Adore (2013) รักต้องห้าม เสน่หาเกินห้ามใจ

เรื่องย่อ

ลิล (นาโอมิ วัตส์) และ รอซ (โรบิน ไรท์) Adore สองเพื่อนรักที่คบกันยาวนานตั้งแต่เด็ก จนพวกเธอมีลูกชายโตเป็นหนุ่ม เอียน (ซาเวียร์ ซามูเอล) เป็นลูกชายของลิล ส่วนทอม (เจมส์ เฟรีเชวิลล์) เป็นลูกชายของรอซ วันหนึ่งทอมเห็นแม่ของเขาออกห้องของเอียน เขาจึงไปมีอะไรกับลิลเป็นการเอาคืน พวกเขาพยายามจะหยุดความสัมพันธ์นี้ แต่มันก็ยิ่งถลำลึก พวกเขาพบความสุขในแบบที่ไม่คาดคิด แต่มันจะเป็นแบบนี้ไปตลอดได้อย่างไร และความสัมพันธ์ของพวกเขาจะจบลงตรงไหน

ผู้กำกับ

Anne Fontaine

บริษัท ค่ายหนัง

Gaumont
Screen Australia

นักแสดง

Naomi Watts
Robin Wright
Xavier Samuel
James Frecheville
Ben Mendelsohn
Jessica Tovey

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

jeansheridan

ฉันไม่แปลกใจเลยที่นักวิจารณ์ส่วนใหญ่มักวิจารณ์หนังเรื่องนี้ว่าเป็นหนังขยะ Adore บางคนก็ใจดีพอที่จะบอกว่าหนังเรื่องนี้ทำออกมาได้ดีมาก นักวิจารณ์คนหนึ่งบอกว่าหนังเรื่องนี้ไม่มีอะไรเหมือนกับเรื่องราวของโดริส เลสซิ่งเลย และนักวิจารณ์คนนั้นก็ไม่ได้อ่านเรื่องนี้มานานแล้ว หนังเรื่องนี้ถ่ายทอดบรรยากาศของนวนิยายเรื่องนี้ได้ดีมาก บรรยากาศริมชายหาดที่แสนสบาย ความพิเศษของครอบครัวทั้งสอง มิตรภาพอันลึกซึ้งระหว่างผู้หญิง …ทุกอย่างอยู่ในนวนิยายเรื่องนี้ นวนิยายเรื่องนี้ยังมีเรื่องเซ็กส์ด้วย เพียงแต่ไม่ชัดเจนแต่ก็ชัดเจน หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่ให้อารมณ์เหมือนกับนวนิยายเรื่องนี้ เป็นหนังที่ทำให้เราได้เห็นกลุ่มคนเฉพาะกลุ่มหนึ่ง ในความคิดของฉัน เรื่องนี้ก็เหมือนกับว่ากำลัง “จะเกิดอะไรขึ้นถ้า” นวนิยายเรื่องนี้มีตอนจบที่คลุมเครือพอๆ กัน ฉันคิดว่าตอนจบดูหดหู่กว่าหนังนิดหน่อย แต่ก็ยังคุ้มค่าที่จะอ่าน เธอคือหนึ่งในนักเขียนแนวเฟมินิสต์ที่ยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษที่ 20 และเป็นเรื่องราวที่อ่านง่าย อบอุ่นและเย้ายวนมาก

l_rawjalaurence

ในชนบทของนิวเซาธ์เวลส์ เพื่อนสมัยเด็กที่ตอนนี้กลายเป็นคุณแม่แล้วอย่างรอซ (รับบทโดยโรบิน ไรท์) และลิล (รับบทโดยนาโอมิ วัตต์) ใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ชีวิตของพวกเขาดูสงบสุขราวกับอยู่ในความฝัน ชีวิตของพวกเธอดูเหมือนจะสุขสบาย รซเปิดแกลเลอรีศิลปะ ในขณะที่ลิลดูเหมือนจะไม่ทำงาน แต่ก็สามารถใช้ชีวิตที่ดีในฐานะแม่ม่ายได้อย่างสบายๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อภาพยนตร์ดำเนินไป Adore ผู้หญิงทั้งสองก็ตกหลุมรักลูกชายของอีกฝ่าย รซตกหลุมรักทอม (รับบทโดยเจมส์ เฟรชวิลล์) ลูกชายของลิล และลิลก็ตกหลุมรักเอียน (รับบทโดยซาเวียร์ ซามูเอล) ลูกชายของรอซ ทั้งสองพยายามยุติความสัมพันธ์ของตนเอง

โดยเชื่อว่าตนเองคิดผิด แต่กลับพบว่าตนเองทำไม่ได้ ส่งผลให้เกิดความอกหักและสูญเสีย มีหลายเหตุผลที่ทำให้ต้องชมภาพยนตร์เรื่อง TWO MOTHERS ประการแรกคือภาพถ่ายทิวทัศน์ริมทะเลในชนบทที่สวยงาม (โดยคริสตอฟ โบการ์น) เต็มไปด้วยหาดทรายและทะเลสีฟ้าคราม ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตัวเอกทั้งสี่คนไม่ต้องการออกจากสถานที่นี้เลย แม้ว่าทอมจะย้ายไปที่ซิดนีย์ในช่วงสั้นๆ เพื่อประกอบอาชีพเป็นผู้กำกับละครก็ตาม TWO MOTHERS ยังมีการแสดงที่ยอดเยี่ยมถึงสี่ครั้ง: วัตต์และไรท์แสดงได้โดดเด่นมากในบทบาทของแม่ทั้งสองคน ใบหน้าของพวกเธอเริ่มแสดงสัญญาณของวัยกลางคน

แต่ยังคงความมีชีวิตชีวาของวัยเยาว์เอาไว้ได้มาก ผู้กำกับแอนน์ ฟองเทนใช้กล้องจับจ้องใบหน้าของพวกเธอขณะที่พวกเธอครุ่นคิดถึงคุณธรรมของสิ่งที่พวกเธอทำ และตัดสินใจอย่างสิ้นหวังว่าจะทำอะไรให้ดีที่สุด โดยยังคงยึดมั่นในสัญชาตญาณของพวกเธอไว้ ในตอนจบของภาพยนตร์ เมื่อพวกเขาพิจารณาถึงสิ่งที่พวกเธอทำไป พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ฉากต่างๆ นั้นดูน่าประทับใจอย่างเหลือเชื่อ: ไรท์อยู่เบื้องหน้า และวัตต์อยู่เบื้องหลังพยายามอธิบายว่าทำไมเธอถึงทำอย่างนั้น เหตุผลหลักประการที่สามในการชมภาพยนตร์เรื่องนี้คือบทภาพยนตร์ที่เขียนโดยฟองเทนและคริสโตเฟอร์ แฮมป์ตัน หลังจากผลงานของดอริส เลสซิ่ง ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ตัดสินพฤติกรรมของตัวละครแต่อย่างใด แต่กลับกระตุ้นให้เราไตร่ตรองถึงกลไกการทำงานของอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ซึ่งมักจะขัดต่อหลักศีลธรรม บางทีภาพยนตร์เรื่องนี้อาจยาวเกินไปเล็กน้อย ตอนจบดูยืดเยื้อไปสักหน่อย แต่ภาพสุดท้ายของตัวละครเอกทั้งสี่คนกำลังนั่งอาบแดดบนแพไม้ โดยมีกล้องวางอยู่เหนือพวกเขาโดยตรง ถือเป็นภาพที่น่าจดจำ

FrostyChud

บางทีอาจเป็นเพราะตอนนี้ฉันเป็นโสด แต่ต่างจากนักวิจารณ์คนอื่นๆ ฉันเห็นความเจ็บป่วยมากกว่าที่ฉันต้องการ นักวิจารณ์คนอื่นๆ ชื่นชมการแสดงของโรบิน ไรท์ในบทบาท “ผู้หญิงที่เข้มแข็ง” อะไรนะ ผู้หญิงพวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่ง… พวกเธอขี้ขลาดและอ่อนแอ พวกเธอยอมแพ้ต่อข้อห้ามขั้นสูงสุด: การร่วมประเวณีระหว่างแม่กับลูก แน่นอนว่าพวกเธอไม่ได้ข้ามเส้นนั้นอย่างเป็นทางการ… แต่พวกเธอก็อาจจะข้ามเส้นนั้นก็ได้ เหตุผลที่การร่วมประเวณีระหว่างพี่น้องถือเป็นสิ่งต้องห้าม Adore (ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม) ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการผสมพันธุ์ในสายเลือดเดียวกัน… แต่เพราะมันนำไปสู่ความพินาศทางอารมณ์ ไม่มีอะไรที่ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ทางอารมณ์ของคนเราได้เท่ากับการทำให้เส้นแบ่งนี้เลือนลางไป

ฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จในเรื่องนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครทั้งสี่คนนี้เป็นเรื่องเลวร้าย เด็กผู้ชายสองคนที่แคระแกร็นและไม่มีสมอง… ผู้หญิงแก่สองคนที่ยังคงหัวเราะคิกคักเหมือนเด็กสาววัยรุ่นเมื่ออยู่ด้วยกัน ลองนึกภาพสัตว์ประหลาดเหล่านี้ในอีกยี่สิบปีข้างหน้า สังเกตว่าไม่มีใครสนใจอะไรเลย…ใช่ เราเห็นคำใบ้ผิวเผินว่าพวกเขาสนใจในบางอย่างนอกเหนือไปจากการหลอมรวมเข้ากับร่างกายของกันและกัน (หอศิลป์ ธุรกิจเรือยอทช์ โรงละคร) แต่ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ภายนอกตัวละครโดยสิ้นเชิง พวกเขาไม่เคยใช้ภาษาซึ่งกันและกันด้วยเหตุผลอื่นใดนอกจากเพื่อล่อลวงซึ่งกันและกัน การสูญเสียพลังปลดปล่อยที่ชื่อ Logos นี้

เป็นผลจากการร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง หากคุณข้ามเส้นนี้ไป คุณจะพินาศไปจากโลกภายนอก…สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือเกาะลอยน้ำเล็กๆ ของคุณในมหาสมุทร ผู้หญิงสองคนนี้กับแก้วไวน์ที่ไม่มีวันหมด เสียงหัวเราะไร้สาระ ความเย่อหยิ่ง ความหลงตัวเอง…ล้วนแต่ชั่วร้าย ลูกชายของพวกเขาก็ไม่น่าชอบเช่นกัน และแม้ว่าพวกเขาจะถูกพรรณนาว่าเป็นผู้ยุยงในความหมายแคบๆ ของคำนี้ แต่โดยนิยามแล้ว พวกเขาคือเหยื่อ ความล้มเหลวในการพยายามแยกตัวออกจากครรภ์ของพวกเธอสามารถโทษผู้หญิงสองคนนี้ได้ที่ปฏิเสธที่จะเสียสละสิ่งใดๆ เพื่อความสุขอันล้ำค่าของพวกเธอ

ฉันกำลังนึกถึงฉากที่เอียนเผยความจริงและส่งภรรยาและลูกๆ หนีไปบนภูเขา เมื่อเอียนกล่าวอ้างว่าเขาพูดความจริงอย่างถูกต้อง ร็อซก็ตำหนิเขาด้วยการใช้เล่ห์เหลี่ยมที่น่ากลัวเกี่ยวกับ “การทำร้ายผู้อื่น” หรืออะไรก็ตาม ผู้กำกับทำได้ดีในเรื่องนี้ในการอธิบายโดยไม่ต้องเน้นย้ำประเด็นว่าการร่วมประเวณีระหว่างพี่น้องและ Logos/ความเป็นปัจเจกบุคคลนั้นเข้ากันไม่ได้ และแม้ว่าคุณจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อบอกความจริง แต่สถานการณ์นั้นก็ไร้ความซื่อสัตย์ในตัวมันเองจนไม่สามารถไถ่ถอนได้ด้วยการยอมรับในรูปแบบใดๆ

Horst_In_Translation

เป็นภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของผู้กำกับแอนน์ ฟองเทน Adore ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล BAFTA ซึ่งอาจเป็นชาวลักเซมเบิร์กที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในวงการภาพยนตร์ในปัจจุบัน และเช่นเดียวกับผลงานก่อนหน้านี้ของเธอ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการศึกษาตัวละครที่เน้นไปที่ผู้หญิงเป็นหลัก โดยเน้นไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ซึ่งอาจถือได้ว่าเลวร้ายหรือปกติอย่างสมบูรณ์แบบ ขึ้นอยู่กับว่าคุณมองหัวข้อและมุมมองอย่างไร เรื่องราวสรุปได้อย่างรวดเร็ว เราได้เห็นเพื่อนสนิทสองคน (วัตต์และไรท์) ที่ตกหลุมรักลูกชายของกันและกัน ซึ่งตัวพวกเขาเองก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเช่นกัน แน่นอนว่าความสัมพันธ์แบบนี้ถือเป็นเรื่องต้องห้าม

ดังนั้นพวกเขาจึงเก็บเป็นความลับโดยรู้ว่าความสัมพันธ์จะสิ้นสุดลงในที่สุดเมื่อเด็กผู้ชายพบกับคู่ครองในวัยเดียวกัน แต่จะเป็นเช่นนั้นจริงหรือ? ภาพยนตร์เรื่องนี้มีจุดอ่อนอยู่บ้าง เช่น การทำให้ตัวละครของไรท์และวัตต์ที่แก่ตัวลงนั้นดูเหมาะสมกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในช่วงเวลาต่างๆ เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย สำหรับเด็กผู้ชาย พวกเขาทำได้ดีในการเปลี่ยนเสื้อผ้าและสไตล์ แต่สำหรับผู้หญิงแล้ว มันเป็นความท้าทายที่ยากเกินกว่าจะเชี่ยวชาญ โดยรวมแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ถือเป็นหนังที่ปฏิวัติวงการหรือควรดูเป็นอย่างยิ่ง แต่ฉันก็ยังแนะนำให้ดูอยู่ดี การแสดงที่ยอดเยี่ยม

รวมไปถึงปฏิสัมพันธ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาของตัวละครที่เกี่ยวข้องกับความรักแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัส (นั่นคือคำที่ถูกต้องหรือเปล่า ลองนึกถึงความรักแบบสามเส้าที่มีมุมที่สี่ดูสิ) ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้คุ้มค่าแก่การชม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะตัวละครผลไม้ต้องห้าม แต่ยังรวมถึงวิญญาณที่น่าสงสารเหล่านั้นที่เกี่ยวข้องกับทุกคนในสี่คนด้วย ไม่ว่าจะเป็นสามี เพื่อนร่วมงานในครึ่งแรก และเด็กผู้หญิงสองคนในครึ่งหลัง อีกสิ่งหนึ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้คือมันมีพื้นที่ให้พูดคุยกันจริงๆ พวกเขาควรแยกทางกันตั้งแต่ตอนที่เรื่องเริ่มต้นหรือไม่ พวกเขาทำได้ไหม

ปฏิกิริยาของตัวละครของไรท์เหมาะสมหรือไม่ในตอนที่ตัวละครของวัตต์ถูกทิ้งให้อยู่กับเด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า ฉันคิดว่าไม่ ส่วนนี้ทำให้ฉันกังวลมาก ทำไมต้องเสียสละในเมื่อแรงดึงดูดและความรักยังคงอยู่ มันเกินจริงเกินไปสำหรับรสนิยมของฉัน Adore การกระทำของพวกเขาในตอนแรกผิดศีลธรรมหรือไม่ ตัวละครของวัตต์ควรบอกเพื่อนสนิทของเธอเกี่ยวกับการกลับมาคืนดีกันหรือไม่ แล้วตอนจบล่ะ เรื่องราวจะดำเนินต่อไปอย่างไรหลังจากนั้น? โดยส่วนตัวแล้ว ฉันเชื่อว่าไม่มีตัวละครตัวใดเลยที่ต้องโทษ เพราะพวกเขาเพียงแค่ทำตามหัวใจของตัวเอง พวกเขาควรทำอะไรที่ขัดต่อแรงกระตุ้นนี้เพียงเพราะขนบธรรมเนียมทางสังคมหรือไม่? ฉันว่าตราบใดที่ไม่มีการร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่มีในกรณีนี้ ผู้ชายทุกคนคือผู้กำหนดโชคชะตาของตัวเอง