Holding the Man (2015) โฮลดิ้ง เดอะ แมน

เรื่องย่อ

ทิมและจอห์นตกหลุมรักกันในขณะที่ยังเป็นวัยรุ่นอยู่ที่โรงเรียนมัธยมชายล้วน จอห์นเป็นกัปตันทีมรักบี้ ทิมเป็นนักแสดงผู้ทะเยอทะยานที่มีบทบาทสำคัญในโรมิโอและจูเลียต ความรักของพวกเขาทนอยู่ 15 ปีเพื่อหัวเราะเยาะกับทุกสิ่งที่ชีวิตโยนทิ้งไป – Holding the Man การพลัดพราก การเลือกปฏิบัติ การล่อลวง ความหึงหวง และความสูญเสีย – จนกระทั่งปัญหาเดียวที่ความรักไม่สามารถแก้ไขได้พยายามที่จะทำลายพวกเขา

ผู้กำกับ

Neil Armfield

บริษัท ค่ายหนัง

Screen Australia

นักแสดง

Ryan Corr
Sarah Snook
Francesco Ferdinandi
Craig Stott
Lee Cormie
David Woods
PiaGrace Moon

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

ดูแล้วมาบ่น

น่าจะเป็น ‘หนังเกย์’ ที่เล่าเรื่องความสัมพันธ์ Holding the Man และความเป็นไปของสังคมที่มีความเกี่ยวข้องกับ ‘เกย์’ ได้อย่างครอบคลุม และครบถ้วนมากที่สุดเรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้ ตอนแรกคิดว่าจะเป็นหนังรักแนวโรมีโอ-จูเลียต เพราะหนังเปิดเรื่องด้วยฉากหนึ่งของละครเวทีเรื่องนี้ และองก์แรกก็เป็นการเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ถูกกีดกันจากความไม่เข้าใจเกย์จากทั้งสองครอบครัวอีกต่างหาก จนเมื่อองก์แรกผ่านไป การก้าวผ่านของยุคสมัย มันเลยไม่ใช่แค่ครอบครัวเท่านั้นแล้วที่ปิดกั้นพวกเขา แต่มันมีภาพรวมของสังคมที่มีความเป็น Homophobia หรือจะเป็น ‘โรคเอดส์’ ที่เกิดขึ้นจาก ‘ความไม่รู้’ (ซึ่งสาเหตุที่ทำให้ทั้งสองคนมีเลือดบวก หนังไม่ได้เล่าแบบชัดเจน แต่คิดว่าเกิดขึ้นจากการยังไม่รู้จักใช้ ‘ถุงยาง’) เราเลยรู้สึกว่าหนังเริ่มต้นจากการ ‘ต่อต้าน’ และเริ่มเข้าใจทีละนิด (แม้จะยังไม่ทั้งหมด) จนไปถึงการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน ทั้งจากครอบครัว เพื่อน หรือสังคมก็ตาม

‘การต่อต้าน’ มันมีจุดเริ่มต้นจาก ‘ความไม่เข้าใจ’ และมองว่าความรักของเกย์คือสิ่งที่ ‘ผิด’ แม้แต่ศาสนาเอง (ในตอนนั้น) ก็ยังมองว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องด้วยซ้ำ ความรักระหว่าง ‘ทิม’ และ ‘จอน’ ก็เกิดขึ้นแบบลับๆ ซึ่ง ‘ความลับไม่มีในโลก’ ในที่สุดครอบครัวของทั้งคู่ก็รู้ถึงความสัมพันธ์นี้ และเลือกที่จะ ‘ต่อต้าน’ รวมถึง ‘ผิดหวัง’ กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ด้วยความที่ทั้งทิม และจอน ยังเป็น ‘วัยรุ่น’ พวกเขาเลยเลือกที่จะตัดสินใจ ‘หนี’ ออกจากการถูกต่อต้าน ไปใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการ

เมื่อเวลาผ่านไป 9 ปี (ช่วงเวลาที่เว้นว่าง อาจจะเป็นช่วงเวลาที่ ‘ตอบคำถาม’ กับเรื่องบางเรื่องที่หนังไม่ได้เฉลย) ทั้งทิม และจอนก็ได้เข้าร่วม ‘สมาคมเกย์’ และกำลังเรียนรู้เกี่ยวกับ ‘โรคเอดส์’ ในตอนนี้ครอบครัวของทั้งคู่ ‘เริ่มเข้าใจ’ พวกเขาทีละนิด อาจจะไม่ใช่การยอมรับ 100% แต่ก็ยังพออรุ่มอร่วยไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้ และมันก็มีเรื่องของ Homophobia เข้ามา เป็นภาพแทนสังคมในยุคนั้น ที่หวาดกลัวเกย์ และไม่เข้าใจกับความรักของพวกเขา Holding the Man รวมถึง ‘โรคเอดส์’ ที่ยังมีความไม่เข้าใจในหลายๆ อย่าง จนกระทั่งโรคนี้ได้มาเยือนเขาทั้งคู่ จากสาเหตุที่ไม่แน่ชัด แต่พวกเขาก็ยังพยายามที่จะใช้ชีวิตต่อไปแบบปกติ

และพอเข้าสู่ช่วงที่ ‘เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน’ ทั้งจาก ‘ครอบครัว’ ที่อยู่ร่วมกันได้ปกติ สังคมก็ไม่มีภาพของการต่อต้านอีกต่อไป และความรักระหว่าง ‘ทิม’ กับ ‘จอน’ มันเป็นโมเมนต์ที่บีบเค้นความรู้สึกของคนดูมาก เราจะเห็นภาพของทิม และจอนที่เริ่มจะระหองระแหงกัน มีทัศนคติต่อเรื่องชีวิตคู่ และเซ็กส์ที่แตกต่างไปจากเดิม หรือจะเป็นแนวทางในการใช้ชีวิตก็มีทิศทางที่โตขึ้น ซึ่งจุดนี้หนังทำให้ ‘ภาพ’ ของเกย์เป็นเหมือนสิ่งที่หลายคนหวาดกลัวกันก็คือ ‘ไม่จีรัง’ แต่พอหนังตลบหลังคนดูอีกครั้ง ด้วยสิ่งที่พวกเขาคิดในตอนนั้นมัน ‘ไม่ใช่’ และด้วย ‘โรคเอดส์’ ที่มันเริ่มส่งผลกระทบกับ ‘จอน’ สิ่งที่เราเห็นต่อจากนี้มันคือ ‘รักแท้’ ที่ปกติ และเหมือนกับคู่รักทุกคู่บนโลกนี้

จากตอนแรกที่คิดว่าหนังคงจะ ‘น้ำเน่า’ แต่กลายเป็นว่าหนังกำลังถ่ายทอดความเป็นไปของสังคมในยุคนั้นให้เราเห็น ผ่านมุมมองของ ‘เกย์’ แต่ก็ไม่ลืมจะแทรก ‘ความรัก’ ซึ่งเป็นหัวใจของหนังรักเข้าไป มันอาจจะไม่ใช่ความรักที่หวาน หรือมีโมเมนต์ชวนจิ้น แต่มันเป็นความรักที่ดู ‘จริง’ และเราก็เชื่อว่ามันเกิดขึ้นได้ จะบอกว่านี่เป็น ‘อุทาหรณ์’ ในการใช้ชีวิตของคู่รักเกย์ ทั้งเรื่องเซ็กส์, ความปลอดภัย, การใช้ชีวิต ก็ดูจะ ‘ชี้นำ’ Holding the Man ไปหน่อย แต่อย่างน้อยหนังก็ยังพอให้เรา ‘ไม่หมดหวัง’ กับความรักของเกย์ได้ล่ะนะ ถือว่า ‘Holding The Man’ เป็นหนังเกย์อีกเรื่องที่ ‘ดีมาก’ มันตอบทุกคำถามที่สังคมเคยตั้งคำถามเอาไว้ ถึงหนังจะไม่ได้เรียกร้องให้ใครมาเข้าใจสิ่งที่ ‘เกย์’ เป็น แต่อย่างน้อย การพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นถึง ‘ความรัก’ ที่พวกเขามีต่อกัน ก็เป็นการแสดงให้เห็นแล้วว่า ทุกความสัมพันธ์บนโลก สามารถกลายเป็น ‘รักแท้’ ได้เหมือนกัน ถึงแม้ว่าระหว่างทาง จะผ่านอะไรที่เลวร้าย หรือดีขนาดไหนกันมาก็ตาม แต่เวลาก็เป็นตัวพิสูจน์ทุกอย่างแล้วว่า “ความรักของเกย์ก็ไม่ต่างจากความรักของหญิงชายทั่วไป…สักนิดเดียว”

ekeby

นำเสนอเรื่องราวของวัยรุ่นสองคนจนถึงช่วงวัย 30 ต้นๆ ทั้งหนังสือและภาพยนตร์ไม่เป็นที่รู้จักสำหรับฉัน ดังนั้นฉันจึงมาโดยไม่คาดหวังอะไร หนังเรื่องนี้ประสบความสำเร็จด้วยเนื้อหาที่คุ้นเคยมาก–ถ้าไม่คุ้นเคยเกินไป–สำหรับผู้ชายเกย์อย่างฉัน ซึ่งนั่นก็ถือเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว เรื่องราวความรักในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่เรียบง่ายกลายเป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ที่ดำเนินเรื่องยาวถึง 127 นาที ฉันประหลาดใจกับความซื่อสัตย์ของเรื่องราว และประหลาดใจที่นักแสดงนำทั้งสองคนสามารถเปลี่ยนจากวัยรุ่นเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างแนบเนียนและน่าเชื่อถือ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะรวบรวมเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันและร้อยเรียงเข้าด้วยกันเป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ หนังเรื่องนี้ทำได้แบบนั้น และทำได้ดีด้วย ถ้าฉันรู้พล็อตเรื่องล่วงหน้า ฉันคงไม่ทำหนังเรื่องนี้โดยใช้เสาสูง 10 ฟุต ฉันดีใจที่ไม่รู้เรื่องนี้ เพราะฉันคงพลาดหนังดีๆ สักเรื่องไป หากคุณเป็นคนหนุ่มสาวและเป็นเกย์และต้องการทราบข้อมูลที่ถูกต้องว่าชีวิตของเราในยุค 70 และ 80 เป็นอย่างไร นี่คือภาพยนตร์ที่คุณควรชม สำหรับชาวอเมริกันแล้ว เรื่องราวที่เกิดขึ้นในออสเตรเลียไม่มีความสำคัญใดๆ เพราะเรื่องราวก็เหมือนกัน

hitchwood

เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉันเคยดูละครเรื่อง Holding the man เวอร์ชันที่เล่นเอาคนดูรู้สึกอึดอัดและโอ้อวดเกินไป ฉันจึงรู้สึกกังวลที่จะดูภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ไม่ต้องกังวล เพราะการกำกับของ Neil Armfield ทำให้อัตชีวประวัติของ Timothy Conigrave กลายเป็นเรื่องจริงและน่าประทับใจ โครงเรื่องที่ไม่ค่อยจะตรงเป๊ะทำให้ผู้ชมรู้สึกหวาดระแวงและคาดเดาอนาคตได้ ซึ่ง J.B. Priestley จะต้องภูมิใจอย่างแน่นอน โดยเน้นให้เห็นอนาคตอันมืดหม่นที่รออยู่ของตัวละครเอกผู้โชคร้ายของเรา มีการเปรียบเทียบเชิงลึกสองสามอย่างตลอดทั้งเรื่อง ซึ่งเน้นให้เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ระหว่างข้อเท็จจริงและเรื่องแต่งได้อย่างแนบเนียน มีการสะท้อนความเศร้าโศกที่น่าสะเทือนใจในบททดสอบความเป็นจริงอันเจ็บปวดของความตายที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำไปอีกนานแม้เครดิตจะจบไปแล้วก็ตาม การถ่ายภาพและดนตรีมีการระบุช่วงเวลาอย่างเหมาะสมในขณะที่เราเดินทางผ่านสามทศวรรษกับตัวละคร Holding the Man แต่ละช่วงเวลาได้รับการถ่ายทอดออกมาอย่างสวยงามด้วยสไตล์ภาพยนตร์ของยุคนั้น

และยังมีเพลงประกอบที่ชวนให้คิดถึงอดีตอย่างงดงาม นักแสดงนำทั้งสองคน ได้แก่ ไรอัน คอร์ และเครก สต็อตต์ ต่างก็รับบทเป็นทิมและจอห์นได้อย่างลงตัว แต่ละคนทำให้ตัวละครเหล่านี้มีความลึกซึ้ง ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นครอบครัว นักแสดงสมทบก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน โดยเฉพาะแอนโธนี่ ลาพาเกลีย คามิลลา อา คิน เคอร์รี ฟ็อกซ์ และกาย เพียร์ซ ซึ่งรับบทพ่อแม่ของเด็กชายทั้งสองคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งซาราห์ สนู๊ค ซึ่งรับบทเปเป้ เพื่อนของพวกเขาที่คอยอยู่เคียงข้างอย่างซื่อสัตย์และมั่นคง นอกจากนี้ ยังมีเจฟฟรีย์ รัช รับบทครูสอนละครของทิมที่สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (NIDA) อีกด้วย ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเนื้อหาที่รุนแรงในบางฉาก เนื่องจากสามารถถ่ายทอดความหลงใหลในความรักและความสิ้นหวังจากความเจ็บป่วยได้อย่างทรงพลัง แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ดีขึ้นมากเพราะหลีกเลี่ยงความว่างเปล่า แฟนๆ หลายคนของบันทึกความทรงจำฉบับดั้งเดิมไม่ควรผิดหวังกับการดัดแปลงที่รอคอยกันมานานนี้ และฉันแน่ใจว่าหากทิโมธี โคนิกราฟยังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะภูมิใจกับความสำเร็จนี้ในการสืบสานมรดกของหนังสือที่คนรักของเขาเป็นอย่างมาก

mrlloydcopper

เช่นเดียวกับภาพยนตร์ส่วนใหญ่ที่ดัดแปลงมาจากหนังสือ คุณจะได้ชมเพียงครึ่งเรื่องเท่านั้น การแสดงยอดเยี่ยมและเรื่องราวค่อนข้างจะเหมือนกับนวนิยายต้นฉบับ แต่ก็มีข้อบกพร่องบางประการ กล่าวคือ ฉันพบว่าการสับสนระหว่างวันนั้นน่าสับสน พวกเขาไม่จำเป็นต้องสลับไปมา ฉันไม่แน่ใจว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้น มีฉากเซ็กส์กับผู้ชายที่กล้าหาญมากมาย ซึ่งจะทำให้พวกเกลียดกลัวเกย์หรือพวกอนุรักษ์นิยมไม่พอใจ แต่ฉากนี้เป็นส่วนสำคัญของเรื่องราว เนื่องจากฉากนี้แสดงให้เห็นถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มชายรักร่วมเพศ (ฉันเป็นเกย์ ฉันรับรองได้) สุดท้ายแล้ว เรื่องราวจบลงด้วยโศกนาฏกรรมและเป็นภาพยนตร์ที่ซาบซึ้งใจมาก แต่เนื่องจากเป็นหนังสือเล่มโปรดเล่มหนึ่งของฉัน ฉันจึงชอบฉากนี้มากกว่าเรื่องนี้เสมอ

paulcreeden

การดัดแปลงอัตชีวประวัติของ Tim Conigrave ที่สร้างสรรค์นี้สอดคล้องกับเหตุการณ์ในชีวิตของฉันเองที่นี่ในสหรัฐอเมริกา แม้ว่าฉันจะอายุมากกว่าตัวละครที่แสดงไว้ 10 ปีก็ตาม ในฐานะพยาบาลในโรงพยาบาลในช่วงที่มีการระบาดของโรคเอดส์ ในฐานะผู้ป่วยโรคเอดส์ ในฐานะคู่ชีวิตของชายที่ยังคงป่วยด้วยโรคเอดส์ ฉันพบว่าบันทึกความทรงจำนี้อาจเป็นการนำเสนอความสัมพันธ์ของชายรักร่วมเพศก่อนและระหว่างช่วงที่โรคเอดส์ระบาดได้ดีที่สุดและเป็นการเสริมแต่งน้อยที่สุด

จากมุมมองเชิงวิจารณ์ ฉันชื่นชมนักแสดงที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติที่แสดงบทบาทที่ทำให้เรื่องราวดูดีขึ้นโดยไม่รบกวนเรื่องราว ทำได้ดีมาก ฉันรู้สึกถึงการสนับสนุนโครงการนี้จากการแสดงของพวกเขาอย่างจริงใจ ฉันไม่รู้ว่านักแสดงอเมริกันจะทำได้หรือไม่ ฉันปรบมือให้กับการพรรณนาถึงความหายนะของโรคร้ายต่อความสัมพันธ์ที่รักใคร่และความรักใคร่ของคู่รักที่คบหากันมายาวนาน Holding the Man การพรรณนาถึงความคาดหวังถึงการแยกจากกันด้วยความตาย ซึ่งแตกต่างกับการหย่าร้างในวัยเยาว์ก่อนหน้านี้เนื่องจากความต้องการทางเพศนั้นช่างน่าสะเทือนใจมาก ความละเอียดอ่อนของภาพยนตร์เรื่องนี้ตัดผ่านภาพจำของวัฒนธรรมชายชาวออสเตรเลียได้อย่างสวยงามโดยไม่ดูอ่อนหวาน

ในฐานะคนที่รอดชีวิตจากเชื้อ HIV มาได้ 32 ปีพร้อมกับเรื่องราวดีและร้ายมากมาย ฉันมักจะหลีกเลี่ยงภาพยนตร์เกี่ยวกับการระบาดของโรคเอดส์เหมือนกับโรคระบาดเลยทีเดียว เมื่อคู่ของฉันแนะนำภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ฉันดู ฉันสะดุ้งเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ฉันคงพลาดประสบการณ์ทางอารมณ์ที่หาได้ยากหากปล่อยให้มันผ่านไป ขอบคุณ Tim Conigrave และทุกคนที่นำผลงานของเขามาให้เราชม