White Oleander (2002) ไวท์ โอเลียนเดอร์

เรื่องย่อ

Astrid Magnussen (Alison Lohman) เป็นเด็กหญิงอายุ 15 ปี อาศัยอยู่ในแคลิฟอร์เนีย Ingrid (Michelle Pfeiffer) แม่ของเธอเป็นกวีและศิลปินผู้รักอิสระที่ป่วยเป็นโรคทางบุคลิกภาพผิดปกติ (BPD) ชีวิตของพวกเขาถึงแม้จะไม่ธรรมดาแต่ก็สุขใจจนวันหนึ่งมีชายคนหนึ่งชื่อแบร์รี่ โคลเกอร์ (เซอร์บิลลี่ คอนนอลลี่) (ที่แม่ของเธอเรียกในตอนแรกว่า “คนเลี้ยงแกะ”) เข้ามาในชีวิตพวกเขา และอิงกริดก็ตกหลุมรักเขาเข้าอย่างจัง

เพียงเพื่อให้หัวใจของเธอแตกสลายและชีวิตของเธอพังทลาย White Oleander เพื่อแก้แค้น Ingrid สังหาร Barry ด้วยพิษร้ายแรงของดอกไม้ที่เธอโปรดปราน: White Oleander เธอถูกส่งตัวเข้าคุกตลอดชีวิต และแอสทริดต้องผ่านบ้านอุปถัมภ์หลังบ้านอุปถัมภ์ ตลอดเกือบทศวรรษที่ผ่านมา เธอประสบกับความรักต้องห้าม ศาสนา ประสบการณ์ใกล้ตาย ยาเสพติด ความอดอยาก และความรู้สึกที่ได้รับความรัก แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอยังคงติดต่อกับแม่ผ่านจดหมายถึงเรือนจำ และในขณะที่ของขวัญจากอิงกริดคือการมอบพลังให้ Astrid เพื่อความอยู่รอด

ผู้กำกับ

Peter Kosminsky

บริษัท ค่ายหนัง

Warner Bros.

นักแสดง

Amy Aquino
John Billingsley
Elisa Bocanegra
Darlene Bohorquez
Solomon Burke Jr.
Scott Allan Campbell

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

Puppet_Master

การแสดงอันยอดเยี่ยมของ Lohman, Penn, Zellweger และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Michelle Pfeiffer White Oleander ในผลงานที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายของ Janet Fitch ได้อย่างสมจริง ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้าใจว่าทำไมภาคนี้ถึงไม่ได้รับความสนใจในโรงภาพยนตร์มากนัก เนื่องจากขาดองค์ประกอบที่ดูเหมือนจะเป็นลักษณะเฉพาะของภาพยนตร์ดังในปัจจุบัน เช่น แอ็กชั่น ความรุนแรง เซ็กส์ และเอฟเฟกต์พิเศษที่น่าทึ่ง เป็นเรื่องราวที่กินใจมาก สร้างสรรค์มาอย่างดี และการแสดงที่ยอดเยี่ยม ฉันขอแนะนำให้ทุกคนได้ชม

Rogue

แม้ว่าจะไม่ใช่ภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบในทุกกรณี (มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผลรองรับ และจุดสำคัญของเนื้อเรื่องบางจุดก็คลุมเครือเกินไป) White Oleander ก็ยังทำให้ฉันสนใจได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องยกความดีความชอบให้กับการแสดงที่ยอดเยี่ยมของ Pfeiffer (แสดงได้อย่างยอดเยี่ยมในด้านการยับยั้งชั่งใจ – ตัวละครมีไหวพริบ) Renee Zellweiger (แสดงได้อย่างเปราะบางอย่างเจ็บปวด) และ Alison Lohman ผู้มีความสามารถอย่างมาก (ซึ่งปรากฏแทบทุกฉากและไม่เคยแสดงท่าทีผิดเลย – และความจริงที่ว่าเธอดูเหมือนกับ Kirsten Dunst ก็ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนเช่นกัน)

นักวิจารณ์หลายคนบอกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ดูเกินจริงเกินไปหรือไม่ “น้ำตาซึม” มากพอ ในขณะที่จริง ๆ แล้วฉันพบว่าจุดแข็งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้ (ร่วมกับการแสดง) คือการที่มันไม่เกินจริง มีการยับยั้งชั่งใจในฉากต่างๆ มากพอสมควร ซึ่งควรเล่นเหมือนละครน้ำเน่าตอนบ่าย และฉันยังชื่นชมที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้จบลงแบบหนังเศร้า แต่กลับใช้แนวทางที่เข้มข้นกว่า โดยแสดงให้เห็นแอสทริดเป็นผู้รอดชีวิตในเส้นทางแห่งอิสรภาพที่เศร้าและโดดเดี่ยวของเธอ

ferguson

สวัสดีอีกครั้งจากความมืดมิด ภาพยนตร์เรื่อง White Oleander ดัดแปลงจากนวนิยายยอดเยี่ยมในชื่อเดียวกัน กำกับโดยปีเตอร์ คอสมินสกี้ มีพลังมาก แต่บางครั้งก็ดูตื้นเขินและขาดความต่อเนื่อง White Oleander เนื่องจากรายละเอียดที่ซับซ้อนในหนังสือ เรื่องนี้จึงค่อนข้างคาดเดาได้ แต่ในฐานะผู้ชมภาพยนตร์ เราจึงไม่สามารถสัมผัสได้ถึงผลกระทบทั้งหมดจากช่วงสามปีในชีวิตของแอสทริด การแสดงอันน่าทึ่งของมิเชลล์ ไฟฟ์เฟอร์และอลิสัน โลห์แมนทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีพลัง ฉากที่พวกเขาแสดงร่วมกันนั้นเจ็บปวดสำหรับเราพอๆ กับที่พวกเขาเจ็บปวด ไฟฟ์เฟอร์ นักโทษที่สวยที่สุดที่ใครๆ ก็เคยเจอ ยิง “ดวงตาปีศาจ”

สองสามดวงที่อัจฉริยะอย่างแท้จริง เธอเป็นงูเห่าตัวจริง อย่าเข้าใกล้เกินไป ฉันคิดว่าการแสดงของอลิสัน โลห์แมนเป็นหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา เธอซาบซึ้ง สะเทือนใจ เป็นอิสระ ห่างเหิน และเปี่ยมด้วยความรัก เธอโหยหาใครสักคนที่จะไว้วางใจ เมื่อเธอได้พบกับเนื้อคู่ของเธอ เธอต่อสู้กับความต้องการนั้น โดยคิดว่าพวกเขาจะทำให้อีกฝ่ายผิดหวังในสักวัน หนังเรื่องนี้เล่าผ่านตอนต่างๆ ของบ้านอุปถัมภ์แต่ละหลังของเธอ และการต่อสู้ดิ้นรนของเธอเพื่อให้บ้านเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไปได้ โรบิน ไรท์ (“The Princess Bride”) รับบทเป็นคริสเตียนที่เกิดใหม่สุดเซ็กซี่และสิ้นหวัง

ซึ่งไม่ไว้ใจแอสทริด แต่ต้องการเงินจากรัฐ เรเน เซลล์เวเกอร์เล่นได้ยอดเยี่ยมในบทนักแสดงสาวที่บอบช้ำ ขาดความนับถือตนเอง และอยากเป็นนักแสดงที่สิ้นหวังและพบมันในตัวแอสทริด นี่คือความสัมพันธ์ที่น่าสลดใจอีกเรื่องของแอสทริด และเกือบทำให้เธอต่อต้านโลก แพทริก ฟูกิต (“Almost Famous”) รับบทเป็นคนที่คอยช่วยเหลือแอสทริดได้เป็นอย่างดี การแสดงของเขามีความละเอียดอ่อนมาก อย่าพลาดชมบิลลี คอนนัลลีในบทผู้รับดอกไม้ในชื่อเรื่อง คอยดูภาพยนตร์ในอนาคตที่นำแสดงโดยอลิสัน โลห์แมน เธอแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเจน่า มาโลน ทั้งสองคนนี้ควรจะน่าดูไปอีกหลายปี

jessied

ดอกโอลีแอนเดอร์สีขาวดูสวยงามแต่พิษของมันร้ายแรงมาก หน่วยงานบริการสังคมจะแยกเด็กๆ ออกจากพ่อแม่ที่ทำร้ายพวกเขา แล้วส่งพวกเขาไปอยู่ที่บ้านและสถาบันที่ความรุนแรงครอบงำ อิงกริด แม็กนัสเซน (มิเชลล์ ไฟฟ์เฟอร์) วางลูกสาวของเธอ แอสทริด (อลิสัน โลห์แมน) ไว้ตรงกลางผลงานศิลปะของเธอ แต่ผลักเธอให้ไปอยู่นอกขอบเขตของความเป็นจริง ชีวิตคือความขัดแย้งซึ่งไม่มีสิ่งใดดีหรือชั่วอย่างแท้จริง

ดอกโอลีแอนเดอร์สีขาวเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความขัดแย้งในชีวิตและความซับซ้อนของการควบคุม White Oleander อำนาจ ความเหงา การทรยศ ความภักดี และความรัก เจเน็ต ฟิทช์ได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกในปี 2543 สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ แมรี่ แอกเนส โดนอฮิว ผู้เขียนบทภาพยนตร์ไม่สามารถทัดเทียมกับความยอดเยี่ยมของฟิทช์ได้ แต่เธอกลับเปลี่ยนเรื่องราวที่มีน้ำหนักทั้งในแง่ของเนื้อหาและขนาดให้กลายเป็นโครงร่างภาพยนตร์ที่น่าชื่นชม ผู้กำกับปีเตอร์ คอสมินสกี้และนักแสดงสาวมากความสามารถอย่างไฟฟ์เฟอร์ โรบิน ไรท์ เพนน์ เรเน่ เซลล์เวเกอร์ และโลห์แมน นักแสดงหน้าใหม่ได้ใช้แบบแปลนนี้เพื่อสร้างภาพยนตร์ที่น่าติดตามซึ่งทั้งผู้อ่านและผู้ที่ไม่ได้อ่านต้นฉบับจะต้องชื่นชอบ

ไฟฟ์เฟอร์เป็นคนใจเย็นและควบคุมทุกอย่างได้ดี แม้ว่าจะสวมชุดนักโทษก็ตาม และความสามารถในการแสดงบุคลิกที่ละเอียดอ่อนของเธอสมควรได้รับคำชื่นชม ผู้ชมจะเกลียดตัวละครนี้เพราะเธอฉลาดเกินไป เจ้าเล่ห์เกินไป และจริงจังเกินไป และเตรียมพบกับการแสดงอันโดดเด่นที่คู่ควรกับรางวัลออสการ์จากโลห์แมนได้เลย เธอโดดเด่นในบทบาทของลูกสาวที่เคารพแม่ของเธอจนกระทั่งเธอตระหนักถึงธรรมชาติภายนอกของความงามและความโหดร้ายในใจของเธอ อิงกริด แม็กนัสเซนไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่เธอคิด และความรักของเธอก็เป็นพิษเหมือนกับดอกโอลีแอนเดอร์สีขาว

Flagrant-Baronessa

White Oleander เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กสาววัยรุ่น (รับบทโดย Alison Lohman) ที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในบ้านพักเด็กกำพร้า ขณะที่แม่ของเธอ (รับบทโดย Michelle Phieffer) ติดคุกเพราะฆ่าคนรักของเธอด้วยดอกไม้พิษ ‘White Oleander’ เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเด็กสาวผู้ไร้พลังและแม่ที่ไร้ความรัก แม้ว่าจะฟังดูน่าเบื่อ แต่ก็สามารถหลีกเลี่ยงช่วงเวลาแบบ Hallmark ซ้ำซากได้ และแสดงให้เห็นถึงความจริงใจได้เป็นอย่างดี

White Oleander นำเสนอเรื่องราวของ Alison Lohman ในบทบาท Astrid Magnussen ที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและเปราะบาง และเราจะติดตามเธอผ่านการต่อสู้ดิ้นรนของเธอ ทั้งในการสร้างสายสัมพันธ์กับแม่และการเอาชีวิตรอดในบ้านพักเด็กกำพร้า พัฒนาการทั้งหมดในชีวิตของเธอดูเป็นธรรมชาติและจริงใจ เช่น การแสวงหาการยืนยันจากชายที่อายุมากกว่า (โคล ฮอเซอร์) ในบ้านอุปถัมภ์แห่งหนึ่งของเธอ และการทำให้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่แปลกประหลาดคล้ายโลลิต้า และส่วนนี้ได้รับการจัดการอย่างดีและได้ผลดีกว่าสถานการณ์ล่อลวงเด็กสาว/ชายที่อายุมากกว่าเรื่องอื่นๆ ที่ฉันเคยเห็นมา

ภาพยนตร์เรื่องนี้มี White Oleander สาวผมบลอนด์หลากหลายคน เช่น มิเชลล์ ฟีฟเฟอร์, อลิสัน โลห์แมน, โรบิน ไรท์ เพนน์ และเรเน่ เซลล์เวเกอร์ ในแต่ละบทบาท และทุกคนก็ดูเหมาะสมกัน ฟีฟเฟอร์เป็นคนภาคภูมิใจ เย็นชา และไร้หัวใจ ซึ่งสิ่งนี้เทียบได้กับความอ่อนโยนและความรักของโลห์แมน White Oleander เป็นภาพยนตร์ที่เศร้ามาก แต่ไม่ได้ดึงเอาความรู้สึกของมนุษย์มาสู่ทุกฉากอารมณ์และการจัดฉาก แม้ว่าจะมีเนื้อหา แต่ก็ไม่น่าเบื่อเลย อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่ฉันจะดูอีก และฉันจะไม่แนะนำให้ผู้ชมชายดู เพราะเป็นภาพยนตร์ที่เน้นไปที่ผู้หญิงเป็นหลัก