HARVEY (1950) ฮาร์วี่ย์ เพื่อนซี้ไม่มีซ้ำ

เรื่องย่อ

HARVEY ละครเวทีสุดคลาสสิกได้รับการปฏิบัติจากฮอลลีวูดในเรื่องราวของ Elwood P. พี่สาวพยายามที่จะมอบตัวเขาให้กับสถาบันทางจิตความขบขันของข้อผิดพลาดเกิดขึ้น เอลวูดและฮาร์วีย์กลายเป็นตัวเร่งให้ครอบครัวต้องแก้ไขบาดแผลและความโรแมนติกที่เบ่งบานในสถานที่ที่ไม่คาดคิด หนังเล่าถึง Elwood P. Dowd ชายวัย 40 ต้น ๆ ท่าทางสุภาพเป็นมิตร ใส่ใจคนรอบข้าง เขายินดีผูกมิตรกับทุกคนที่เขาพบเจอ ดูผิวเผินเขาก็ไม่น่าใช่ตัวปัญหาสำหรับใคร ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีเพื่อนเป็นกระต่ายยักษ์สูง 6 ฟุต 3.5 นิ้วที่คนรอบข้างมองไม่เห็น! เพราะเหตุที่เขาเป็นอย่างนี้ทำให้คนในครอบครัวทั้งป้าและลูกสาวของป้ารู้สึกอับอาย คนลูกก็ห่วงตัวเองจะขึ้นคานเพราะไม่มีใครอยากเข้าสังคมกับครอบครัวที่มีคน(ที่มอง)บ้า คนป้าก็ห่วงลูกสาวในขณะที่ก็รักน้องชายเช่นกัน สุดท้ายทางออกก็คือจับน้องชายส่งโรงพยาบาลทางจิตและเรื่องราววุ่นๆ ก็เกิดขึ้น

ผู้กำกับ

Henry Koster

บริษัท ค่ายหนัง

Universal International Pictures (UI)

นักแสดง

Wallace Ford
William H. Lynn
Victoria Horne
Jesse White
Cecil Kellaway
Charles Drake

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

หนังโปรดของข้าพเจ้า

คิดว่าโปสเตอร์ HARVEY ก็คงจะบอกอะไรบางอย่างแล้วใช่ไหมฮะ ถ้าผมบอกว่า Harvey คือหนัง Feel-Good มันจะสปอยล์ไหม คงไม่สปอยล์นะครับ เพราะหนัง Comedy ส่วนมากก็แทบจะเป็น Feel-Good อยู่แล้ว แถมถ้าเปิดหนังไปสักพักด้วยบุคลิกของตัวละครก็น่าจะพอเดา ๆ เรื่องได้ว่าไม่ใช่แนวหดหู่แน่นอน หนังเล่าถึง Elwood P. Dowd ชายวัย 40 ต้น ๆ ท่าทางสุภาพเป็นมิตร ใส่ใจคนรอบข้าง เขายินดีผูกมิตรกับทุกคนที่เขาพบเจอ ดูผิวเผินเขาก็ไม่น่าใช่ตัวปัญหาสำหรับใคร ถ้าไม่ใช่เพราะเขามีเพื่อนเป็นกระต่ายยักษ์สูง 6 ฟุต 3.5 นิ้วที่คนรอบข้างมองไม่เห็น! เพราะเหตุที่เขาเป็นอย่างนี้ทำให้คนในครอบครัวทั้งป้าและลูกสาวของป้ารู้สึกอับอาย คนลูกก็ห่วงตัวเองจะขึ้นคานเพราะไม่มีใครอยากเข้าสังคมกับครอบครัวที่มีคน(ที่มอง)บ้า คนป้าก็ห่วงลูกสาวในขณะที่ก็รักน้องชายเช่นกัน สุดท้ายทางออกก็คือจับน้องชายส่งโรงพยาบาลทางจิตและเรื่องราววุ่น ๆ ก็เกิดขึ้น

พูดถึงตัวละคร Elwood P. Dowd ก่อนเลยว่า ผมชอบตัวละครนี้มาก James Stewart เล่นดีมากกกกกก เขาเหมาะกับบทผู้ชายอบอุ่นแสนดีสุภาพอะไรทำนองนี้มากเลย ถ้าเจอคนแบบนี้ต่อให้เขามีเพื่อนที่เรามองไม่เห็นแต่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใครผมก็คบนะ จะเห็นได้ว่าในหนังหลายคนก็ไม่ได้รังเกียจเขา ทั้งเจ้าของบาร์และเพื่อนที่เขาเจอในบาร์ต่างก็เป็นมิตรกับเขา เพราะบุคลิกนิสัยของเขาน่าคบจริง ๆ จะมีก็แต่คนในครอบครัวและคนไม่รู้จักที่เดินสวนกันตามถนนที่มองเขาเป็นปัญหาเท่านั้นเอง ความเป็นคอเมดี้ถือว่ากำลังดี ผมดูแล้วไม่ได้รู้สึกตลกหรือขำอะไรนะ แต่เนื้อเรื่องมันวุ่น ๆ สไตล์หนังคอเมดี้แต่ไม่เกินจริงจนเกินไป ประเภทส่งน้องชายเข้าโรงพยาบาลแต่หมอพอฟังป้าพูด ๆ ๆ ๆ ก็คิดว่าป้าน่ะแหละป่วยทางจิตอะไรทำนองนี้ คนเขียนบทจากละครเวทีเขียนเรื่องราวได้ดีทีเดียวครับ

ไหน ๆ ก็พูดเรื่องบทแล้ว หนังสร้างมาจากละครเวทีครับ ซึ่งเป็นละครเวทีชนะรางวัล Pulitzer Prize for Drama ปี 1945 ด้วย คงการันตีความยอดเยี่ยมได้ในระดับหนึ่งนะครับ คิดว่าหนังก็คงไม่ได้ดัดแปลงอะไรจากละครเวที HARVEY จริง ๆ มีอะไรอยากพูดถึงเล็กน้อยแต่เอาเป็นว่าขอไม่สปอยล์เนื้อหาช่วงครึ่งหลังละกันครับ ดูแล้วบางอารมณ์ก็คล้าย ๆ ตอนดู One Flew Over the Cuckoo’s Nest คือเกิดคำถามว่า คนแบบไหนกันแน่ที่เราควรเรียกว่า “ผู้ป่วยทางจิต” เพียงแต่ Harvey มันไม่ได้หนักดราม่าขนาดนั้น และตัวละครอื่น ๆ ในเรื่อง Harvey ก็ไม่ใช่แนวเคร่งเครียดหรือเพี้ยน ๆ แต่เป็นคนปกติธรรมดาทั่วไปในสังคมที่มองคนอย่าง Elwood ผิดปกติเพราะคุยกับสิ่งที่เรามองไม่เห็นเนี่ยแหละครับ ใครที่ชอบดูหนัง Feel-Good Comedy-Drama ก็ลองหา Harvey มาชมกันได้ครับ เป็นหนังดีที่น่าสนใจอีกเรื่องในความเห็นผมเลย 9/10

dracoflipper

ผู้ใหญ่ส่วนใหญ่เลิกเชื่อเรื่องกระต่ายอีสเตอร์ไปนานแล้ว ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี พวกเขาพบว่ากระต่ายในจินตนาการนั้นไร้สาระและไม่ควรมีอยู่จริง อย่างไรก็ตาม ใน “ฮาร์วีย์” คุณจะพบกับชายคนหนึ่งที่น่ารักและขอเถียงไม่ได้ เอลวูด พี. ดาวด์เป็นเพื่อนซี้กับพูก้าชื่อฮาร์วีย์ พูก้าตามคำจำกัดความคือ “วิญญาณนางฟ้าที่ปรากฏตัวเป็นสัตว์และมักจะตัวใหญ่” ในกรณีของฮาร์วีย์ พูก้าหมายถึงกระต่ายที่มีความสูง 6 ฟุต 3.5 นิ้ว ฮาร์วีย์ก็หายตัวไปจากคนทั่วไปเช่นกัน แต่สิ่งนี้ไม่ได้หยุดเอลวูดจากการพูดคุยกับเขา เปิดประตูให้เขา และแนะนำเขาอย่างร่าเริงกับทุกคนที่พวกเขาพบเห็น

ตัวละครอื่นๆ ส่วนใหญ่ที่เห็นพฤติกรรมนี้ — และผู้ชมด้วย — ต่างไม่เชื่อในความมีสติของเอลวูด HARVEY การกระทำที่ชั่วร้ายเป็นครั้งคราว รวมไปถึงความซื่อสัตย์ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของสจ๊วร์ต ก็เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้คุณสงสัยได้ ความสามารถในการทำให้เส้นแบ่งระหว่างความลวงตากับความจริงเลือนลางลงอย่างชำนาญเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงทักษะของทั้งแมรี่ เชสและผู้ที่ทำให้เธอเล่นเป็นภาพยนตร์ เอลวูดและฮาร์วีย์มักจะไปที่บาร์ในท้องถิ่นบ่อยๆ ซึ่งการพบกับฮาร์วีย์มักจะทำให้จิตใจที่หนักอึ้งของบุคคลนั้นแจ่มใสขึ้น เนื่องจากเอลวูดกล่าวว่า “ไม่มีใครนำของเล็กๆ น้อยๆ เข้าไปในบาร์” (สังเกตได้ว่าฮาร์วีย์ก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับกฎนี้)

อย่างไรก็ตาม เวตา น้องสาวของเขาตั้งใจที่จะให้เอลวูดทำผิดหลังจากที่เขาและฮาร์วีย์ทำลายงานสังสรรค์ที่เธอจัดเตรียมมาอย่างขยันขันแข็ง พวกเขาเดินทางไปที่สถานพยาบาล Chumley’s Rest เพื่อจุดประสงค์นี้ แต่นักจิตวิทยาที่วิเคราะห์อย่างแม่นยำอย่างดร. แซนเดอร์สัน (ชาร์ลส์ เดรก) ตัดสินใจว่าเวตาต่างหากที่เป็นคนบ้า และให้เธอเข้ารับการรักษาแทน โจเซฟิน ฮัลล์ถ่ายทอดความแปลกประหลาดและความวิตกกังวลของเวต้าเกี่ยวกับทั้งสุขภาพจิตของพี่ชายและของตัวเองได้อย่างเชี่ยวชาญ ในฉากที่น่าจดจำฉากหนึ่งของภาพยนตร์ มิสเตอร์วิลสัน พนักงานดูแลที่สถานพยาบาล ตัดสินใจค้นหาว่า ‘ปูก้า’ คืออะไร เขาค้นพบว่ามันถูกบรรยายว่าเป็น “สิ่งมีชีวิตที่ซุกซน ชอบดื่มเหล้ารัม เหล้าบ้าๆ บอๆ มาก คุณเป็นยังไงบ้าง มิสเตอร์วิลสัน” การที่เขารู้สึกหงุดหงิดมากกว่าสับสนยิ่งทำให้เรื่องตลกดูตลกขึ้น

เมื่อความสับสนถูกเปิดเผย การตามล่าเอลวูดก็เริ่มต้นขึ้น เขาถูกพบที่บ้านของชาร์ลี (ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาบอกว่าจะไปพอดี) และถูกนำตัวกลับไปที่สถานพยาบาล แต่ก่อนหน้านั้น เขาประทับใจผู้ต้องสงสัยด้วยนิสัยดีและทัศนคติเสียสละของเขา จากนั้น เมื่อดร.ชัมลีย์ เจ้าของสถานพยาบาล แจ้งเอลวูดเกี่ยวกับแผนการของเวตา เขาประหลาดใจเมื่อเอลวูดดูเหมือนจะไม่รู้สึกกังวลกับการเปิดเผยนี้ “ฮาร์วีย์” มีบทพูดที่น่าจดจำมากมาย ซึ่งหลายบทโดดเด่นด้วยความตรงไปตรงมาและภูมิปัญญาพื้นฐาน คำอธิบายของเอลวูดเป็นหนึ่งในนั้น โดยเขาบอกกับหมอว่า “ในโลกนี้ HARVEY คุณต้องเป็น… ฉลาดมากหรือน่ารักสุดๆ’ เป็นเวลาหลายปีที่ฉันฉลาดมาก ฉันขอแนะนำว่าน่ารัก’

เป็นส่วนใหญ่ ทัศนคติแบบนี้ทำให้ทั้งเอลวูดและ “ฮาร์วีย์” น่ารักมาก นิสัยน่ารักอย่างล้นเหลือเช่นนี้ไม่สามารถช่วยอะไรได้นอกจากจะติดเชื้อในหัวใจและจิตใจของผู้ที่สัมผัสได้ ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำที่สร้างความเดือดร้อนเป็นครั้งคราว – บางทีอาจเป็นผลงานของฮาร์วีย์ – ทั้งตลกและน่าสนใจ ที่สำคัญที่สุด ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำหน้าที่ตั้งคำถามถึงคุณค่าของความมีสติสัมปชัญญะแบบเดิมๆ ได้เป็นอย่างดี ได้รับแรงบันดาลใจจากเอลวูดที่กล่าวว่า “ฉันต่อสู้กับความเป็นจริงมา 35 ปีแล้ว คุณหมอ และฉันดีใจที่จะบอกว่าในที่สุดฉันก็เอาชนะมันได้” ผู้ชมเกือบจะลองตรวจสอบพจนานุกรมคำว่า ‘ปูก้า’ เมื่อภาพยนตร์จบลง หรือบางทีก็อาจจะลองตรวจสอบตะกร้าอีสเตอร์ เผื่อไว้

gbill

ในโลกนี้ คุณต้องฉลาดมาก หรือต้องน่ารักมากๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันฉลาดมาก ฉันแนะนำให้เป็นคนน่ารัก เอลวูด พี. ดาวด์ (จิมมี่ สจ๊วร์ต) ตัวละครที่ผสมผสานอุปนิสัยอ่อนโยนขององค์ทะไลลามะเข้ากับการดื่มมาร์ตินี่ของแฟรงก์ ซินาตราได้กล่าวไว้ นอกจากนี้ เขายังดูบ้าเล็กน้อย เพราะเพื่อนของเขาเป็นกระต่ายตัวสูง 6 ฟุต 3½ นิ้วที่มองไม่เห็นชื่อฮาร์วีย์ และแนะนำเขาให้ทุกคนที่เขาพบรู้จักอย่างมีความสุข ในขณะที่เขาดูไม่มีพิษภัย แต่พี่สาวของเขา (โจเซฟิน ฮัลล์) ต้องการส่งเขาไปที่สถานพยาบาล และในความตลกของความผิดพลาด เขากลับถูกขังเอง จากนั้นก็มีช่วงเวลาบ้าๆ บอๆ เกิดขึ้นหลายช่วง โดยเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลพยายามตามหาเอลวูด แต่เขาไม่รู้เรื่องเลย

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการกล่าวโทษอุตสาหกรรมสุขภาพจิตเล็กน้อย โดยมีแพทย์คนหนึ่ง (ไลแมน แซนเดอร์สัน) ตัดสินใจโดยขาดวิจารณญาณ และเจ้าหน้าที่ (เจสซี ไวท์) ลงมือกับผู้คนอย่างก้าวร้าว เขากล่าวถึงการที่เขาต้องถอดชุดรัดตัวของตัวละครของฮัลล์ในขณะที่กำลังเปลื้องผ้าเธอ ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่ทำให้ลูกสาวของเธอ (วิกตอเรีย ฮอร์น) สนใจในฉากหนึ่งที่น่าขนลุกและน่าอึดอัด ฮอร์นในวัย 39 ปีนั้นแก่เกินไปสำหรับบทบาทนี้ (จิมมี่ สจ๊วร์ต ผู้รับบทลุงของเธอ ตอนนั้นอายุ 42 ปี) และฉากที่เธอและไวท์มีจุดต่ำสุดของภาพยนตร์เรื่องนี้

หากภาพยนตร์เรื่องนี้ดูเหมือนเป็นเพียงหนังตลกไร้สาระทั่วไปในครึ่งแรก ให้ติดตามต่อไปและปล่อยให้ความใจดีของเอลวูด ดาวด์ซึมซับเข้าไป เขาพูดคุยกับทุกคนที่พบเจออย่างจริงจัง ห่วงใยพวกเขา และเกือบจะเชิญพวกเขามาที่บ้านของเขาเพื่อทานอาหารเย็นหรือดื่มเครื่องดื่มเสมอ เขาทำเช่นนั้นไม่ใช่เพราะสุภาพ แต่ต้องการและคาดหวังว่าพวกเขาจะปรากฏตัว ตัวละครนี้ค่อนข้างน่ารัก และการแสดงของสจ๊วร์ตก็มีความละเอียดอ่อนและยอดเยี่ยม HARVEY ในหนังตลกไร้สาระเรื่องนี้ มีข้อความที่แท้จริงเกี่ยวกับความสำคัญของความใจดีแบบเรียบง่าย และถ่ายทอดออกมาในรูปแบบที่แยบยล