลงเมื่อใกล้ถึงตอนจบ และในตอนท้าย ไม่มีอะไรมีค่าเหลืออยู่เลย แย่ยิ่งกว่านั้น ความชั่วร้ายกลับได้รับชัยชนะ…นางเอกเสียสละตัวเองเพื่ออะไรก็ไม่รู้ และพระเอกกลับกลายเป็นอวตารของมัมมี่ ซึ่งบรรลุความเป็นอมตะและออกไปสู่โลกภายนอกเพื่อทำในสิ่งที่ต้องการด้วยพลังที่ฟื้นคืนมา บางทีอาจจะมีภาคต่อก็ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ต้องมีใครสักคนประเมินพลังของมัมมี่เรื่องนี้เกินจริงอย่างมาก เพราะเท่าที่ฉันรู้ ไม่มีภาคต่อแบบนั้นเลย ไม่ว่าจะอย่างไร ก็เป็นตอนจบที่แย่และไม่น่าพอใจเลยในทุกระดับ มีภาพยนตร์ที่ดีหลายเรื่องในประเภทมัมมี่ แต่เรื่องนี้ยังไม่ใกล้เคียงกับหนึ่งในนั้นเลย Tale of the Mummy เริ่มต้นได้ดีพอสมควรและมีนักแสดงที่ดี แต่การตัดสินใจเล่าเรื่องที่แย่ครั้งแล้วครั้งเล่า ประกอบกับงบประมาณเอฟเฟกต์ที่แย่ ทำให้การผลิตโดยรวมนั้นต้องล้มเหลว

dave

ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินตามสูตรมัมมี่เก่าที่ว่า “นักโบราณคดีขุดพบหลุมศพต้องคำสาปซึ่งผู้ครอบครองหลุมศพจะออกมาสังหารผู้คนจำนวนมากอย่างโหดร้าย” Tale of the Mummy นักแสดงส่วนใหญ่เป็นชาวอังกฤษไม่สามารถแสดงได้สมกับบทบาทในภาพยนตร์หลัก และคริสโตเฟอร์ ลี ปรมาจารย์แห่งภาพยนตร์แนวสยองขวัญก็เล่นบทได้ไม่เต็มที่จนเกินไปที่จะสนับสนุนพวกเขาให้ผ่านฉากแอ็กชั่นไปได้ อย่างไรก็ตาม ฌอน เพิร์ทวีและหลุยส์ ลอมบาร์ดแสดงได้ยอดเยี่ยมในบทคนโรคจิตและคนอังกฤษตามลำดับ คำวิจารณ์หลักของฉันคือนักแสดงนำที่มีสำเนียงจีน-อเมริกันซึ่งทำให้บทสนทนาของตัวละครเกือบครึ่งฟังไม่ชัด ยกเว้นหูที่แหลมคมที่สุด

หากความน่าเชื่อถือเป็นคุณลักษณะของภาพยนตร์สยองขวัญ ความน่าเชื่อถือก็ขยายออกไปด้วยอาวุธปืนจำนวนมาก แม้แต่พ่อค้าหนังสือพิมพ์ก็มีปืนอัตโนมัติขนาด 9 มม. เป็นของตัวเอง! เอฟเฟกต์พิเศษมีตั้งแต่แบบน่าขบขัน (ใช้เทปห่อของเป็น “ห่อมัมมี่”) ไปจนถึงแบบที่ทำได้แต่ขาดความสามารถอย่างที่เราเห็นใน The Mummy ซึ่ง Talos โชคร้ายที่ไม่มีใครเทียบได้ เราอาจมองงานชิ้นหลังนี้ด้วยสายตาที่ใจดีและวิพากษ์วิจารณ์น้อยกว่านี้ หากเป็นความพยายามเพียงอย่างเดียวในการนำสิ่งที่น่ากลัว น่าติดตาม และน่าสะพรึงกลัวมาสู่จอ อย่ามองหาฉากที่น่าประทับใจหรือการใช้กล้องกลางแจ้ง เพราะเมื่อไม่ได้อยู่ในสตูดิโอ ผู้กำกับจะเลือกฉากในลอนดอนที่ไม่สร้างแรงบันดาลใจ เช่น สถานีรถไฟใต้ดิน