ซามูไรพ่อลูกอ่อน ภาค 6 Lone Wolf and Cub White Heaven in Hell 6 (1974)

เรื่องย่อ

“โองะมิ อิตโตะ” Lone Wolf and Cub White Heaven in Hell 6 ซามูไรที่ได้รับมอบหมายให้เป็นเพชฌฆาต มีศักดิ์และอำนาจทำการแทนตัวโชกุนตระกูลโทะกุงะวะ โองะมิ อิตโตะได้รับมอบหมายให้กวาดล้างสามตระกูลที่เป็นปฏิปักษ์ต่อโชกุน ทำให้ถูกอาฆาตพยาบาท โดยเฉพาะจาก “ยาเงียว เร็ทสึโด” แห่งตระกูลยาเงียว โองะมิ อิตโตะถูกหักหลัง ถูกปลดจากตำแหน่งและตั้งข้อหากบฏ ภรรยาและลูกน้องถูกฆ่าตาย มีเพียงลูกชายวัยขวบเศษ “โองะมิ ไดโกโร” ที่รอดชีวิต โองะมิ อิตโตะกลายเป็นซามูไรรับจ้าง ออกร่อนเร่เดินทางไปพร้อมกับลูกน้อยที่นั่งในรถเข็น โดยถูกตามล่าจากศัตรู ตลอดการเดินทาง

ผู้กำกับ

Yoshiyuki Kuroda

บริษัท ค่ายหนัง

Katsu Production
Toho Film (Eiga) Co. Ltd.

นักแสดง

Tomisaburô Wakayama
Akihiro Tomikawa
Junko Hitomi
Gorô Mutsumi
Daigo Kusano
Jirô Miyaguchi

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

gbill

ซีรีส์เรื่องนี้ออกฉายด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่เสียงคร่ำครวญด้วยภาคที่ 6 และภาคสุดท้าย Lone Wolf and Cub White Heaven in Hell 6 โดยจะแข่งขันกับภาคที่ 2 (River Styx) สำหรับภาคที่ฉันชอบที่สุด เพราะมีนักรบใต้ดินที่เท่สุดๆ และฉากสุดวิเศษบนเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ การถ่ายภาพทำได้ยอดเยี่ยมมาก และมีนักรบที่ยอดเยี่ยมมากมาย เริ่มด้วยผู้หญิงแกร่งที่เล่นกลมีดสั้นและฆ่าคู่ซ้อมสามคนอย่างใจเย็นก่อนจะออกเผชิญหน้ากับ Lone Wolf อย่างไรก็ตาม ดาวเด่นตัวจริงคือลูกนอกสมรสที่ขุดพบนักรบสามคนที่ถูกฝังไว้เป็นเวลา 42 วันหลังจากพิธีกรรมแห่งความตายเพื่อฟื้นคืนชีพขึ้นมาเป็น “วิญญาณอมตะที่รุนแรง” พวกเขาขุดรูใต้ดินและฆ่าทุกคนที่ Lone Wolf สัมผัส และฉันชอบที่เขาดูเหมือนตกอยู่ในอันตรายมากกว่าหนึ่งครั้งด้วยความกลัวอย่างแท้จริงในดวงตาของเขา ซึ่งต่างจากท่าทีสงบนิ่งธรรมดาของเขา

มีฉากต่อสู้ที่จัดวางได้อย่างยอดเยี่ยม รวมถึงฉากที่ท่าเรือในตอนกลางคืนซึ่งนำไปสู่ดงกก โดยที่ Lone Wolf เกือบจะถูกดูดเข้าไปในหนองบึง นอกจากนี้ยังมีฉากการร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง/ข่มขืนที่น่าเสียดาย (และไม่จำเป็น) ซึ่งดูเหมือนว่าจะทำขึ้นเพื่อให้ตกใจและเพิ่มความเปลือยเปล่าให้กับภาพยนตร์ แต่โชคดีที่ฉากนี้สั้นมาก เนื้อเรื่องไม่ซับซ้อนและกระชับ ซึ่งช่วยเสริมให้ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าสนใจขึ้น และนำไปสู่ฉากเล่นสกีที่น่าจดจำท่ามกลางหิมะ โดยมีฝูงผู้โจมตีไล่ตาม Lone Wolf ในจุดนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้มีกลิ่นอายของเจมส์ บอนด์ ถึงขนาดมีเพลงประกอบของ 007 เล็กน้อย น่าเสียดายที่ Tomisaburo Wakayama ถอนตัวออกจากแฟรนไชส์นี้ โดยไม่พอใจที่ไม่ได้รับบทบาทในซีรีส์ทางทีวีที่เริ่มต้นขึ้น เพราะจบลงด้วยความรู้สึกที่ยังไม่คลี่คลาย แม้ว่าจะไม่ใช่ฉากที่ทำให้ความสนุกของภาพยนตร์เรื่องนี้ลดลงก็ตาม

jamesrupert

ตอนที่ 6 ของบันทึกเหตุการณ์อันน่าสยดสยองของ Ogami Itto (Tomisaburo Wakayama) และลูกชายของเขาได้พบกับคู่รักคู่นี้ในภาคเหนือของญี่ปุ่นที่หนาวเหน็บ ซึ่งเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะเป็นผืนผ้าใบสีขาวบริสุทธิ์สำหรับภาพศิลปะสาดสีสีแดงสดของฆาตกรที่ล่องลอยไปมา เมื่อเนื้อเรื่องเริ่มคลี่คลายลง ในที่สุด Itto ก็ต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มคนชั่วร้ายในตระกูล Yagyu ที่นำโดย Lord Yagyu Retsudo ผู้มีตาเดียว Lone Wolf and Cub White Heaven in Hell 6 (ซึ่งตอนนี้เกือบจะสละครอบครัวทั้งหมดของเขาไปแล้วในการตามล่า ‘Lone Wolf and Cub’) นอกเหนือจากการคุกคามด้วยดาบ หอก และมีดบินแล้ว แอนตี้ฮีโร่ร่างท้วมแต่ร้ายกาจคนนี้ยังต้องเผชิญหน้ากับ Tsuchigumo ซึ่งเป็นกลุ่มพ่อมดที่คอยเก็บความลับและคอยส่งลูกน้องที่ขุดรูตามเขาไป ภาพยนตร์เรื่องนี้กลับมาสู่ความสยองขวัญแบบเกินจริงอีกครั้งหลังจาก ‘Land of Demons’ (1973) ที่ค่อนข้างสงบเสงี่ยม โดยมีเสียงฟู่ๆ น้ำพุร้อนสีแดง

และมีคนถูกผ่าครึ่งอย่างน้อยหนึ่งคน (แต่ฉากสำคัญจริงๆ คือการเสียบไม้ร่วมกันระหว่างพี่น้องที่น่าจดจำและไม่เหมือนใคร (ในหลายๆ แง่มุม)) ตามปกติของซีรีส์นี้ การกำกับและการถ่ายภาพนั้นยอดเยี่ยม แม้ว่าดนตรีจะฟังดูคล้ายกับดนตรีประกอบละครตำรวจของ Motown ในยุค 70 มากกว่าละครเพลงยุคเอโดะก็ตาม Wakayama ยังคงยอดเยี่ยมในบทนักฆ่าพเนจรที่ดูไม่โดดเด่นแต่มีความสามารถเหนือชั้น และ Akihiro Tomikawa ก็สนุกดีที่จะได้ชมในบท Diagoro ลูกชายวัยเตาะแตะของเขา (และผู้ร่วมฆ่า) ซึ่งเดินทางใน ‘รถเข็นเด็ก’ ที่น่าเกรงขาม น่าเสียดายที่การเมืองการผลิตทำให้ซีรีส์นี้จบลงก่อนเวลาอันควร โดยเรตสึโดผู้ชั่วร้ายหนีไปต่อสู้ในวันอื่น ซึ่งน่าเศร้าที่ไม่มีวันมาถึง (อย่างน้อยในโรงภาพยนตร์ ตอนจบสามารถรับชมได้ในมังงะที่ใช้ชื่อเดียวกัน) ความสนุกที่น่ากลัวสำหรับแฟนๆ ของนักดาบผู้อดทน จิไดเงกิ และภาพยนตร์สาดสี

christopher-underwood

บทสรุปที่ยอดเยี่ยมของซีรีส์ที่ยอดเยี่ยมด้วยปรัชญาซามูไรที่คลุมเครือน้อยลงและฉากต่อสู้ที่สร้างสรรค์และออกแบบท่าเต้นได้อย่างยอดเยี่ยม ฉากหิมะอันน่าทึ่งที่เปิดและปิดเรื่องนั้นช่างน่าทึ่ง และในขณะที่รับชมก็จินตนาการถึงความยากลำบากในการถ่ายทำได้เท่านั้น ต่อมาฉันพบว่าฉากสั้นๆ เหล่านี้ใช้เวลาถ่ายทำประมาณหกสัปดาห์ โดยเด็กน้อยเล่นเป็นลูกหมีร้องไห้เพราะความหนาวเย็น และ “พ่อ” ของเขาก็เกือบจะล้มลงหลายครั้ง เป็นตอนที่น่าทึ่งในหลายๆ ด้าน

และไม่เพียงเท่านั้นในแง่ของการถ่ายภาพซึ่งดูดีขึ้นกว่าเดิมด้วยช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ฉันคิดว่าฉันอ้าปากค้างจริงๆ เมื่อกองกำลังฝ่ายตรงข้ามปรากฏตัวบนสันเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ตอนจบที่นี่แตกต่างจากในมังงะ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะภาพยนตร์มาก่อนที่จะจบเรื่อง เห็นได้ชัดว่าผู้สร้างภาพยนตร์กระตือรือร้นที่จะดำเนินเรื่องต่อในซีรีส์นี้ แม้จะห่างไกลจากความผิดหวังอย่างที่ฉันกังวล แต่ภาพยนตร์เรื่องที่ 6 และเรื่องสุดท้ายในซีรีส์นี้เป็นวิธีที่ดีในการสรุปประสบการณ์โดยรวมที่สนุกสนานและมหัศจรรย์ที่สุด โดยมีฉากรุนแรงนองเลือดค่อนข้างเยอะ

kev

ภาพยนตร์ชุด “Lone Wolf and Cub/Baby Cart” เรื่องที่ 6 และเรื่องสุดท้าย Lone Wolf and Cub White Heaven in Hell 6 แสดงให้เห็นว่าภาพยนตร์ที่ทำออกมาได้อย่างสวยงามสามารถทำให้แนวคิดที่ไร้สาระที่สุดกลายเป็นจริงได้อย่างไร ระหว่างการเดินทางของ Ogami Itto ไปสู่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับศัตรูตัวฉกาจ Retsudo ผู้นำของตระกูล Yagyu ผู้ชั่วร้าย เราได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่าง ตั้งแต่การร่วมประเวณีระหว่างพี่น้องที่แทบจะกลายเป็นการร่วมประเวณีกับศพ ซามูไรซอมบี้ที่สามารถขุดดินเหมือนหนอน การชำแหละร่างกายแบบต่างๆ ตามปกติ การต่อสู้บนสกีหิมะ และอาวุธรถเข็นเด็กที่ประณีตที่สุดเท่าที่มีมา ซึ่งรวมถึงเกราะป้องกันอัตโนมัติด้วย! เช่นเคย ภาพต่างๆ ได้รับการจัดวางอย่างสวยงาม ฉากแอ็กชั่นได้รับการออกแบบท่าเต้นได้อย่างยอดเยี่ยม แนวคิดของเนื้อเรื่องนั้นเหลือเชื่ออย่างยอดเยี่ยม และดนตรีประกอบที่ไพเราะก็สมบูรณ์แบบมาก หากดูจากบริบทแล้ว สิ่งเหล่านี้ถือว่าไร้สาระ แต่หากดูจากบริบทแล้ว ถือว่ายอดเยี่ยมมาก

I_Ailurophile

แม้ว่าจะยังคงได้รับการสนับสนุนจาก Katsu และ Toho แต่สิ่งที่น่าสังเกตก็คือภาคที่หกและภาคสุดท้ายของซีรีส์คลาสสิกเรื่อง ‘Lone wolf and cub’ นี้มีการเปลี่ยนแปลงบุคลากรที่สำคัญที่สุดในบรรดาทั้งหมด คุโรดะ โยชิยูกิเป็นผู้กำกับในซีรีส์นี้เป็นครั้งแรก นักแต่งเพลงอย่างมูไร คูนิฮิโกะรับหน้าที่แทนซากุไร เออิเคน นักแต่งเพลงประจำซีรีส์ และที่สำคัญกว่านั้น นากามูระ สึโตมุ อดีตผู้เขียนร่วมได้รับเครดิตการเขียนบทเพียงคนเดียว เนื่องจากโคอิเกะ คาซูโอะ ผู้สร้างมังงะไม่ได้กลับมาดัดแปลงบทภาพยนตร์อีกเลย เป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่จะพิจารณาว่าการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวอาจหมายถึงอะไรสำหรับภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายเรื่อง ‘สวรรค์สีขาวในนรก’

และบางคนอาจคิดว่าเราน่าจะได้รู้บางส่วนตั้งแต่เริ่มต้น เนื่องจากดนตรีประกอบในฉากเครดิตเปิดเรื่องนั้นมาจากภาพยนตร์ฮอลลีวูดยุค 70 โดยตรง อีกครั้งหนึ่ง นับตั้งแต่เริ่มมีการสร้างเรื่องราวนี้ขึ้น เรื่องราวนี้ก็ได้ผสมผสานระหว่างความคลาสสิกและความจริงจัง ซึ่งชวนให้นึกถึง jidaigeki ที่ได้รับการยกย่องจากปีก่อนๆ และฉากที่เอาแต่ใจตัวเองและรุนแรง ซึ่งต่อมาก็ได้กลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้สร้างภาพยนตร์อย่าง Miike Takashi และ Quentin Tarantino บทสุดท้ายนี้จะยังคงอยู่ต่อไปได้อย่างไร และจะนำไปเปรียบเทียบกับพี่น้องของมันได้อย่างไร โชคดีที่แม้ว่าจะมีความหยาบคายอยู่บ้าง ซึ่งก็ถือว่าไม่ได้แตกต่างจากสิ่งที่เราเคยเจอมาก่อน แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังคงมีความคล้ายคลึงกับภาพยนตร์รุ่นก่อนๆ และในท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงให้ความบันเทิงได้อย่างที่เราคาดหวัง

ฉันไม่ได้ไม่เคารพ Murai เมื่อฉันบอกว่าคะแนนของเขาอาจเป็นจุดอ่อนที่สุดในเรื่องนี้ มันไม่ได้แย่โดยเฉพาะ และไม่ใช่ว่าแฟรนไชส์นี้จะไม่มีแนวโน้มที่จะฟุ่มเฟือยมาก่อน อย่างไรก็ตาม รสชาติของธีมที่เด่นชัดที่สุดของ Murai นั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นก้าวที่ก้าวข้ามการเลือกสร้างสรรค์ที่แปลกประหลาดที่สุดที่เคยทำในที่อื่นๆ ตลอดการผลิตเหล่านี้ (เช่น ของจุกจิกทั้งหมดที่ใช้ตกแต่งรถเข็นของ Daigoro) และยังมีโทนสีที่ขัดแย้งกันอีกด้วย อย่างไรก็ตาม

การมีส่วนสนับสนุนของเขาไม่ใช่แนวโน้มที่ฟุ่มเฟือยเพียงอย่างเดียว เพราะโครงเรื่องยังเกี่ยวข้องกับลัทธิลึกลับและเวทมนตร์ดำในระดับที่สำคัญ ซึ่งเหนือกว่าการบอกเป็นนัยถึงจิตวิญญาณที่ฝังรากลึกซึ่งอาจโผล่ขึ้นมาเป็นครั้งคราวก่อนหน้านี้ ฉันไม่คุ้นเคยกับมังงะของ Koike ดังนั้นฉันจึงไม่ทราบว่านี่เป็นองค์ประกอบที่มองเห็นได้ชัดเจนกว่าในสื่ออื่นหรือไม่ และฉันไม่ได้ต่อต้านการเติมจินตนาการลงในแอ็คชั่นผจญภัยของฉันเลย – อันที่จริงแล้ว ฉันรู้สึกขอบคุณมาก – แต่ข้อเท็จจริงก็คือการรวมเอาสิ่งนี้เข้ามานั้นแตกต่างอย่างชัดเจนจากแนวทางที่ใช้ในการทำภาพยนตร์ห้าเรื่องก่อนหน้า Lone Wolf and Cub White Heaven in Hell 6 ‘สวรรค์สีขาวในนรก’ อาจเป็นภาพยนตร์เรื่องที่หกที่นำ Tsuchigumo มาใช้ในลักษณะที่หลีกเลี่ยงพลังเวทมนตร์ของพวกมัน หรืออาจเป็นภาพยนตร์เดี่ยวที่โอบรับความเพ้อฝันนั้นอย่างสมบูรณ์ แต่ก็อาจไม่น่าเชื่อเท่าที่ควร เนื่องจากมุ่งหวังที่จะเป็นทั้งสองอย่าง

ถึงกระนั้น ฉันอาจจะวิจารณ์เกินเลยไป ฉันไม่รู้ว่าเรื่องเล็กน้อยบางอย่างเป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้หรือไม่ แต่โดยรวมแล้ว มันก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้เรื่องก่อนหน้าเลย อย่างน้อยก็ในแง่หนึ่ง เรื่องนี้อาจมีข้อได้เปรียบเหนือเรื่องอื่นๆ อย่างแท้จริง เพราะ Tsuchigumo เป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อตัวเอก Itto และลูกชาย Daigoro รวมถึงผู้คนรอบข้างพวกเขา ในระดับที่แฟรนไชส์นี้ไม่เคยทำได้มาก่อน Itto และ Daigoro พบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเทียบได้ และเดิมพันสำหรับคู่หูที่เป็นชื่อเรื่องก็ไม่เคยสูงเท่านี้มาก่อน เมื่อมีแกนหลักดังกล่าวแล้ว เรื่องราวอาจเน้นหนักมากขึ้นกว่าเดิมก็ได้

พ่อและลูกยังคงเป็นแกนหลักของเรื่อง เช่นเดียวกับปัญหาของอิตโตะกับตระกูลยางิวที่หลอกลวง แต่เรื่องราวกลับถูกย่อให้เหลือเพียงการนำเสนอที่กระชับที่สุดเพื่อเน้นย้ำถึงความโหดร้ายและอันตรายของตระกูลซึจิกุโม และการต่อสู้ที่ทวีความรุนแรงขึ้นของอิตโตะกับศัตรูของเขา ซึ่งสิ่งนี้ใช้ได้กับทุกองค์ประกอบของบทภาพยนตร์ ถือเป็นเครดิตอันยอดเยี่ยมของนากามูระ และแม้จะมีส่วนที่น่าสงสัยกว่านั้น ผลลัพธ์ที่ได้ก็ชวนติดตาม น่าสนใจ และน่าตื่นเต้นมาก ในฐานะผู้ชม เรารักภาพยนตร์ส่วนใหญ่ที่เราคิดว่าไร้ที่ติ แต่ภาพยนตร์ยังบอกอะไรบางอย่างที่พิเศษเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วยจุดแข็งและคุณค่าที่โดดเด่นที่สามารถเปล่งประกายอย่างเจิดจ้าได้แม้จะมีข้อบกพร่องที่ชัดเจนเหมือนกัน