Meet the Fockers (2004) พ่อตาแสบ ป่วนบ้านเขยซ่าส์

เรื่องย่อ

หลังจากได้รับอนุญาตให้พยาบาลชาย Meet the Fockers แต่งงานกับลูกสาวของเขาอดีต CIA ชาย Jack Byrnes และภรรยาของเขาเดินทางไปไมอามีกับพ่อแม่ของ Greg ซึ่งคราวนี้คือ Mr. และ Mrs. Focker ซึ่งแตกต่างจากพวกเขามากที่สุด . ตามที่ถามในภาพยนตร์เรื่องแรกคนประเภทใดที่ตั้งชื่อลูกชายของพวกเขาว่าเกย์ลอร์ดเอ็ม. Focker เมื่อสี่ปีที่แล้ว ผู้ชมเคยได้รับการเชื้อเชิญ ให้ร่วมเดินทางไปพร้อมกับบุรุษพยาบาล เกร็ก “เกย์ลอร์ด” ฟ็อคเกอร์ (เบ็น สติลเลอร์) ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เมื่อเขาทำกระเป๋าเสื้อผ้าหาย, ทำสนามหญ้าหลังบ้านลุกเป็นไฟ, เล่นเกมส์วอลเล่ย์บอลน้ำด้วยลีลาชั้นเซียน, พ่นสีสเปรย์ใส่แมว และต้องผ่านเครื่องจับเท็จที่ควบคุมโดย แจ็ค เบิร์นส์ (โรเบิร์ต เดอ นีโร) พ่อของแฟนสาวของเขา (ผู้ไม่ได้เป็นผู้ชำนาญเรื่องการจัดสวน แต่เป็นอดีตซีไอเอที่ไม่ค่อยเต็มใจนัก กับการรับเกร็กเข้ามาสู่วงจรแห่งความไว้วางใจของตระกูลเบิร์นส์) ในภาพยนตร์ตลกสุดฮิตเรื่อง Meet the Parents ซึ่งกลายเป็นภาพยนตร์ฮิตโกยรายได้ของฤดูใบไม้ร่วงปี 2000 และสามารถทำรายได้จากทั่วโลกไปกว่า $300 ล้านดอลล่าร์

บัดนี้ เกร็กจัดการกรุยทางพาตัวเอง เข้าไปอยู่ในวงจรแห่งความไว้วางใจได้แล้ว และทุกอย่างกำลังเดินหน้าไปได้ด้วยดี เขากับคู่หมั้นสาว แพม (เทอรี่ โปโล) กำลังตื่นเต้นกับการวางแผนงานแต่งงาน และเหลือเรื่องเล็ก ๆ เพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่พวกเขายังไม่ได้จัดการ ก่อนจะเดินเข้าสู่แท่นพิธี นั่นก็คือการรวมสองครอบครัว ให้มาใช้ช่วงเวลาสุดสัปดาห์อยู่ด้วยกัน ดังนั้น เกร็กและแพมจึงปีนขึ้นเครื่องอาร์วีของแจ็ค (ตัวถังเสริมด้วยเคฟลาร์ และหน้าต่างเพล็กซิกลาสขนาดสองนิ้ว) เพื่อเดินทางไปยังฟ็อคเกอร์ไอเซิล ภูมิลำเนาในดงมะพร้าวของ เบอร์นี่ (ดัสติน ฮอฟแมน) และ รอซ ฟ็อคเกอร์ (บาร์บาร่า สตรัยแซนด์) 48 ชั่วโมงต่อมาก็คือเวลาอันน้อยนิด ที่พ่อแม่ของว่าที่เจ้าบ่าวและว่าที่เจ้าสาว จะต้องทำความรู้จักกัน แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ เป็นการเปิดโอกาสให้แจ็คได้ศึกษาพ่อแม่ของเกร็ก

ผู้กำกับ

Jay Roach

บริษัท ค่ายหนัง

Universal Pictures

นักแสดง

Robert De Niro
Ben Stiller
Dustin Hoffman
Barbra Streisand
Blythe Danner

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

lavatch

ฉันชอบภาคต่อเรื่อง มากกว่า Meet the Fockers ฉบับดั้งเดิมด้วยเหตุผลเดียวคือการแสดงของ Dustin Hoffman โดยรวมแล้วเป็นภาพยนตร์ที่นักแสดงมีฝีมือดีและบทภาพยนตร์ก็ทำได้ดีสำหรับมุกตลกและสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับอดีตเจ้าหน้าที่ CIA ผู้ไม่อาจระงับได้และหัวหน้าครอบครัว Jack Byrnes (รับบทโดย Robert DeNiro) แต่ตัวละคร Bernie Focker ของ Hoffman ซึ่งเป็นทนายความที่เกษียณอายุแล้วมาเป็นพ่อเต็มเวลาให้กับ Greg (รับบทโดย Ben Stiller) ลูกชายของเขา ทำให้หนังตลกเรื่องนี้มีคุณค่าทางมนุษยธรรมที่มั่นคง ซึ่งยกระดับหนังให้ก้าวข้ามระดับของหนังตลกบ้าๆ บอๆ ไปได้

ฉันชื่นชมที่ตัวละครของ Hoffman เผยให้เห็นถึงความเจ็บปวดที่แท้จริงหลังจากคำพูดแย่ๆ ของ Jack Byrnes ตัวอย่างเช่น อนุสรณ์สถานของที่ระลึกที่ใส่กรอบเกี่ยวกับความสำเร็จของลูกชายถูก Jack ล้อเลียน เราสามารถเห็นอกเห็นใจความเจ็บปวดของ Bernie ซึ่งเขารับรู้ได้จากคำวิจารณ์ ตลอดทั้งเรื่อง ฉากที่น่าจดจำที่สุดคือฉากที่ตัวละครของฮอฟแมนต้องรับหน้าที่ป้องกัน แต่ยังเป็นฉากที่แจ็คต้องรับหน้าที่รุกด้วย

ในภาพยนตร์ยังมีฉากตลกๆ มากมาย เช่น ฉากที่วัยรุ่นเกิดนอกสมรสกับพี่เลี้ยงเด็กของเกร็ก เด็กหนุ่มที่มีคิ้วหนาเตอะซึ่งเหมือนกับตัวละครของเบ็น สติลเลอร์ และฉากรถบ้านสุดประหลาดของแจ็คที่ติดตั้งอุปกรณ์ดักฟัง ซึ่งทำให้แจ็คมีศูนย์บัญชาการในการสอดส่องครอบครัวฟ็อคเกอร์ ควรยกความดีความชอบให้กับผู้กำกับเจย์ โรชสำหรับจังหวะ จังหวะ และจังหวะของการแสดงตลกที่ยอดเยี่ยม ในท้ายที่สุดแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าเพลิดเพลินอย่างยิ่ง ซึ่งให้ผลที่น่าประหลาดใจในการให้มุมมองที่ดีเกี่ยวกับค่านิยมของครอบครัวที่ไม่ธรรมดาสำหรับภาพยนตร์ตลกในฮอลลีวูด

christian

หลังจากโน้มน้าวพ่อแม่ของคู่หมั้นให้ยอมแต่งงานกันได้แล้ว ตอนนี้เกร็ก ฟ็อคเกอร์ (เบ็น สติลเลอร์) ต้องรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อแจ็ค ไบรน์ส (โรเบิร์ต เดอ นีโร) อดีตพ่อของเธอซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ซีไอเอ ได้พบกับพ่อแม่ฮิปปี้สุดเพี้ยนของเขาเอง ซึ่งรับบทโดยดัสติน ฮอฟฟ์แมนและบาร์บารา สไตรแซนด์ ฉันอยากดูหนังเรื่องนี้มากตอนที่ประกาศครั้งแรก หนังต้นฉบับนั้นตลกมากและมีการสร้างซ้ำหลายครั้ง อย่างไรก็ตาม บทวิจารณ์เริ่มเข้ามาและล้วนแต่เป็นด้านลบ ฉันจึงรู้สึกท้อใจเล็กน้อย

ฉันยังคงไปดูและก็พบว่ามันตลกมาก นักวิจารณ์ควรใจเย็นลงบ้าง เพราะนักวิจารณ์ปฏิเสธหนังตลกดีๆ Meet the Fockers เรื่องนี้ไป แน่ล่ะ มุกตลกบางมุกนั้นเก่าและน่าเบื่อ แต่ก็ยังใช้ได้ พวกเขาใช้มุกตลกของฟ็อคเกอร์เยอะมาก และมุกตลกของพยาบาลชายที่น่ารำคาญ แต่ก็ไม่ได้มากเกินไปด้วย เรื่องราวค่อนข้างจะเหมือนกับภาคแรก ยกเว้นว่าตอนนี้พ่อแม่ของเกร็กถูกโยนเข้ามาเกี่ยวข้องและไม่มีอะไรเป็นไปด้วยดีเลย นักเขียนสร้างสถานการณ์ที่แตกต่างกันและตลกๆ ขึ้นมามากมาย และบางสถานการณ์ก็ถูกนำกลับมาใช้ใหม่ ในขณะที่บางสถานการณ์ก็เป็นเรื่องใหม่

นักแสดงยอดเยี่ยมมาก และช่วยขับเคลื่อนภาพยนตร์ไปได้อย่างยอดเยี่ยม สิ่งที่ดีที่สุดคือดัสติน ฮอฟฟ์แมนในบทพ่อของเกร็ก เขาตลกและน่าดูมากบนจอ เบน สติลเลอร์ก็เล่นได้โอเค แต่บทบาทตัวละครที่เคร่งขรึมของเขาเริ่มน่ารำคาญแล้ว โรเบิร์ต เดอ นีโรก็แสดงได้ตลกเช่นกัน และตอนนี้เขาก็ได้รับการให้อภัยจากการแสดงใน Godsend แล้ว บาร์บารา สไตรแซนด์ก็ตลกอย่างน่าประหลาดใจและทนได้ ปกติแล้วฉันจะทนเธอไม่ได้ แต่เธอก็เล่นได้ดีในหนังเรื่องนี้ บลีธ แดนเนอร์แสดงได้พอใช้ได้ ไม่มีอะไรพิเศษจริงๆ เทอรี โปโลเป็นคนเดียวที่ไม่เหมาะสมในหนังเรื่องนี้ เธอไม่เหมาะหรือดูไม่ดีเมื่ออยู่ร่วมกับฮอฟฟ์แมน สติลเลอร์ และเดอ นีโร โอเวน วิลสันเล่นเป็นตัวประกอบ ซึ่งก็ถือว่าดี แต่ไม่จำเป็นเท่าไร

เจย์ โรช เป็นผู้กำกับ และเขาทำได้ดีกับหนังเรื่องนี้ แม้ว่ามันจะยาวเกินไปหน่อยก็ตาม 115 นาทีถือว่าค่อนข้างนานสำหรับหนังตลก และเนื่องจากหนังยาวมาก หนังจึงเริ่มน่าเบื่อในช่วงท้ายเรื่อง พวกเขาควรจะตัดบางอย่างออกไปเพื่อให้หนังสั้นลงและน่าสนใจขึ้น นอกจากนี้ ฉันยังไม่ชอบตัวละครแจ็คตัวน้อยด้วย เขาเป็นหลานชายของแจ็ค (เดอ นีโร) และเขาค่อนข้างน่ารำคาญ การเพิ่มตัวละครทารกเข้าไปนั้นไม่จำเป็นและทำให้หนังดูแย่ลง เมื่อเทียบกับภาคแรกแล้ว ภาคสองนั้นตลกและน่าดูกว่ามาก ส่วนภาคสองนั้นก็ยังตลกดี แต่ไม่ค่อยมีคุณค่าในการดูซ้ำ อย่างไรก็ตาม หนังเรื่องนี้ก็ยังคุ้มค่าที่จะไปดูในโรงภาพยนตร์ สุดท้ายแล้ว โปรดอย่าสนใจคำวิจารณ์และไปดูเรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์ คะแนน 7/10

bob the moo

เกร็ก ฟ็อคเกอร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวงจรแห่งความไว้วางใจอย่างแน่นแฟ้น กำลังวางแผนแต่งงานกับดีน่า และได้เลื่อนงานสังสรรค์ครอบครัวใหญ่ออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ อีกต่อไป Meet the Fockers เกร็กและดีน่าจึงร่วมกับแพมและแจ็คขับรถบ้านไปที่ฟลอริดาเพื่อพบกับครอบครัวฟ็อคเกอร์ ด้วยความที่คอยจับตาดูสายเลือดของเขาเป็นพิเศษ แจ็คจึงกระตือรือร้นที่จะตัดสินว่าที่ลูกเขยของเขาโดยอาศัยพ่อแม่ของเขา ซึ่งนั่นหมายถึงปัญหาเมื่อเขาพบว่าตัวเองอาศัยอยู่กับฟ็อคเกอร์ที่มีแนวคิดเสรีนิยมและอ่อนไหวมากสองคน

ตอนนี้ฉันอายุสามสิบกว่าแล้ว และคงไม่น่าประทับใจนักที่ฉันสามารถเรียบเรียงคำต่างๆ ให้เป็นประโยคพื้นฐานได้ ในขณะที่เด็กอายุสองขวบอาจประหลาดใจมากหากพวกเขาได้พูดคุยถึงความคิดเห็นของตนในเรื่องการเมืองกับคุณ ความแตกต่างคืออะไร? เป็นเพียงความคาดหวังเท่านั้น เมื่อพูดถึงเรื่องภาพยนตร์ ความคาดหวังมักจะสร้างหรือทำลายภาพยนตร์ได้ โดยภาพยนตร์ที่แย่ของ Pauly Shore อาจได้รับการตอบรับจากผู้ชมดีกว่าภาพยนตร์ที่แย่ของ Spielberg ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคุณคาดหวังมาตรฐานนั้นจากภาพยนตร์เรื่องแรก แต่คาดหวังจากภาพยนตร์เรื่องหลังมากกว่า ดังนั้น การที่ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกให้คุณรู้ว่าคุณจะไม่ได้เห็นภาพยนตร์ตลกที่เฉียบคมที่สุดก็ช่วยได้มาก

ด้วยความคิดนี้ ฉันจึงเข้าไปชมด้วยสายตาที่ให้อภัย หวังว่าจะได้หัวเราะ แต่ฉันไม่ได้เตรียมใจไว้ว่าภาพยนตร์ส่วนใหญ่นั้นขาดจินตนาการและต่ำต้อย ในภาพยนตร์เรื่องแรก เราให้ Greg เปรียบเทียบกับ Jack ผู้เป็นพ่อที่เข้มงวด และเกิดความฮาขึ้น ในเรื่องนี้ เราใช้การจัดฉากแบบเดิมอีกครั้ง แต่คราวนี้ Greg ถูกพ่อแม่ของเขาเข้ามาแทนที่ ซึ่งหมายความว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มุ่งเน้นไปที่เป้าหมายที่ต่ำต้อยเช่นเดียวกับภาพยนตร์เรื่องแรก และส่วนใหญ่มักจะโจมตีพวกเขา เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เรื่องนี้น่าเบื่อเกินไป ฉันยอมรับว่ามีบางช่วงที่ตลก และการคัดเลือกนักแสดงก็พยายามอย่างดี แต่ส่วนใหญ่แล้ว ฉันพบว่ามันชัดเจนและน่าเบื่อ อารมณ์ขันในห้องน้ำ การย้อนอดีตของ CIA และอื่นๆ แสดงให้เห็นว่าเป็นเรื่องตลก ในขณะที่ดราม่าเป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ผิวเผินเหมือนเช่นก่อน

นักแสดงส่วนใหญ่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อพยายามทำให้ดีขึ้น สติลเลอร์แสดงได้ไม่ดีนัก แต่ความสนุกที่แท้จริง (เท่าที่เป็นอยู่) มาจากเดอ นีโรและฮอฟฟ์แมน คนแรกแสดงได้ดีกว่าคนอื่น แต่ก็สนุกพอใช้ได้ ในขณะที่คนหลังแสดงได้สนุกอย่างน้อยกับตัวละครที่โง่เขลา สไตรแซนด์และโปโลมีบทบาทน้อยกว่าแต่ก็ยังสนุกอยู่บ้าง ในขณะที่แดนเนอร์ที่น่าสงสารเป็นเพียงกลไกของพล็อตที่พยายามทำให้ภาพยนตร์มีจุดศูนย์กลางบางอย่าง วิลสันและเนลสันมีบทบาทรับเชิญไม่ได้เพิ่มอะไรให้กับการดำเนินเรื่องมากนัก และไม่ได้ทำให้ฉันเริ่มพูดถึงฝาแฝดพิกเกรนที่น่ารำคาญ ซึ่งไม่เพียงแต่จะน่ารำคาญเท่านั้น

แต่ยังน่ารำคาญมากขึ้นด้วยวิธีการที่ภาพยนตร์ใช้พวกเขามากเกินไป เห็นได้ชัดว่าเชื่อว่า “แจ็คตัวน้อย” Meet the Fockers ตลกและ/หรือน่ารัก แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ทั้งสองอย่าง การกำกับของ Roach นั้นไม่ธรรมดาเลย แม้แต่การเลือกเพลงประกอบก็ชัดเจนและง่ายดาย โดยรวมแล้วนี่คือภาพยนตร์ที่คนชอบภาคแรกจริงๆ จะสนุกไปกับมันได้ ส่วนคนที่ “ชอบ” เพียงอย่างเดียวอาจพบว่าพวกเขาไม่ชอบมันมากพอที่จะดูซ้ำสองรอบ ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ นักแสดงพยายามเล่นให้เต็มที่ แต่จริงๆ แล้วนี่เป็นเพียงการขยายแนวคิดเดิมที่ทำขึ้นให้ยิ่งใหญ่ขึ้นแต่ได้ผลน้อยลงเท่านั้น