The Warrior’s Way (2010) มหาสงครามโคตรคนต่างพันธุ์

เรื่องย่อ

Yang นักดาบที่เก่งที่สุดในโลกบรรจุมันและออกจากญี่ปุ่นเพื่อไปหาเพื่อนเก่าใน Wild West แทนที่จะฆ่าราชินีทารกของตระกูลคู่แข่ง The Warrior’s Way เขาอุ้มทารกไปยังเมืองที่รกร้างว่างเปล่าของเพื่อนเขา เพื่อนเสียชีวิตไปแล้วหยางจึงเปิดร้านซักผ้าและนั่งลงแขวนเสื้อผ้าเปียกปลูกดอกไม้เลี้ยงทารกและพบว่าตัวเองดึงดูดลินน์หญิงสาวผมแดงที่มีอดีตอันน่าเศร้า ตราบใดที่หยางยังเก็บดาบของเขาเอาไว้คู่แข่งของเขาจะไม่พบเขา แต่กลุ่มมือปืนที่ด่าทอสร้างความหวาดกลัวให้กับเมืองและคุกคามลินน์ การประลองเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เมื่อชักดาบแล้วหยางจะหาที่พักผ่อนบ้านและครอบครัวได้หรือไม่?

ผู้กำกับ

Sngmoo Lee

บริษัท ค่ายหนัง

Rogue

นักแสดง

Jang Dong-gun
Kate Bosworth
Geoffrey Rush
Danny Huston
Tony Cox
Lung Ti
Analin Rudd

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

bowmanblue

บางครั้งภาพยนตร์ก็มีทุกสิ่งทุกอย่างที่ลงตัวบนกระดาษ แต่กลับทำพลาดได้ในที่สุด ‘The Warrior’s Way’ กลับตรงกันข้าม ไม่มีอะไรที่ควรจะลงตัวที่นี่ แต่ทุกอย่างก็ลงตัวกันจนกลายเป็นภาพยนตร์ที่น่าดู ดงกุนจังเป็น ‘นักรบ’ The Warrior’s Way ตามชื่อเรื่อง แต่ไม่ต้องรู้สึกแย่เกินไปหากคุณยังไม่เคยได้ยินชื่อเขา เพราะ – เห็นได้ชัดว่า – นี่เป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องแรกของเขา เขารับบทเป็นนักสู้ชาวตะวันออกที่ออกจากบ้านเกิดด้วยความอับอายเมื่อพบว่าไม่สามารถฆ่าทายาทวัยเยาว์ของตระกูลคู่แข่งได้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเรื่องราวเกิดขึ้นในอดีต – เรื่องแบบนี้ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนักในทุกวันนี้ (หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น!) ดังนั้น เขาจึงมุ่งหน้าไปยัง ‘ตะวันตกสุดแดนเถื่อน’ ของอเมริกา ซึ่งเขาตั้งรกรากอยู่ในเมืองเล็กๆ ในทะเลทรายและดูแลลูกสาว (บุญธรรม) ของเขา น่าเสียดายที่ตระกูลที่เขาตกเป็นเหยื่อมีแนวคิดอื่นและทำตามเขา

อย่างไรก็ตาม อย่าคาดหวังว่าจะมีการต่อสู้แบบเต็มรูปแบบตั้งแต่แรก ฉันหวังว่าการบอกว่านินจาชั่วร้ายเหล่านี้ไม่ได้ติดตามเขาไปทันทีคงไม่ถือเป็นการ “สปอยล์” มากเกินไปนัก ซึ่งทำให้พระเอกของเรามีเวลาเหลือเฟือที่จะได้รู้จักชาวเมืองใหม่ของเขา และหากคุณเห็นการตลาดที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์เรื่องนี้ คุณจะสังเกตเห็นว่านักแสดงที่ผู้ชมชาวตะวันตกของเราคุ้นเคยกันดีนั้นอยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่น ได้แก่ เคต บอสเวิร์ธ เจฟฟรีย์ รัช และแดนนี่ ฮัสตัน พวกเขาล้วนแต่เก่งกาจ แต่ได้รับเลือกให้เล่นเป็นอันดับต้นๆ เนื่องจากคนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าดงกุนจังคือใคร และนั่นก็เป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับเขา เพราะเขามีความสามารถมากพอที่จะเป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์ประเภทนี้

ไม่ต้องกังวล มีฉากแอ็กชั่นสุดเจ๋งมากมาย แต่ยังมีการพัฒนาตัวละครอย่างน่าประหลาดใจอีกด้วย หลายคนพูดถึงว่าภาพนั้นดูเป็น “CGI” อย่างไร แปลกดีที่ฉันเป็นคนประเภทที่เกลียดเอฟเฟกต์พิเศษที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์ และพบว่าบางครั้งการใช้เอฟเฟกต์มากเกินไปอาจทำให้ภาพยนตร์ของฉันพังได้ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่ามันจะได้ผลดีทีเดียว และไม่มีอะไรมากไปกว่าใน ‘The Warrior’s Way’ ฉันสงสัยว่าจะมีฉากที่สร้างขึ้นมากกว่าสองสามฉากสำหรับการผลิตทั้งหมดหรือไม่ เนื่องจากฉากหลังเกือบทั้งหมดทำขึ้น (หรือดูเหมือนอย่างนั้นสำหรับฉัน!) บนหน้าจอสีเขียว

ดังนั้น แม้ว่าจะดูเหมือนฉากคัทซีนยาวหนึ่งชั่วโมงครึ่งบนเครื่อง Playstation 2 แต่จริงๆ แล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินเรื่องได้อย่างดี มีอารมณ์ขัน ความสนุกสนาน ตัวละครที่คุณจะสนใจ และแน่นอนว่ามีผู้ร้ายตัวฉกาจสองสามคนที่คุณจะอยากเห็นพวกเขาได้รับผลกรรม หากคุณชอบภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้แบบสบายๆ และทนต่อเอฟเฟกต์ CGI ได้ดี ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คุ้มค่าแก่การชมอย่างแน่นอน

LloydBayer

ผู้กำกับหน้าใหม่และผู้เขียนบท Sngmoo Lee เสี่ยงครั้งใหญ่กับเรื่องนี้อย่างที่คุณจะเข้าใจว่าทำไม ในคำบรรยายที่เกือบจะเป็นสไตล์ของ Quintin Tarantino บทนำจะแนะนำให้เรารู้จักกับ Yang (Jang Dong-Gun) และภารกิจของเขาในการเป็น “นักดาบที่เก่งที่สุดในโลก” เขาทำได้สำเร็จภายในห้านาทีแรกของภาพยนตร์โดยปราบศัตรูทั้งกลุ่ม ยกเว้นเพียงกลุ่มเดียว นั่นคือเจ้าหญิงทารก แทนที่จะแทงดาบซามูไรของเขาเข้าที่เด็กวัยเตาะแตะ Yang กลับเปลี่ยนใจและตัดสินใจมุ่งหน้าไปทางตะวันตก เพราะไม่ช้าก็เร็ว กลุ่มของเขาเองจะตามล่าเขาเพราะทำงานไม่เสร็จ

เมื่อมาถึงเมืองรกร้างที่เต็มไปด้วยคนประหลาดในคณะละครสัตว์ที่สิ้นหวัง Yang The Warrior’s Way ก็ได้งานทำในร้านซักรีดเก่าๆ ไม่นานเขาก็ได้ผูกมิตรกับ 8-Ball คนแคระที่ฉลาดหลักแหลม (โทนี่ ค็อกซ์) รอน คนขี้เมาที่หมดหวัง (เจฟฟรีย์ รัช) และลินน์ (เคท บอสเวิร์ธ) ผู้ขว้างมีดจอมกวน เมื่อทารกอยู่ในความดูแลอย่างปลอดภัย หยางก็ได้รู้ถึงอดีตอันน่าเศร้าของรอนและลินน์ รอนซึ่งเป็นอดีตโจรปล้นธนาคารวางปืนลงตามความปรารถนาของภรรยาที่กำลังจะตายของเขา ในทางกลับกัน ลินน์กลับเห็นครอบครัวของเธอถูกฆ่าอย่างโหดร้ายโดยอาชญากรที่เรียกว่า “พันเอก” แม้ว่าหยางจะกลมกลืนไปกับชาวเมือง แต่เขาก็รู้ว่าพายุใกล้เข้ามาแล้ว พายุนั้นมืดพอที่จะทำลายเมืองทั้งเมืองได้

ภาพยนตร์เรื่องนี้ซึ่งผลิตโดยแบร์รี เอ็ม. ออสบอร์น คุณคงคาดหวังว่าจะมีความยิ่งใหญ่เช่นเดียวกับผลงานก่อนหน้านี้ของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งไตรภาค THE MATRIX และ THE LORD OF THE RINGS อันที่จริง ฉากเปิดเรื่องนั้นน่าสนใจเพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของคุณ สิ่งที่ตามมาในช่วงกลางเรื่องเป็นละครดราม่าที่เน้นบทสนทนาซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนละครเวที อย่างไรก็ตาม 20 นาทีสุดท้ายเป็นช่วงที่มีฉากแอ็กชั่นทั้งหมดตามที่สัญญาไว้ตอนต้นเรื่อง แต่คุ้มกับการรอคอยหรือไม่? ในรูปแบบความคมชัดสูง ภาพระยะใกล้ของกระสุนที่พุ่งผ่านและใบมีดที่เปื้อนเลือดดูเท่มาก

นินจาที่ล่องลอยไปมาระหว่างฉากแอ็กชั่นช่วยเพิ่มความเร้าใจ เสริมด้วยเพลงประกอบที่น่าติดตามไม่แพ้กัน ผู้กำกับลีก็รอบคอบพอที่จะไม่เปิดเผยช่วงเวลาที่ดีที่สุดจากตัวอย่างก่อนเปิดตัว แต่ในตอนท้าย หากคุณชอบฉากสังหารโหดของแซ็ก สไนเดอร์ใน 300 ก็อย่าไปคาดหวังว่าจะมีอะไรดีไปกว่านี้ในภาพยนตร์เรื่องนี้ แน่นอนว่ามีฉากหนึ่งที่ตัวเอกฟันศัตรูนับไม่ถ้วนในลักษณะเดียวกับนักรบกรีกที่มีหกคน แต่นั่นก็เป็นเพียงการเปรียบเทียบทั้งหมดที่คุณสามารถเปรียบเทียบกับ 300 ได้

ลีให้ฉากเลือดสาดกระเซ็นในตอนท้ายเรื่องอย่างใจกว้าง The Warrior’s Way แต่ก็สามารถจัดการความกล้าและความรุนแรงให้น้อยที่สุดได้ เอฟเฟกต์พิเศษมีหลากหลายทั้งในด้านความลึกและปริมาณ ดังนั้นคุณจะไม่ได้เห็นเอฟเฟกต์มากหรือน้อยเกินไป บางทีนั่นอาจเป็นเพราะจังหวะของเนื้อเรื่อง ซึ่งตรงนี้เองคือสิ่งที่ลีสามารถทำได้ดีกว่า ในแง่ของจังหวะ สิ่งที่ฉันได้รับคือฉากเปิดที่น่าสนใจ ตามด้วยช่วงกลางเรื่องที่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะจบลงด้วยตอนจบที่เข้มข้นแต่เร่งรีบ ในขณะที่นักวิจารณ์คนอื่นอาจสนับสนุนจังหวะของลีที่เน้น “การสร้างตัวละคร” นักวิจารณ์คนนี้มีความเห็นจากข้อเท็จจริงที่ว่าภาพยนตร์แอ็กชั่นจะไม่สามารถสร้างหมัดน็อกได้หากฉากแอ็กชั่นนั้นดำเนินไปอย่างไม่สม่ำเสมอ

เมื่อรับบทเป็นตัวละครหลัก ดงกอนก็ไม่ใช่เจ็ท ลี หรือแจ็กกี้ ชาน อาจเป็นเพราะว่านี่ไม่ใช่ภาพยนตร์กังฟู แต่คุณจะคาดหวังการแสดงระดับไหนจากดงกอนได้ เมื่อเขาพูดเป็นส่วนใหญ่โดยใช้แค่การแสดงสีหน้าในขณะที่อาศัยการเคลื่อนไหวที่แปลก ๆ เพื่อดำเนินการส่วนที่เหลือ อย่างไรก็ตาม ใครก็ตามที่บอกว่าเจ็ท ลีหรือแจ็กกี้ ชานสามารถแสดงได้ จะต้องเป็นแฟนตัวยงของทั้งสองอย่างหรือทั้งคู่แน่นอน

ผู้ที่เล่นคู่กับดงกอนคือเคท บอสเวิร์ธในบทบาทที่เอาชนะลอยส์ เลนจาก SUPERMAN RETURNS (2006) ได้อย่างง่ายดาย เธอมีบุคลิกที่สดใส ซุกซน และมีพลัง นี่อาจเป็นหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดของบอสเวิร์ธจนถึงทุกวันนี้ นอกจากนี้ยังมีเจฟฟรีย์ รัชจาก PIRATES OF THE CARIBBEAN แม้จะได้เวลาออกจอไม่มากนัก แต่รัชก็ขโมยซีนความขี้งกของดงกอนมาได้ และมีบทบาทสำคัญช่วงท้ายเรื่อง นอกจากนี้ ยังมีแดนนี่ ฮัสตันในบทผู้ร้าย (คนหนึ่ง) ที่น่ากล่าวถึง ขณะเดียวกันก็แสดงฉากที่เบาสมองของหนังเรื่องนี้ด้วย

paperback_wizard

จางดงกอน ดาราภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ที่เป็นที่รู้จักมากกว่าแค่ศิลปะการต่อสู้ ได้เปิดตัวภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ในอเมริกาเรื่อง ซึ่งเป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับนักดาบที่เก่งที่สุดในโลกที่ถูกบังคับให้หนีออกจากบ้านเกิด แม้จะไม่ใช่ภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์โดยเฉพาะ แต่ก็มีองค์ประกอบแฟนตาซีเพียงพอในภาพยนตร์แอ็คชั่นสไตล์ตะวันตกเก่าเรื่องนี้ที่จะทำให้เข้าข่ายภาพยนตร์ประเภทนี้ได้ โดยไม่ข้ามไปอยู่ในหมวดหมู่ The Warrior’s Way “ไซไฟตะวันตก” ที่มีความผันผวนสูง ซึ่งแน่นอนว่านั่นได้ผลสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ ต่อไปนี้เป็นสิ่งอื่นๆ ที่ได้ผลและไม่ได้ผล

อย่างแรกคือเนื้อเรื่อง หยางได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กเพื่อเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เขาถูกส่งโดยเผ่าของเขาเพื่อทำลายล้างคู่ต่อสู้ของพวกเขา ทุกๆ คน อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาได้พบกับคนสุดท้าย ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงที่ในที่สุดก็ได้ชื่อว่าเอพริล เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่ฆ่าเธอ นี่อาจดูเหมือนเป็นคำพูดซ้ำซาก แต่เป้าหมายของหยางไม่ใช่การเป็นฆาตกร เมื่อยังเป็นเด็ก เขาได้เห็นพ่อของตัวเองถูกฆ่า เขาได้รับการเลี้ยงดูและฝึกฝนโดยผู้นำเผ่าของเขาเพื่อเป็นนักฆ่า แต่ความทะเยอทะยานเพียงอย่างเดียวของเขาคือการเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในโลก และความทะเยอทะยานนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากการฆ่าเด็กที่บริสุทธิ์ เมื่อรู้ว่าเผ่าของเขาจะเล็งเป้าหมายไปที่เขาในครั้งต่อไปสำหรับความล้มเหลวของเขา หยางจึงพาเด็กหญิงตัวน้อยไปด้วยและมุ่งหน้าไปยังอเมริกา

เมืองละครสัตว์ (ที่แทบจะกลายเป็นเมืองร้าง) ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของเขานั้นเหมาะสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ เขาไปที่นั่นเพราะมีเพื่อนเก่าของเขาอยู่ที่นั่น จริงๆ แล้วเคยอาศัยอยู่ที่นั่น เมื่อพบว่าเพื่อนของเขาเสียชีวิต เขาก็ถูกชาวเมืองโน้มน้าวให้ไปอยู่ที่นั่นและยึดร้านซักรีดที่ปิดตัวลงตั้งแต่นั้นมา เขายังยึดสวนดอกไม้ที่ไม่มีใครสามารถปลูกได้อย่างเหมาะสมอีกด้วย ตัวละครที่มีสีสัน เช่น หัวหน้าแก๊ง Eight-ball (โทนี่ ค็อกซ์) รอนที่เมาเหล้า (เจฟฟรีย์ รัช) และลินน์ (เคท บอสเวิร์ธ) ผู้ขว้างมีด กลายเป็นมิตรกับผู้พเนจรจากตะวันออกและลูกน้องตัวน้อยที่น่ารักของเขาอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า หยางก็มองเห็นข้อดีของ “การทำให้สิ่งต่างๆ เติบโตแทนที่จะตัดทิ้ง” ตามคำพูดของผู้บรรยาย อีกครั้ง มันเป็นความซ้ำซากที่อาจจัดการไม่ถูกต้องได้ง่าย แต่ผู้กำกับ Sngmoo Lee ได้ใช้ประโยชน์อย่างชาญฉลาด

ฉากต่อสู้ในภาพยนตร์เรื่องนี้ยอดเยี่ยมมาก

เพื่อนร่วมชาติเก่าของหยางในที่สุดก็พบเขาตามที่คุณคาดไว้ และตามที่คุณคาดไว้ การต่อสู้ที่เหลือเชื่อก็เกิดขึ้น จางดงกอนไม่ได้เกินจริงหรือแข็งทื่ออย่างสมบูรณ์ในขณะที่เขารับบทนักฆ่าไร้ความปรานีที่สังหารศัตรูของเขา การเปลี่ยนผ่านระหว่างคนซักผ้าธรรมดาที่เลี้ยงลูกสาวตัวน้อยและนักรบที่เยือกเย็นและคำนวณได้นั้นราบรื่นกว่าที่คุณคาดไว้

นินจาไม่ใช่ผู้ร้ายเพียงกลุ่มเดียวในภาพยนตร์เรื่องนี้ แดนนี่ ฮัสตันรับบทเป็นพันเอก ซึ่งเป็นชายที่เข้าออกเมืองเป็นระยะๆ โดยหยิบของที่ต้องการทุกครั้ง พวกเขามีกองกำลังที่ดูเหมือนว่าจะไม่น้อยกว่าร้อยคนจาก Hell Riders ตัวตลกและนักต้มตุ๋นต่างๆ แทบจะไม่มีแนวทางป้องกันใดๆ อย่างไรก็ตาม หยางไม่ใช่ผู้อยู่อาศัยเพียงคนเดียวในเมืองคณะละครสัตว์ที่เจริญรุ่งเรืองแห่งนี้ที่ซ่อนด้านนักรบเอาไว้ เมื่อการต่อสู้ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้น คาดว่าจะได้เห็นการนองเลือดมากมายจากทุกฝ่าย

เรื่องราวของลินน์ไม่ค่อยจะลงตัวนัก แม้ว่าจะไม่ใช่เพราะเหตุผลที่คุณอาจคิดก็ตาม ต้องมีความสมดุลระหว่างพล็อตหลักและพล็อตย่อยอยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พล็อตหลักจะต้องมีน้ำหนักมากกว่าพล็อตอื่นๆ เรื่องราวของหยางมีน้ำหนักมากกว่าเมืองคณะละครสัตว์เองอย่างแน่นอน นักแสดงต้องการเปลี่ยนผ่านจาก “การเดินทาง” ไปเป็น “การหยุดนิ่ง” อย่างสมบูรณ์ ความพยายามส่วนหนึ่งอยู่ที่การสร้างชิงช้าสวรรค์ขนาดยักษ์ อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ระหว่างหยางกับเผ่าของเขาและของลินน์กับพันเอกในที่สุดก็มาเป็นอันดับแรก และไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลือให้กับผู้อยู่อาศัยคนอื่นๆ ยกเว้นการต่อสู้เมื่อถึงเวลา

ระหว่างหยางและลินน์ มีความดึงดูดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ และเคมีที่เข้ากันได้อย่างไม่ต้องสงสัยเช่นกัน เมื่อถึงเวลาการต่อสู้ครั้งสุดท้ายก็ชัดเจนขึ้นว่าพวกเขากลายเป็นคู่ต่อสู้ที่เท่าเทียมกันในแบบของตัวเอง ซึ่งนั่นก็โอเคสำหรับหนังรัก แต่สำหรับพล็อตเรื่องรองที่โรแมนติกของหนังเรื่องนี้โดยเฉพาะ มันไม่ใช่สูตรสำเร็จที่ดีที่สุด แม้แต่การเผชิญหน้าระหว่างลินน์กับศัตรูของเธอก็ยังดูเป็นศูนย์กลางของหนังมากกว่าของหยางเอง

“ตอนจบ” ของหนังเรื่องนี้ใช้ได้ผลดีทีเดียว ฉันจะไม่บอกอะไรมากเกินไป ยกเว้นจะบอกว่า เมื่อคุณฝึกฝนชีวิตทั้งหมดให้เป็นนักฆ่า คุณจะคาดหวังได้อย่างไรว่าจะเดินจากไปเฉยๆ แม้ว่าศัตรูทั้งหมดจะตายไปหมดแล้วก็ตาม หนังเรื่องนี้มีเลือดสาดมากกว่าที่ฉันชอบ และฉันไม่คิดว่าเนื้อเรื่องทั้งหมดจะดำเนินไปได้ดีเท่าที่ควร อย่างไรก็ตาม มันน่าตื่นเต้นมาก และทำให้ฉันนั่งไม่ติดเก้าอี้ในบางฉาก จางดงกอนเป็นส่วนที่ฉันชอบที่สุดของหนังเรื่องนี้ มีเสน่ห์และอันตรายเงียบๆ ในบางครั้งในเวลาเดียวกัน แม้ว่า จะไม่ประสบความสำเร็จ แต่คุณก็สามารถคาดหวังอนาคตของเขาในวงการภาพยนตร์ได้เช่นเดียวกัน ทั้งสองฝั่งของแปซิฟิก เขาทำงานให้ฉันแน่นอน