Causeway (2022) คอสเวย์

เรื่องย่อ

เป็นภาพยนตร์ดราม่าแนวชีวิตที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการปรับตัวของทหารหญิงชื่อ ลินซีย์ (รับบทโดยเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์) Causeway ที่กลับมายังบ้านหลังจากได้รับบาดเจ็บจากสงครามในอัฟกานิสถาน ภาพยนตร์นี้นำเสนอการต่อสู้ของลินซีย์กับอาการบาดเจ็บทางจิตใจและร่างกายที่ได้รับขณะปฏิบัติหน้าที่ในต่างแดน รวมถึงความพยายามในการกลับมาใช้ชีวิตในสังคมอย่างปกติ โดยได้พบกับมิตรภาพที่ลึกซึ้งกับ เจมส์ (รับบทโดยไบรอัน ไทรี เฮนรี) ชายที่มีปมชีวิตเช่นเดียวกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคำชมเชยอย่างมากในเรื่องการแสดงของนักแสดงนำทั้งสองคน รวมถึงการนำเสนอเรื่องราวที่ลึกซึ้งและสะเทือนอารมณ์เกี่ยวกับความยากลำบากในการฟื้นฟูสภาพจิตใจของผู้ที่ผ่านประสบการณ์จากสงคราม

ผู้กำกับ

Lila Neugebauer

บริษัท ค่ายหนัง

A24
Excellent Cadaver

นักแสดง

Jennifer Lawrence
Danny Wolohan
Jayne Houdyshell
Neal Huff
Han Soto
Natalie Pilie

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

หนังโปรดของข้าพเจ้า

เป็นหนังที่ทำให้หวนนึกถึงว่าเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ Causeway เป็นนักแสดงหนังอินดี้สายล่ารางวัลมาก่อน เริ่มเป็นที่รู้จักจาก Winter’s Bone ที่เข้าชิงออสการ์ปี 2011 แต่ชีวิตการแสดงดันขึ้นลิฟต์เร็วมากตอนเปรี้ยงจาก The Hunger Games แล้วยังชนะรางวัลออสการ์จาก Silver Linings Playbook ในปีเดียวกัน แถมมีบทในแฟรนไชส์ใหญ่อย่าง X-Men อีก เลยทำให้ชีวิตการแสดงหลังจากนั้นวนเวียนกับหนังโปรดักชั่นใหญ่มาต่อเนื่อง กลายเป็นนักแสดงหญิงแถวหน้าขึ้นมาทันที คือเล่นบล็อกบัสเตอร์ได้, สายการแสดงชิงรางวัลได้, ชื่อเสียงดึงดูดคนดูวงกว้าง ครบเครื่องมาก จนถึงจุดหนึ่งก็มีพักการแสดงเพื่อตั้งหลักใหม่ ซึ่งหากไม่นับ Don’t Look Up แล้วเราก็บอกเลยว่า Causeway คือการตั้งหลักที่มั่นคงมาก หวนกลับมาล้างภาพจำเก่า ๆ ด้วยโชว์การแสดงในหนังฟอร์มเล็กอีกครั้ง

พล็อตเล่าแค่ว่า ‘ลินซีย์’ (Jennifer Lawrence) ทหารช่างที่ได้รับบาดเจ็บสมองกระทบกระเทือนจากเหตุระเบิดที่อัฟกานิสถาน ต้องกลับมาพักฟื้นที่บ้านเกิด เพื่อหวังจะได้กลับไปทำงานใหม่ ที่นี่เธอได้รู้จัก ‘เจมส์’ (Brian Tyree Henry) ช่างอู่ซ่อมรถที่สูญเสียขาไปข้างหนึ่งจากอุบัติเหตุ เป็นความสัมพันธ์ของคนชีวิตพัง ๆ สองคนช่วยสมานแผลในใจกันไป เฉย ๆ กับตัวหนัง อันที่จริงก็ไม่ได้ถึงขั้นว้าวกับการแสดงของเจนลอว์ด้วย

คือเจนลอว์เป็นนักแสดงเก่งแถวหน้าอยู่แล้วในสายตาเรา เพียงแต่บทใน Causeway มันดูเป็นการตั้งหลักด้วยการมองหาบทที่ได้โชว์การแสดงแบบเล่นนิ่งเล่นลึก ซึ่งเธอก็แสดงได้ดีตามมาตรฐานตัวเอง ความยากคือต้องเล่นเป็นตัวละครที่ดูเก็บกด สะสมความเครียดไว้ข้างในแต่ไม่ระบายออกมา คนมองแล้วต้องรู้สึกว่าปัญหาจากระเบิดในสนามรบมันดูไม่หนักหนาไปกว่าการต้องกลับมาอยู่บ้าน บทหนังก็ส่งมาทางนี้เหมือนกัน เหมือนเป็นคนใจพังที่บังเอิญเจอคนพังเหมือนกันแล้วได้ปรับทุกข์ แต่ปรากฏว่าสิ่งที่ทำให้ปัญหาหนักอกคลี่คลายออกไปคือการได้เปิดใจกับใครสักคน ต้องเปิดใจเต็ม ๆ ไม่ใช่เล่าครึ่ง ๆ กลาง ๆ ด้วย

Jeaneration

เป็นเรื่องราวของ ลินด์ซีย์ เจ้าหน้าที่ทหารหญิงประจำการอยู่ที่ตะวันออกกลาง แต่เธอได้รับบาดเจ็บระหว่างอยู่ในสมรภูมิ ทำให้ต้องถูกนำตัวส่งรักษาอยู่นานหลายเดือน พร้อมกับได้รับผลกระทบจากอาการบาดเจ็บทางสมอง ที่ทำให้เธอต้องเริ่มตั้งต้นชีวิตตัวเองด้วยการเริ่มกายภาพบำบัดและหัดเดินและยืนใหม่ทั้งหมด ก่อนจะมุ่งหน้ากลับมายังบ้านที่นิวออร์ลีนส์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าสำหรับชีวิตเธอ

นี่คือผลงานการกำกับหนังใหญ่เรื่องแรกของผู้กำกับหญิงรุ่นใหญ่ “ไลลา นอยเกเบาเออร์” ที่ถือว่าเป็นงานเดบิวต์ที่จัดจ้านไม่เบา มาพร้อมกับทีมนักเขียนบทเจนใหม่เช่นเดียวกัน ประกอบด้วย “ออตเตสซา มอชเฟก”, “ลุค โกลเบล” และ “อลิซาเบธ แซนเดอร์ส” ที่พวเขาล้วนแต่เพิ่งจะมีประสบการณ์งานบทไม่เยอะเท่าไหร่นัก แต่ก็บ่มกันออกมาเป็นหนังชีวิตที่เต็มไปด้วยบาดแผลแห่งความช้ำไปทั้งกายและใจอย่างในหนังเรื่องนี้

ก็อย่างที่เกริ่นเอาไว้ตั้งแต่ข้างต้นว่า Causeway ค่อนข้างจัดได้ว่าเป็นหนังนอกกระแส แต่กระนั้นตัวหนังก็ไม่ได้เป็นอะไรที่ดูยากเลย นี่คือหนังชีวิตของทหารหญิงคนหนึ่ง หลังจากการเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ในสมรภูมิที่ประจำการอยู่ การได้รับบาดเจ็บของเธอทำให้ต้องกลับมานับหนึ่งใหม่อีกครั้ง และการที่หนังเลือกเล่าเรื่องผ่านสายตาของลินด์ซีย์เป็นหลัก ก็ถือว่าเป็นทางการเลือกที่เหมาะสม เพราะชีวิตและแนวคิดภายใต้สภาพกายและภาวะจิตใจที่ยังไม่ 100% ก็ช่างน่าค้นหายิ่งนัก

องค์ประกอบงานสร้างของหนังอาจจะไม่ได้มีอะไรมาก เพราะมันเป็นหนังชีวิตทั่ว ๆ ไป ที่เน้นขายการแสดงและการสื่อสารทางอารมณ์มากกว่า บทของหนังเรื่องนี้อาจจะยังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์แบบอะไรมากนัก การเล่าเรื่องก็ยังไม่ได้ดึงดูดใจและตราตรึงผู้ชมได้ถึงขนาดนั้น แต่เพราะได้การแสดงและการถ่ายทอดจากนักแสดงระดับมืออาชีพมาก ๆ นั่นเอง เป็นจุดขายที่สามารถกระตุ้นและเพิ่มเลเวลความดีงามให้กับหนังเรื่องนี้ขึ้นได้

DukeEman

ละครแนวสังเกตเกี่ยวกับทหารที่ได้รับบาดเจ็บที่กลับบ้านที่แตกสลาย กระบวนการฟื้นฟูในเวลาต่อมาผ่านการเป็นมิตรกับวิญญาณที่หายไปอีกดวงหนึ่ง และการชดใช้ความผิดของครอบครัวในละครที่ชวนคิดเรื่องนี้ซึ่งปล่อยให้ผู้ชมเป็นผู้ตัดสินใจเอง… ไม่มีละครดราม่าหรืออาการหงุดหงิดเกี่ยวกับตัวฉันที่น่าสงสารจากเจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ในบทลินซีย์ ทำให้บทบาทนี้ดูด้อยลงจนคุณลืมนักแสดงและจมอยู่กับอารมณ์ของตัวละคร และนั่นเป็นผลงานของนักแสดงทั้งหมดที่เล่นตามโทนที่ครุ่นคิดและเงียบสงบของภาพยนตร์ ไม่มีเรื่องราวที่น่าติดตามในเรื่องนี้ มีเพียงการแสดงที่รู้สึกสมจริงโดยไม่ดังเกินไป เป็นผลงานของโรงเรียนภาพยนตร์

bwkfnckxj

ตามคาดสำหรับ A24 หนังเรื่องนี้เป็นหนังเงียบๆ ไม่เน้นดราม่า เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์โดดเด่น Causeway โดยเฉพาะในช่วงเวลาสั้นๆ เช่น ฉากกับพี่ชายของเธอ นอกจากตัวละครหลักสองคนที่แข็งแกร่งแล้ว เรื่องราวยังมีตัวละครรองที่เขียนออกมาได้อย่างน่าสนใจ เช่น แม่หรือพี่ชาย ซึ่งเราได้ยินข่าวเกี่ยวกับพวกเขาเพียงบางส่วนเท่านั้น เพลงประกอบดั้งเดิมของอเล็กซ์ ซอมเมอร์สทำได้ดีเป็นพิเศษ โดดเด่นมาก ถ้าไม่ใช่เพลงประกอบที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้ยินในหนังปีนี้ ดนตรีประกอบที่เหลือซึ่งแตกต่างไปจากเพลงประกอบดั้งเดิมนั้นดูไม่เข้ากัน ภาพลักษณ์และการทำงานของกล้องเรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพ 7/10

jaimemedina

แต่ฉันก็สนุกกับมันนะ จังหวะของหนังก็ดูมีชั้นเชิงดี มีความอ่อนโยนในวิธีที่เรื่องราวคลี่คลาย ลอว์เรนซ์เล่นตรงไปตรงมาแม้จะดูเศร้าๆ เล็กน้อยในการพูดของเธอ และฉันคิดว่านี่เป็นการกำหนดโทนตลอดทั้งเรื่อง แทบจะไม่มีการเบี่ยงเบนจากพื้นฐานของการฟื้นตัวของเธอเลย ไบรอัน ไทรี เฮนรี่ดูเหมือนจะพูดได้ตรงประเด็น แต่เคมีระหว่างเขากับลอว์เรนซ์นั้นเข้ากันได้ดี บทสนทนาค่อนข้างผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ เป็นการศึกษาตัวละครที่ยอดเยี่ยมที่ทำให้ฉันหลงใหลตั้งแต่ต้นเรื่อง ฉันชื่นชมภาพยนตร์แบบนี้ที่ไม่มีการเสแสร้งหรือธีมหลักที่ยอดเยี่ยม เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับมนุษย์ธรรมดาๆ เกี่ยวกับชีวิตที่แตกสลายสองชีวิตที่ค้นพบการปลอบโยนระหว่างพวกเขา ฉันชอบมันเพราะสิ่งนั้น เพราะทุกสิ่งที่มันขาดหายไป สิ่งที่ยังคงอยู่คือเรื่องราวที่สวยงาม

madanmarwah

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่ดำเนินเรื่องช้าๆ Causeway เศร้าๆ ซึ้งๆ และหวานๆ (ไม่ใช่เรื่องราวจริงๆ) เกี่ยวกับลินซีย์ (เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์) ที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญหลังจากกลับมาจากสงครามในอัฟกานิสถาน (PTSD) เธอติดอยู่กับระเบิดที่นั่นซึ่งทำให้เธอได้รับบาดเจ็บที่สมอง ตอนนี้เธอกำลังพยายามฟื้นฟูตัวเองที่บ้านเกิดของเธอในอเมริกา ผู้กำกับลีลา นอยเกบาวเออร์นำเสนอเรื่องราวตรงไปตรงมาในขณะที่ลินซีย์พยายามฟื้นฟูตัวเอง

ถือเป็นเรื่องน่าชื่นชมที่ผู้กำกับหลีกเลี่ยงฉากดราม่าและสะเทือนอารมณ์ เจนนิเฟอร์เข้ารับการกายภาพบำบัดเพื่อให้เดินได้และแสดงได้ดีเพื่อถ่ายทอดความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และความเครียดที่ตัวละครของเธอรู้สึก แม้จะประสบเหตุการณ์เลวร้ายในอัฟกานิสถาน แต่เธอก็อยากกลับไปประจำการอีกครั้งเนื่องจากความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่นกับแม่ที่บ้าน (เมื่อกลับจากการบำบัด เจนนิเฟอร์ไม่ได้รับแม้แต่กอดหรือคำพูดปลอบโยนจากแม่เลย)

เราพบสถานการณ์ที่ขัดแย้งกันซึ่งเธอต้องการกลับไปที่เขตสงครามเพราะเธอไม่มีความสุขที่บ้าน ส่วนที่ดีของภาพยนตร์แสดงให้เห็นถึงมิตรภาพระหว่างเจนนิเฟอร์และไบรอัน ไทรี เฮนรี่ ช่างซ่อมรถยนต์ ทั้งคู่มีชีวิตที่เครียดและมีเรื่องราวเบื้องหลังที่ต้องเล่า และทั้งคู่ดูเหมือนจะเป็นภาพสะท้อนของกันและกันในทางหนึ่ง ทั้งคู่กำลังผ่านกระบวนการเยียวยาจากอดีตที่วุ่นวายของตนเอง มีความรู้สึกสบายใจที่จับต้องได้เมื่อทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกันดื่มเบียร์และพูดคุยเรื่องธรรมดาๆ ทั้งคู่แสดงได้น่าประทับใจและอาจได้รับรางวัล เจนนิเฟอร์โดดเด่นในฉากที่เธอโน้มน้าวศัลยแพทย์ประสาทให้ขอการยกเว้นเพื่อที่เธอจะได้กลับไปประจำการอีกครั้ง และฉากที่เธอพูดภาษามือกับพี่ชายของเธอ