Peter pan (2003) ปีเตอร์ แพน

เรื่องย่อ

Peter pan ในการยับยั้ง เอ็ดเวิร์ด เดียน ลอนดอนเวนดี้ดาร์ลิ่ง สะกดจิตพี่น้องของเธอทุกคืนด้วยนิทานก่อนนอน ดาบฟันเหยียดหยามและกัปตันฮุคที่น่ากลัว แต่เด็ก ๆ กลายเป็นวีรบุรุษของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่าเมื่อปีเตอร์แพนบินเข้าไปในเรือนเพาะชำในคืนหนึ่งและพาพวกเขาไปบนหลังคาดวงจันทร์ที่ส่องสว่างผ่านกาแลคซีแห่งดวงดาวและป่าทึบแห่งเนเวอร์แลนด์ เด็ก ๆ ในครอบครัว Darling ได้รับการเยี่ยมชมจาก “ปีเตอร์แพน” ซึ่งพาพวกเขาไป Never Land ที่ซึ่งการต่อสู้อย่างต่อเนื่องกับโจรสลัดกัปตันฮุกที่ไร้ความสามารถกำลังเกิดขึ้นเวนดี้ดาร์ลิ่งเข้าสู่พี่น้องของเธออย่างสม่ำเสมอด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับการฟันดาบในช่วงเวลานอนหลับ

และกัปตันฮุกที่น่ากลัว ไม่ว่าในกรณีใดเด็ก ๆ จะกลายเป็นนักบุญของเรื่องราวที่น่าจดจำมากขึ้นเมื่อปีเตอร์แพนบินเข้าไปในเรือนเพาะชำของพวกเขาในเย็นวันหนึ่งและพาพวกเขาไปบนหลังคาบ้านยามพลบค่ำผ่านจักรวาลแห่งดวงดาวและสู่ถิ่นทุรกันดารอันอุดมสมบูรณ์ของเนเวอร์แลนด์ เวนดี้และพี่น้องของเธอเข้าร่วมปีเตอร์แอนด์เดอะลอสต์บอยส์ในชีวิตที่อิ่มเอมใจ ได้รับการปลดปล่อยจากหลักการที่เติบโตขึ้น ในขณะเดียวกันก็ต้องเผชิญหน้ากับการเผชิญหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้กับฮุกและผู้ฆ่าคนตายส่วนตัวของเขา

ในปี 1904 ในสถานรับเลี้ยงเด็กของหน่วยครอบครัว Peter pan ซึ่งตั้งอยู่ในลอนดอนเวนดี้ดาร์ลิ่งเล่าเรื่องราวของปีเตอร์แพนให้กับจอห์นและไมเคิลพี่น้องที่ยังเยาว์วัยของเธอก่อนที่ป้ามิลลิเซนต์จะปรากฏตัว การตัดสินใจให้เวนดี้เป็นผู้หญิงที่ “เกือบ” เป็นผู้ใหญ่โดยสิ้นเชิงป้ามิลลิเซ็นเตือนนายเช่นกันคุณเดียร์ว่าเวนดี้ควรจะอยู่ห้องของเธอเอง ที่โรงเรียนเวนดี้ถูกนักการศึกษาของเธอจินตนาการถึงภาพวาดที่เธอวาดหลังจากที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าได้เห็นปีเตอร์ในตอนเย็น

โรงเรียนส่งจดหมายเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้พ่อของเวนดี้ที่ธนาคาร ในขณะที่พยายามป้องกันไม่ให้เด็กส่งจดหมายถ่ายทอดจดหมายโดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้ดูแลทางการแพทย์ของครอบครัวอย่างนานะเวนดี้ก็ทำให้พ่อของเธอต้องอับอายต่อหน้าเจ้านายของเขา ในฐานะผู้มีระเบียบวินัยมิสเตอร์สุดที่รักล่ามโซ่นานะไว้ข้างนอกและประกาศว่าเป็นโอกาสที่ดีที่เวนดี้จะเติบโตและมีห้องเป็นของตัวเองปีเตอร์ไปเยี่ยมสถานรับเลี้ยงเด็กเพื่อค้นหาเงาของเขาซึ่งนานะเคยกัดแทะในระหว่างการเยี่ยมครั้งที่ผ่านมา เขารู้จักตัวเองกับเวนดี้ที่เย็บเงาของเขากลับมา

ผู้กำกับ

P.J. Hogan

บริษัท ค่ายหนัง

Universal Pictures

นักแสดง

Jason Isaacs
Jeremy Sumpter
Rachel Hurd-Wood
Lynn Redgrave
Richard Briers
Olivia Williams
Geoffrey Palmer

โปสเตอร์หนัง

รีวิว

ฉันชอบดูหนัง

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในค่ำคืนอันเหน็บหนาว Peter pan ในนครลอนดอนยุคเอ๊ดเวิร์ดเดียน เมื่อ เวนดี้ ดาร์ลิ่ง (เรเชล เฮิร์ด-วู้ด) สะกดน้องๆ ของเธอ ด้วยเรื่องราวของการดวลดาบ การฟันดาบ และ กัปตันฮุ๊ก (เจสัน ไอแซ็คส์) โจรสลัดผู้เป็นตำนาน ผู้ไม่เคยหวั่นเกรงสิ่งใด ยกเว้นนาฬิกาที่ส่งเสียงเดินติ๊กๆ แต่สำหรับเวนดี้ นาฬิกาเดินหน้าติ๊กๆ ไปเช่นกัน พ่อของเธอบอกว่าถึงเวลาแล้ว ที่เวนดี้จะต้องโตเป็นผู้ใหญ่ หลังจากคืนนี้ จะไม่มีการเล่านิทานอีกแล้ว เธอจะต้องเข้ารับการอบรมจาก ป้ามิลลิเซนต์ (ลินน์ เร็ดเกรฟ)ผู้แสนเข้มงวด เพื่อให้เป็นแม่บ้านแม่เรือน และเตรียมพร้อมสำหรับการแต่งงาน ที่พวกดาร์ลิ่งไม่รู้ ก็คือ ปีเตอร์ แพน (เจเรมี่ ซัมป์เตอร์) ชอบเรื่องราวที่เวนดี้เล่ามาก และเดินทางไกลแสนไกล เพื่อมาฟังเรื่องที่เธอเล่า

พูดถึงเด็กชายที่ไม่มีวันโต และเด็กหญิงที่ครอบครัวของเธอยืนกรานว่าเธอต้องเติบโต ณ นครลอนดอน อันน่าอึดอัด เวนดีดาร์ลิง สะกดเหล่าน้องชายของเธอให้หลงใหลด้วยเรื่องเล่าก่อนนอนที่พูดถึงการดวลดาบและกัปตันฮุกที่น่าเกรงขาม แต่พวกเด็ก ๆ กลับต้องกลายเป็นฮีโร่ของเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ เมื่อปีเตอร์แพน บินเข้ามายังห้องนอนของพวกเขาในคืนหนึ่ง และพาพวกเขาบินข้ามหลังคาบ้านท่ามกลางแสงจันทร์ ผ่านดวงดาวนับร้อยนับพันเพื่อมุ่งสู่ป่าลึก ดินแดนของเนเวอร์แลนด์ เวนดีและน้องชายของเธอต้องร่วมมือกับปีเตอร์แพน และกลุ่มเด็กหลงในการปลดปล่อยชีวิตให้เป็นอิสระจากกฎ เกณฑ์ของผู้ใหญ่ ในขณะที่ต้องเผชิญหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้กับกัปตันฮุก และเหล่าโจรสลัดกระหายเลือด

Bored_Dragon

นี่อาจเป็นการดัดแปลงปีเตอร์แพนที่ดีที่สุดและสมควรได้รับการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์คลาสสิก Peter pan เหตุผลที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จน้อยในโรงภาพยนตร์และแทบไม่มีใครสนใจนั้นไม่ใช่เพราะคุณภาพของมัน แต่เป็นเพราะว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายในช่วงที่กระแสแฮรี่ พอตเตอร์กำลังมาแรง และในขณะเดียวกันก็มีภาพยนตร์แฟนตาซีที่ดีที่สุดตลอดกาลอย่าง The Lord of the Rings: The Return of the King เข้ามาฉายด้วย แทบไม่มีอะไรเลยที่จะเทียบได้กับภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องนี้

นี่คือปีเตอร์แพนเวอร์ชันคลาสสิก แต่ยอดเยี่ยมมาก การผลิตอยู่ในระดับสูง แม้จะไม่ถึงขั้น LOTR เด็กๆ น่ารักสุดๆ และเล่นบทบาทของตัวเองได้ดีมาก ฉากก็สวยงาม หลายครั้งที่ฉันคิดว่า CGI นั้นไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่ฉันคิดว่ามันถูกทำขึ้นโดยตั้งใจเพื่อแยกความแตกต่างระหว่างโลกแห่งความจริงและโลกแห่งจินตนาการ สิ่งที่ทำให้การดัดแปลงเรื่องนี้แตกต่างไปจากเดิมก็คือความสัมพันธ์ระหว่างปีเตอร์และเวนดี้ ซึ่งยกระดับให้สูงขึ้นกว่าที่เราคุ้นเคยกันมา ไม่ใช่แค่เด็กๆ เท่านั้น แต่เป็นเด็กก่อนวัยรุ่นที่พัฒนาความรักโรแมนติกในช่วงแรกๆ และแม้แต่ความตึงเครียดทางเพศ ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นและเพิ่มมิติใหม่ให้กับเรื่องราว ไม่ใช่แค่เทพนิยายสองมิติเหมือนในเวอร์ชันการ์ตูนดิสนีย์อีกต่อไป แนะนำเลย 8/10

wes-connors

ไม่มีอะไรจะต่อต้านเวอร์ชันที่น่าจดจำซึ่งมีเบตตี้ บรอนสัน บ็อบบี้ ดริสคอลล์ และแมรี่ มาร์ติน ซึ่งรับบทเป็นเด็กมหัศจรรย์ของเจมส์ เอ็ม. แบร์รี แต่การดัดแปลง “ปีเตอร์แพน” ครั้งนี้เข้าใกล้จิตวิญญาณของงานต้นฉบับมากขึ้น ประการหนึ่ง “ปีเตอร์” รับบทโดยเด็กชายตัวจริง ซึ่งทำให้เจเรมี ซัมป์เตอร์ (รับบทปีเตอร์) และเรเชล เฮิร์ด-วูด (รับบทเวนดี้) สามารถรับบทปีเตอร์และเวนดี้ในบทบาทคู่รักก่อนโรแมนติกได้แม่นยำยิ่งขึ้น นวนิยายเรื่องนี้ผสมผสาน “ความโรแมนติก” และ “การผจญภัย” เข้าด้วยกันได้อย่างน่าดึงดูดใจ มีความสมดุลมากขึ้น ตัวละครเด็กในวัยเดียวกันจะผสมผสาน “หยิน” และ “หยาง” เข้าด้วยกัน ตัวละครทั้งสองตัว – ปีเตอร์และเวนดี้ – มีความสำคัญ และทั้งคู่ต่างก็มีคุณลักษณะทั้งชายและหญิงแบบเด็ก

นักแสดงและทีมงานของมิสเตอร์โฮแกนนำเสนอการผลิตที่ยอดเยี่ยม “กัปตันฮุก” ของเจสัน ไอแซ็กส์สนับสนุนนักแสดงรุ่นเยาว์ที่มีเสน่ห์ได้อย่างยอดเยี่ยม และลินน์ เรดเกรฟก็เป็นส่วนเสริมที่ดีให้กับเรื่องราว แม้ว่านี่จะเป็นการดัดแปลงที่ตรงตามต้นฉบับค่อนข้างมาก แต่ก็ได้สัมผัสเพียงตอนจบอันทรงพลังของนายแบร์รี (“เมื่อเวนดี้โตขึ้น”) ดังนั้น ปีเตอร์แพนที่สมบูรณ์แบบกว่านี้จึงยังไม่ได้ถูกถ่ายทำ Peter pan “ปีเตอร์แพน” เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงเวลามหัศจรรย์ของการเป็นเด็ก ก่อนที่เรื่องเพศ (หรือวัยแรกรุ่น) จะเข้ามามีบทบาทและกลายมาเป็นคำสั่งหลัก เป็นช่วงเวลาที่โจรสลัดและนางฟ้าอาจยังคงมีอยู่จริง และความยากลำบากในการละทิ้งช่วงเวลานั้นในชีวิตของคุณอาจย้อนไปถึงการรับชมการตีความที่น่าตื่นเต้นของผู้กำกับพี.เจ. โฮแกนของผู้ใหญ่ หากคุณจำความมหัศจรรย์นั้นไม่ได้ ให้ชมลูกๆ ของคุณเพลิดเพลินกับ “ปีเตอร์แพน” แล้วคุณอาจจะจำได้

gregsrants

จำเบตตี้ บรอนสันและเออร์เนสต์ ทอร์เรนซ์ในบทบาทปีเตอร์แพนและกัปตันฮุกตามลำดับได้ไหม? ไม่เชื่อหรอก เพราะแม้แต่ตัวฉันเองก็ยังประหลาดใจที่เรื่องราวจริงของปีเตอร์แพนถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชั่นครั้งสุดท้ายเมื่อปี 1924 นำแสดงโดยนักแสดงทั้งสองคนที่กล่าวถึงข้างต้น แม้ว่าพวกเขาจะปรากฏตัวในภาพยนตร์มากกว่า 80 เรื่องด้วยกัน แต่เราคงจำพวกเขาไม่ได้หากพวกเขาเดินลงถนนพร้อมกับป้ายชื่อบนเสื้อ

เข้าสู่เดือนธันวาคม 2003 และเรื่องราวคลาสสิกที่เล่าใหม่โดยพี.เจ. โฮแกน ซึ่งเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ท่ามกลางผู้หวังรางวัลออสการ์ทุกคน แต่ความทรงจำกลับเลือนหายไป ก่อนจะคืนทุนได้ถึงครึ่งหนึ่งของงบประมาณ 100 ล้านเหรียญที่รายงานไว้ ขอบคุณพระเจ้าที่มีดีวีดี การต้องเสียเวลาเล่าเรื่องราวจริงของปีเตอร์แพนนั้นหมายความว่าผู้อ่านบทวิจารณ์จะพลาดเรื่องราวสำหรับเด็กสุดเหลือเชื่อเกี่ยวกับดินแดนแห่งจินตนาการที่เด็กๆ ไม่เคยเติบโต และโจรสลัดที่ชื่อฮุคออกเดินทางเพื่อล้างแค้นให้กับศัตรูของเขาอย่างแพน

เวอร์ชั่นที่อัปเดตนี้นำแสดงโดยนักแสดงหน้าใหม่หรือตัวประกอบหลายคนที่อาจดูคุ้นเคยหากไม่คุ้นเคยในขณะที่คุณรับชม ในบทบาทของปีเตอร์แพน เจเรมี ซัมป์เตอร์ เด็กหนุ่มผู้ถูกกำหนดให้โด่งดัง ซึ่งทำให้เราสนใจในบทบาทของอดัมในภาพยนตร์เรื่อง Frailty ของบิล แพ็กซ์ตัน เขาและเพื่อนนางฟ้าที่เรารู้จักในชื่อ ทิงก์ เดินทางจากเนเวอร์แลนด์ไปยังอังกฤษ ซึ่งเขายืนอยู่ข้างนอกหน้าต่างบ้านของครอบครัวเพื่อฟังเรื่องราวการผจญภัยที่เล่าโดยเวนดี้ ลูกสาวคนโต (เรเชล เฮิร์ด-วูด)

ไม่นานนัก ทั้งสองก็ได้ทำความรู้จักกัน และเวนดี้กับพี่ชายสองคนก็ตกลงที่จะออกจากโลกที่ถูกควบคุมโดยผู้ปกครองและติดตามปีเตอร์และทิงก์กลับไปยังดินแดนที่เด็กๆ วิ่งเล่นอย่างอิสระและไม่มีวันแก่ แต่เมื่อพวกเขาถูกตามล่าโดยฮุคผู้โหดร้ายและพวกโจรสลัดของเขา ก็มีบทเรียนที่ต้องเรียนรู้ ศัตรูที่ต้องเอาชนะ และเช่นเดียวกับเทพนิยายเรื่องอื่นๆ ก็คือตอนจบที่มีความสุขที่ต้องอดทน

สิ่งแรกๆ ที่คุณจะสังเกตเห็นขณะชมปีเตอร์แพนก็คือคุณค่าของการผลิตที่เหลือเชื่อ Peter pan ถ่ายทำในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ Universal Studios ไม่ลังเลที่จะลงทุนเพื่อนำเรื่องราวในวัยเด็กมาสู่ชีวิต วิธีที่ปีเตอร์แพนไล่ตามเงาของเขา วิธีที่นางฟ้าทั้งหมดบินเข้าไปในห้องใต้หลังคาต้นไม้ และสีสันที่สดใสอย่างเหลือเชื่อ ล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงวิสัยทัศน์ที่ไม่เหมือนใครของ P.J. Hogan ในการเล่าเรื่องในแบบเดียวกับที่ J.M. Barrie เคยทำเมื่อเกือบ 80 ปีก่อน สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือศิลปะของการบินฟิล์มได้พัฒนามาจากภาพยนต์ตลกสีฟ้าเมื่อเกือบ 80 ปีก่อน สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือศิลปะของการบินฟิล์มได้พัฒนามาจากฉากสีฟ้าที่คนดูหัวเราะกันอย่างที่เห็นในแฟรนไชส์ซูเปอร์แมนไปจนถึงจุดที่สมบูรณ์แบบในปีเตอร์แพน เมื่อแพนและฮุคต่อสู้กันท่ามกลางเมฆและเสากระโดงเรือในตอนไคลแม็กซ์ เงาก็สมบูรณ์แบบ เอฟเฟกต์ก็ไม่น่าเบื่อ และสไตล์ทำให้ผู้แสดงรู้สึกอิสระจากข้อจำกัดของสายไฟแบบเดิมๆ ที่เราเคยเห็นในหนังดัดแปลงราคาถูก

แน่นอนว่ามีบางอย่างที่ทำให้ฉันรำคาญเล็กน้อย (เช่น การเล่นโน้ตซ้ำ 5 โน้ต) แต่ฉันก็ประหลาดใจว่าฉันเปลี่ยนไปมากแค่ไหนในขณะที่ชมภาพยนตร์ที่ฉันรู้สึกอายที่ต้องจับคู่กับ Kill Bill Vol. 1 กับการเช่าวิดีโอจากร้านเช่า เรื่องราวที่ฉันเคยดูมาหลายครั้งในรูปแบบต่างๆ (ละคร แอนิเมชั่น ฯลฯ) ได้รับการทำให้สดใหม่ขึ้นอีกครั้งด้วยพลังงานที่สร้างความบันเทิงสูงที่นักแสดงทุกคนใส่เข้าไปในบทบาทของพวกเขา