Dust in the Wind (1986) ฝุ่นในสายลม

เรื่องย่อ

อาหยวนและอาหยุนเป็นคู่รักกันตั้งแต่สมัยเด็ก พวกเขาอาศัยอยู่ในจิ่วเฟิ่น เมืองชนบทบนเนินเขาทางตอนเหนือของไต้หวัน พ่อของพวกเขาล้วนเป็นคนงานเหมืองถ่านหิน พวกเขาไปโรงเรียนด้วยกันทุกวันโดยรถไฟ และเดินบนทางรถไฟและถนนคดเคี้ยวขึ้นเขาเพื่อกลับบ้านด้วยกัน หลังจากเรียนจบมัธยมปลาย อาหยวนไปไทเปเพื่อหางานทำในร้านพิมพ์ หนึ่งปีต่อมา อาหยุนก็มาไทเปและทำงานในร้านตัดเสื้อ พวกเขาปรับตัวเข้ากับชีวิตในเมืองไทเปได้ยาก

รถจักรยานยนต์ของอาหยวนถูกขโมยไปเมื่อเขาและอาหยุนไปซื้อรองเท้าที่ตลาด Chunghua (中華商場) และอาหยุนก็คิดถึงบ้านมาก โชคดีที่พวกเขามีเพื่อนบางคนที่เป็นคนชนบทเช่นกัน ต่อมา อาหยวนถูกเกณฑ์ทหารและไปประจำการในกองบัญชาการป้องกันจินเหมินของกองทัพ เขาเขียนจดหมายถึงอาหยุนหลายฉบับ และเธอเขียนจดหมายตอบกลับเขาเป็นประจำ จนกระทั่งวันหนึ่ง จดหมายที่อาหยวนส่งถึงเธอเริ่มถูกปฏิเสธ Dust in the Wind

และเธอจึงเลิกเขียนจดหมายถึงเขา เขาเสียใจมากเมื่อได้รับจดหมายจากน้องชายที่บอกว่าอาหยุนแต่งงานกับบุรุษไปรษณีย์โดยไม่ได้แจ้งให้พ่อแม่ของเธอทราบ แต่เขาก็ฟื้นตัวจากการเลิกราได้อย่างสมบูรณ์เมื่อได้รับการปลดประจำการจากกองทัพและกลับบ้านเกิดโดยสวมเสื้อที่อาหยุนตัดเย็บให้ เมื่อพบว่าแม่ของเขานอนหลับสนิทและได้ฟังปู่บ่นถึงเรื่องที่ไต้ฝุ่นทำให้ผลผลิตมันเทศของเขาไม่ดี อาหยุนก็รู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่บ้าน

ผู้กำกับ

Hsiao-Hsien Hou

บริษัท ค่ายหนัง

Central Motion Pictures

นักแสดง

Grace Chen
Shu-Fang Chen
Shu-Fen Hsin
Chi-Ying Kao
Lawrence Ko

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

gmwhite

Dust in the Wind เป็นภาพยนตร์ที่น่าทึ่งและไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะต้องได้รับผลตอบแทนจากการรับชมหลายครั้ง เช่นเดียวกับภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของ Hou Hsiao Hsien ผู้ชมจะถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ตัวละครหลักในภาพยนตร์เป็นนักเรียนมัธยมปลายสองคน คนแรกคือ Wan ซึ่งเห็นว่าหมู่บ้านของเขาเป็นทางตันในอาชีพ จึงตัดสินใจออกจากบ้านเกิดเพื่อไปไทเปเพื่อหางานทำ โดยตั้งใจจะเรียนจนจบโดยเรียนภาคค่ำ Huen แฟนสาวของเขาเดินทางไปไทเปเช่นกันหลังจากเรียนจบ ตัวละครอื่นๆ ได้แก่ สมาชิกในครอบครัว นายจ้าง เพื่อน และเพื่อนร่วมงาน

เรื่องราวที่นำเสนอประกอบด้วยเหตุการณ์สั้นๆ หลายเหตุการณ์ตามแบบฉบับของ Hou โดยมีกล้องนิ่งและการแสดงที่เป็นธรรมชาติ มีการฉายภาพอาชีพของพวกเขา ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน และช่วงเวลาที่แยกจากกัน แม้ว่าจะแตกต่างกันไปตั้งแต่ตลกมากไปจนถึงแบบดิบๆ ทางอารมณ์ แต่ก็มีผลสะสม สะท้อนถึงความเป็นจริงที่ไม่ได้เป็นอุดมคติ และยังคงเต็มไปด้วยช่วงเวลาแห่งความสง่างามอันสูงส่ง มีอยู่ในสถานการณ์ของความสิ้นหวัง ความทุกข์ ความเบื่อหน่าย และการสูญเสีย มีดนตรีเพียงเล็กน้อย มีเพียงกีตาร์ตัวเดียวที่ใช้เน้นฉาก คล้ายกับดนตรีแทรก โดยมักจะรวมกับทิวทัศน์ที่สวยงาม

นอกเหนือจากโครงเรื่องโดยทันทีแล้ว ยังสามารถมองเห็นทัศนคติของชาวไต้หวันพื้นเมืองในชนบทที่มีต่อเมืองและชนชั้นสูง รวมถึงความผันผวนของชีวิตโดยทั่วไปได้ โดยรวมแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยปรัชญาแห่งความเศร้าโศกและชะตากรรมตามที่ระบุโดยชื่อเรื่อง ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่คู่ควรของผลงานที่ไม่เหมือนใครของ Hou เป็นภาพยนตร์ที่น่าประทับใจและน่าจดจำ แม้ว่าจะขาดความขมขื่นไปบ้างก็ตาม เป็นภาพยนตร์ที่ฉันหวังว่าจะได้ดูอีกครั้งในเร็วๆ นี้

สำหรับคำแนะนำ ฉันไม่แน่ใจว่าหนังเรื่องนี้จะถูกใจทุกคนหรือไม่ บางคนอาจรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้มีหลายแง่มุม โดยเฉพาะความแปลกแยก ซึ่งทำให้รู้สึกแปลกแยกจากโลกภายนอก แน่นอนว่าผู้ที่คุ้นเคยกับ Hou หรือแฟนหนังไต้หวันโดยทั่วไปจะต้องอยากดูเรื่องนี้ ส่วนผู้ที่ชอบ Ozu, Bresson หรือ Tarkovsky ก็อาจคิดว่าหนังเรื่องนี้คุ้มค่าที่จะดูเช่นกัน หนังเรื่องนี้ให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติ การแสดงที่ไม่โอ้อวด และการถ่ายทำที่ยาวนาน แต่หนังเรื่องนี้ยังเป็นผลงานของผู้กำกับที่สร้างสรรค์ผลงานเฉพาะตัวซึ่งกำลังฝึกฝนฝีมือและสร้างสรรค์ภาพยนตร์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

lasttimeisaw

“อีกหนึ่งปัจจัยที่ทำให้ตื่นตาตื่นใจ สำหรับผู้ที่สนใจประวัติศาสตร์อันสลับซับซ้อนของไต้หวันก็คือ โหวและนักเขียนของเขาสอดแทรกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ลงในเนื้อเรื่องอย่างขยันขันแข็ง การสนทนาที่ดูเหมือนธรรมดาแทบทุกครั้งจะมีการอธิบายอย่างกระชับเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตหรือปัจจุบัน เช่น การอำลาเจ้านายของหวันซึ่งเผยเรื่องราวเบื้องหลังอันเลวร้ายของเขาในช่วงสงครามในฐานะทหาร การพูดคุยระหว่างพ่อกับลูกในคืนก่อนที่หวันจะถูกเกณฑ์ทหารเน้นย้ำถึงความแตกต่างระหว่างความหวังของพ่อที่มีต่อลูกๆ ของเขาและความจริงอันน่าสลดใจ ในระหว่างที่หวันรับราชการทหารในเขตจินเหมิน เมื่อครอบครัวของชาวประมงจากจีนแผ่นดินใหญ่ติดเกาะอยู่บนเกาะ ทัศนคติของทั้งสองฝ่ายต่างก็สื่อให้เห็นถึงมุมมองทางการเมืองที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน”

zetes

โหว เซียวเซียนเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ที่ชื่อของเขาถูกเอ่ยถึงเป็นพันครั้งในบทสนทนาที่ฉันคุยด้วยในปีที่ผ่านมา สัปดาห์ที่แล้ว ฉันมีโอกาสได้ดู A Time to Live and a Time to Die มันแย่มาก แต่ตอนนั้นเขาเพิ่งเริ่มอาชีพการงาน และฉันถูกเตือนว่าหลายคนไม่สนใจเรื่องนี้ ฉันนึกไม่ออกว่าใครจะสนใจ แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนบางคนบนโลกใบนี้ และที่สำคัญคือมีคนไม่มากนักที่เคยดูเรื่องนี้ ไม่สามารถรับชมในรูปแบบวิดีโอในสหรัฐอเมริกาได้ ผู้ที่แจ้งให้ฉันทราบถึงการมีอยู่ของผู้กำกับภาพยนตร์คนนี้เป็นคนรอบคอบและฉลาด ดังนั้นฉันจึงไม่มีความตั้งใจที่จะเลิกดูเซียวเซียน สัปดาห์นี้ ฉันมีโอกาสได้ดู Dust in the Wind และฉันชอบมัน ตอนนี้มันไม่มีอะไรน่าเขียนถึงบ้าน แต่ฉันคิดว่านี่เป็นภาพยนตร์ที่เขาสร้างหลังจาก ATtLaTtD ดังนั้นเราสามารถเห็นความเป็นผู้ใหญ่ของเขาได้อย่างชัดเจน

บทภาพยนตร์ของ Dust in the Wind ดีกว่ามาก เมื่อภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้น และฉันเห็นคุณปู่ที่แก่ชราแต่มีอารมณ์ขัน พ่อที่บาดเจ็บและเงียบขรึม และแม่ที่ดุร้าย ฉันคิดว่า โอ้ พระเจ้า ผู้ชายที่ชื่อเสี่ยวเซียนคนนี้เป็นนักเขียนที่ห่วยแตกมากจนเขาไม่สามารถคิดครอบครัวอื่นสำหรับภาพยนตร์เรื่องต่อไปของเขาได้เลย ครอบครัวของ ATtLaTtD ประกอบด้วยคุณย่าที่แก่ชราซึ่งคอยสร้างความบันเทิงให้กับทุกคน แม่ที่คอยอบรมสั่งสอนลูกๆ ของเธออยู่เสมอ และพ่อที่กำลังจะเสียชีวิตด้วยวัณโรค ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวใน DitW ก็คือคุณปู่เป็นคนตลกจริงๆ ส่วนคุณย่าในภาพยนตร์เรื่องก่อนนั้นเป็นเพียงตัวกวนเท่านั้น และดูสิ เสี่ยวเซียน (และบรรณาธิการของเขา)

ได้เรียนรู้วิธีการตัดต่อแล้ว! ATtLaTtD ทำงานโดยยึดหลักที่ว่าภาพยนตร์จะต้องมีเทคยาวจำนวนมากเพื่อให้ยอดเยี่ยม ภาพยนตร์จะดีได้ก็ต่อเมื่อชอบเทคยาวๆ (ลองดูผลงานของ Andrei Tarkovsky) แต่ฉันคิดว่ามีเพียงมืออาชีพเท่านั้นที่ควรพึ่งพาเทคยาวๆ มากขนาดนั้น พวกเราที่เป็นแฟนคลับอาร์ตเฮาส์อาจชอบถ่ายเทคยาวๆ สิบนาที แต่คนที่รู้เรื่องงานจะรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผู้กำกับและบรรณาธิการจะถ่ายเทคยาวๆ เพราะพวกเขาไม่มีจินตนาการ

การตัดต่อแบบฮอลลีวูดพิสูจน์ตัวเองมาแล้วหลายครั้ง และเว้นแต่คุณจะเป็นทาร์คอฟสกี้หรือโอซุ ก็ลืมมันไปได้เลยเพื่อน ฉากแรกของ DitW ประกอบด้วยเทคยาวๆ สองสามเทค คือ 1) รถไฟวิ่งไปข้างหน้าบนราง (เทคประมาณสามหรือสี่นาที) และ 2) ตัวละครหลักสองคนยืนอยู่บนรถไฟ (เทคประมาณสองนาที) ฉากที่สองซึ่งเป็นฉากที่คุณปู่พยายามป้อนอาหารเด็กๆ ตัดต่อด้วยการตัดต่ออย่างรวดเร็ว แทบจะเป็นการตัดต่อแบบกระโดดๆ ซึ่งแสดงถึงความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้นของชายชรากับหลานที่ไม่เชื่อฟัง (วิธีที่เขาให้หลานคนหนึ่งกินอาหารเย็นของเขาถือเป็นเรื่องคลาสสิก) นี่คือวิธีการตัดต่อ และเสี่ยวเซียนก็ได้เรียนรู้แล้ว ตอนนี้การถ่ายเทคสิบนาทีของเขาไม่ได้เป็นภาระอีกต่อไป แต่กลับมีน้ำหนักมากกว่า

ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังมีฉากที่ยอดเยี่ยมจริงๆ มากมาย รวมถึงฉากเปิดสองฉากที่ฉันอ้างอิงถึง ฉากอื่น ๆ เกี่ยวข้องกับตัวละครหลักสองคน คือ Wan (เด็กชาย) และ Huen (เด็กหญิง) ซึ่งพึ่งพากันและกันและเรียกมันว่าความรัก ที่บาร์กับกลุ่มเพื่อน ๆ อารมณ์ที่แสดงออกมาในฉากนี้ช่างยอดเยี่ยม เพื่อน ๆ ของ Wan โน้มน้าวให้ Huen ดื่มเบียร์แก้วแรก ซึ่งเธอก็ดื่มในอึกใหญ่ ๆ ตามด้วยแก้วที่สองตามความสมัครใจ จากนั้น Hsiao-hsien ก็ตัดฉากไปที่ภาพเหนือไหล่ของ Huen พื้นที่ด้านขวาของเธอถูกเปิดทิ้งไว้รอบ ๆ โต๊ะที่เต็มไปหมด และจากอีกฟากของโต๊ะ Han ก็เข้ามาเติมเต็มช่องว่างนั้น ภาพนี้กินเวลาประมาณห้านาที Han โกรธ Huen

และอารมณ์นั้นถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ โดยส่วนใหญ่มาจากวิธีที่ Han สูบบุหรี่ ในองค์ประกอบนี้ ฉากที่ดีที่สุดในภาพยนตร์เกี่ยวข้องกับความพยายามของ Han ที่จะขโมยมอเตอร์ไซค์ นี่เป็นฉากเดียวที่กระทบใจฉันอย่างแท้จริง อย่างน้อยก็มีฉากหนึ่งที่ทำให้ฉันรำคาญจริงๆ สไตล์ภาพของภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างจืดชืด และฉันก็ไม่รังเกียจเรื่องนั้น แนวหนังเป็นแนวนีโอเรียลลิสม์ (ไม่ว่าเสี่ยวเซียนจะรู้หรือไม่ก็ตาม ฉันก็มองว่าเขาติดหนี้วิตโตริโอ เดอ ซิกาและสัตยาจิต เรย์) และภาพก็ดูไม่สมเหตุสมผล (เพราะว่าหนังเรื่องนี้ทำขึ้นด้วยเงินเพียงเล็กน้อย)

สำหรับหนังแบบนี้ เมื่อฉันบอกว่าฉากมีการจัดองค์ประกอบที่ดี เช่น ฉากในบาร์ที่ฉันพูดถึงข้างต้น นั่นเป็นเพราะจัดองค์ประกอบให้ฉากมีน้ำหนักทางอารมณ์สูงสุด ฉากนั้นยอดเยี่ยม ไม่ใช่เพราะมันดูฉูดฉาด แต่เพราะมันดูเป็นธรรมชาติและประหยัดอย่างน่าอัศจรรย์ ตอนนี้มีฉากหนึ่งที่ใกล้จะจบหนังแล้ว หลังจากที่ฮานถูกเกณฑ์เข้ากองทัพ โดยทหารสองคนถูกยิงเป็นมุมสูงเป็นเงาในขณะที่พวกเขายืนอยู่บนยอดเขา เมฆพายุสีน้ำเงินตัดกับท้องฟ้าสีชมพู